အခန်း ၁၅၆၉

အခန်း ( ၁၅၆၉ ) အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ မူလသွင်ပြင်။

ယခင်က အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ မူလန္ဓာသည် ထူထပ်လှသော အနီရောင်မြူထုကြီးအတွင်း၌ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့သည်။

ထိုမြူထုကို မည်သူမျှ ဖောက်ထွင်း၍ အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်၏ စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ယခုမူ တုန်ဟွဧကရာဇ်၏ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်က အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

၎င်းက အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်ကို နောက်သို့ တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထုများကိုလည်း လွင့်ပါးပျက်စီးသွားစေခဲ့ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်သွင်က ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်အကြားတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းက ရှေးဟောင်းဝတ်စုံနက်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်ဆန်းကျယ်ပြီး နက်နဲကာ ခန့်မှန်းရခက်ပုံရ၏။

အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် အဆုံးမဲ့ ကမ္မနိယာမ အမျှင်တန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားကြသည်။

၎င်းက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည့် သံကွင်းဆက်ကြိုးများစွာနှင့်ပင် တူပေသည်။

သို့ရာတွင်၊ လူတိုင်းကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည့်အရာမှာ အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ မူလသွင်ပြင် ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာက အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေခဲ့၏။

ယောက်ျားတစ်ယောက်မှ မိန်းမတစ်ယောက်ကဲ့သို့၊ သားရဲတစ်ကောင်မှ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့၊ ဗုဒ္ဓတစ်ပါးမှ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေရသည်။

၎င်းက မရေတွက်နိုင်သော မျက်နှာများ ထပ်တူကျနေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ဤလောကရှိ မည်သည့်သက်ရှိမဆို ဖြစ်သွားနိုင်ပုံရသည်။

သူသည် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံး ဖြစ်၏။

သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် သူကိုယ်တိုင်ပင်။

"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"အချိန်အဆုံးသတ်ရဲ့အရှင်သခင်က ဘယ်လိုတောင် ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ..."

မရေတွက်နိုင်သော သက်ရှိများက သူတို့၏ အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအရာက အလွန်ထူးဆန်းလွန်းသဖြင့် ယုံကြည်ရန်ပင် ခက်ခဲပေသည်။

"သက်ရှိအားလုံးရဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေ... အဆုံးမဲ့တဲ့ အလိုဆန္ဒတွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတွေ..."

"မင်းတို့က တကယ်ပဲ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ပြည်သူတွေလို့ ထင်နေပြီး ငါ့ကိုတော့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ လူယုတ်မာလို့ ထင်နေတာလား..."

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့ မှားသွားပြီ..."

"တကယ်တော့... မင်းတို့လို နိမ့်ကျတဲ့လူ တစ်ယောက်ချင်းစီကပဲ ဒီနေ့ရဲ့ အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့ကြတာ..."

"ပြီးတော့ ငါဟာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ရဲ့ နတ်ဘုရားလေးပါးအနက် စစ်ပွဲ... လောကမှာရှိတဲ့ အလိုဆန္ဒ၊ သွေးချောင်းစီးမှု၊ အကြမ်းဖက်မှုနဲ့ ပဋိပက္ခအားလုံးရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ ဖြစ်တယ်"

"မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ငါ အန်းတိရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီပဲ..."

အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အက်ရှရှ အသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရ၏။

ကောင်းကင်ကိုးပါးတွင် ဖြစ်စေ၊ အင်မော်တယ်နယ်မြေတွင် ဖြစ်စေ...

သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးက စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အမှောင်ထု၊ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုများသာ ရှိနေကြတော့သည်။

"ငါတို့ကပဲ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်တွေနဲ့ အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင် ဖန်တီးခဲ့ကြတာလား..."

"ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အလိုရမ္မက်တွေ၊ အကြမ်းဖက်မှုတွေနဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတွေ ရှိနေသရွေ့... အဲဒါတွေက အချိန်အဆုံးသတ်ရဲ့အရှင်သခင် အစာအာဟာရတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ဒါဆို... တစ်နည်းပြောရရင် ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကပဲ ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ကြတာလား..."

မရေတွက်နိုင်သော သက်ရှိသတ္တဝါများက ဤအခိုက်အတန့်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာရှိသည့် အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ စစ်မှန်သော ပုံသဏ္ဌာန်သည် စင်စစ်တွင် အသိဉာဏ်ရှိသော သက်ရှိအားလုံး၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်များ ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်... ဖျက်ဆီးခြင်းဆိုတာက သဘာဝတရားအတိုင်းပဲ ဖြစ်ရတယ်..."

"ငါတို့က ဒါနဲ့ပဲ ထိုက်တန်လို့ပဲလား..."

မရေတွက်နိုင်သော သက်ရှိသတ္တဝါများက ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲမှ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးသည်လည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ။

ကျန်ရှိနေခဲ့သည်မှာ အဆုံးမဲ့သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ အားငယ်မှုများက အမှောင်ထုအတွင်း၌ အမှောင်စွမ်းအားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်ဆီသို့ စီးဝင်သွားခဲ့ကြပေသည်။

"တောက်... အဲဒီ အချိန်အဆုံးသတ်ရဲ့အရှင်သခင်..."

ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘာဝအတိုင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ့စကားများက လူထုကို စိတ်ပျက်အားငယ်မှုအတွင်းသို့ နစ်မွန်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုစိတ်ပျက်အားငယ်မှု စွမ်းအားက အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အမှန်တကယ်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှသည်။

သက်ရှိအားလုံး၏ ကွဲပြားလှသော အဆိုးမြင်စိတ် ခံစားချက်များ၊ အကြမ်းဖက်မှု၊ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ အလိုရမ္မက်များ အစရှိသည်တို့က အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်ကို အမှန်တကယ် ကူညီပေးနိုင်ကြောင်း ကျွင်းရှောင်ယောက်က သိရှိထားသည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင် မွေးဖွားလာခြင်းက သက်ရှိအားလုံး၏ အဆိုးမြင်စိတ်များ စုစည်းမှုကြောင့် ဖြစ်လာရခြင်းမျိုး လုံးဝမဟုတ်ချေ။

စင်စစ်တွင်၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ် နတ်ဘုရားလေးပါးစလုံးက တူညီသော မူလရင်းမြစ်တစ်ခု ရှိကြသည်။

၎င်းက ကောင်းကင်ဘုံ၏ အနက်ရောင်သွေးနှင့် ကျွင်းရှောင်ယောက် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့စဉ်က သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အရာပင်။

ထာဝရ အထီးကျန်ခြင်း ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ထိုအနက်ရောင် အရိပ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။

ကျွင်းရှောင်ယောက်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ... အန္တိမကပ်ဘေးကြီးသည် ထိုအနက်ရောင် နတ်ဆိုးအရိပ်ကြီး၏ မျက်လုံးများထဲမှ တစ်လုံးထက်မပိုချေ။

ယခုရှိနေသော အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်သည်လည်း ထိုအနက်ရောင်အရိပ်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

ထိုနက်နဲပြီး ဆန်းကျယ်လှသော အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးသည်သာ အမှောင်ထု၏ မြစ်ဖျားခံရာ အဆုံးစွန်သော ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်တွင် ဤကဲ့သို့ ပုံပျက်ပန်းပျက် အသွင်အပြင် ရှိနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ...

သူက နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်သူဖြစ်ပြီး ကွဲပြားသောအင်အားစုများကို လှုံ့ဆော်နေသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မတူညီသော လူများကို ပူးကပ်ကာ မတူညီသော ကိုယ်ပွားများအဖြစ် ရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သက်ရှိအားလုံး၌ အားငယ်မှုများကို တောက်လောင်စေနိုင်ပြီး သူ၏ စွမ်းအင်ကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သည်။

ဤအချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အမှန်တကယ် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ဉာဏ်များသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော်၊ အင်မော်တယ်နယ်မြေရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် အားငယ်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည့် အချိန်မှာပင်...

ရုတ်တရက်...

"ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်"

ကျယ်လောင်သော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခုက အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ဝေခွဲမရမှုများ ဖြစ်နေကြသည့် သက်ရှိအားလုံးလည်း ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့ကြ၏။

ထိုခေါင်းလောင်းသံက နံနက်ခင်းခေါင်းလောင်းနှင့် ညနေခင်းစည်တီးသံကဲ့သို့ လူတို့ကို အားငယ်မှုထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သည်။

"ဧကရာဇ်အရှင်..."

သက်ရှိအားလုံးက အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ အဆုံးမဲ့ခေါင်းလောင်းပ တုန်ခါနေခဲ့ပြီး သက်ရှိအားလုံးကို အားငယ်မှုထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟမ်"

အမြဲမပြတ် ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာရှိသည့် အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို လှစ်ဟလာခဲ့သည်။

"ဒီလောကမှာ... အမှောင်ထုမရှိဘဲနဲ့ အလင်းရောင်ဆိုတာ မရှိဘူး..."

"စစ်ပွဲမရှိဘဲနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးဆိုတာ မရှိဘူး..."

"အားငယ်မှုမရှိဘဲနဲ့... မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူး..."

"အချိန်အဆုံးသတ်ရဲ့အရှင်သခင်... မင်းက မင်းကိုယ်မင်း သက်ရှိတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်တွေကနေ ဖြစ်တည်လာတာလို့ ပြောတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အလင်းရောင်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေက ဘယ်မှာလဲ..."

အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်၏ စကားတစ်ခွန်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

အချိန်အဆုံးသတ်အရှင်သခင်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

"တကယ်တော့..."

အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်က ကောင်းကင်ကိုးပါး အင်မော်တယ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်က သက်ရှိတစ်ယောက်ချင်းစီကို မြင်တွေ့နေရသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

"မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ သက်ရှိတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တည်ရှိနေတာ..."

"မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသရွေ့... ဒုတိယမြောက် ပျက်စီးခြင်းဧကရာဇ် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ တတိယမြောက် ပျက်စီးခြင်းဧကရာဇ်ကလည်း မင်းကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ထရပ်လိမ့်မယ်..."

"မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ဦးမော့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်၏ အသံက ဟိန်းထွက်နေခဲ့ကာ ဆိတ်သုဉ်းနေသော မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်..."

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်မှာ ဒေါသတို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်၏ စကားများက သူ့စိတ်ကို အမှန်တကယ် ကိုင်လှုပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

"သေစမ်း..."

အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်ကို ဦးတည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်၏ ဘေးပတ်လည်၌ မရေတွက်နိုင်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။

နိယာမ အလင်းတန်း သန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

သူ့ထံမှ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာသည့် စွမ်းအားက သက်ရှည်ခြင်းဧကရာဇ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"သူ... ဖြစ်နိုင်တာက..."

သက်ရှည်ခြင်းဧကရာဇ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

အိုမင်းနေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ဖြစ်လျှင်ပင် သူ့ဒေါသကို ဆွ၍မရပေ။

"ဝုန်း"

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

"ဧကရာဇ်အရှင်..."

ထိုကမ္ဘာပျက်မတတ် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်...

အင်မော်တယ်နယ်မြေရှိ သက်ရှိအားလုံးက မနေနိုင်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အလွန်အမင်း အားငယ်နေရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်က သူတို့ကို ချောက်နက်ကြီးထဲမှ ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ပြောပြခဲ့၏။

ဤလောကတွင် အလင်းရောင်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိနေသေးသည်။

မျှော်လင့်ချက်က လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် တည်ရှိသည်။

"ဝုန်း"

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကစဉ့်ကလျား စွမ်းအင်များ လွင့်ပါးသွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်သို့ ဖိအားပေး ဆုတ်ခွာစေခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘေးပတ်လည်ရှိ အနီရောင်မြူထု အများအပြားသည်လည်း ထပ်မံ၍ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြန်တော့သည်။

"မင်း..."

အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်က အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များအလယ်တွင် အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်က တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများအတွင်းမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မူလက ဖြူဆွတ်နေသော ဆံပင်များသည် အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဗရပျစ်ဖြင့် ရှုပ်ပေပွနေသော မျက်နှာသည်လည်း ထင်ရှားပြတ်သားလာသည်။

သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်ပြတ်သား၍ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာတော့ အေးစက်သောအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ အနှိုင်းမဲ့လှသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။

အနှိုင်းမဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီ... ၎င်းက ဒဏ္ဍာရီလာဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါပင်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်တာလဲ... ဧကရာဇ်အရှင် သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေကို ပြန်ရောက်လာပြီ..."

အရပ်မျက်နှာအားလုံးတွင် အဆုံးမရှိ တုန်ခါနေခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိသတ္တဝါများသည် အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ်က အချိန်အဆုံးသတ်၏အရှင်သခင်ကို တစ်ဦးတည်းအင်အားဖြင့် တွန်းလှန်လိုက်သည်အား မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ကြရ၏။

သူတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ သွေးများပင် ဆူပွက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက အဆုံးမဲ့ဧကရာဇ် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အင်အားပြည့်ဖြိုးသော လူငယ် အဆုံးမဲ့ ဖြစ်၏။

သူသည် အဆုံးမဲ့ခေါင်းလောင်းကို ကိုင်စွဲလျက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းမိုးကာ ကျယ်ပြောလှသော အချိန်နှင့် နေရာကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။

သူသည် ထာဝရရေခဲခေါင်းတလားကို သယ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ကိုးပါးသို့ တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ယဇ်ဆရာသခင်တစ်ပါးကို ရိုက်ထုတ်ခဲ့၏။

သူက ကမောက်ကမဖြစ်ခြင်းတိုင်းကို တစ်ဦးတည်း နှိမ်နင်းခဲ့ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် ဆိတ်သုဉ်းသွားသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကိုးပါး အင်မော်တယ်နယ်မြေကို လုံးဝငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခု သူ ပြန်လာခဲ့ပြီ။