အခန်း ၃၁၆

အခန်း ၃၁၆ လူငါးဦး

ပိုင်ယို့ဝေသည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် လေထုမှာ သိသိသာသာ မကောင်းကြောင်း သတိထားမိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" သူမသည် လီလီကို ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေသည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတာလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ အကြောင်းအရာတစ်ခုအကြောင်း စကားပြောနေတာပါ။" ရန်ချင်ဝမ်က ပြုံးပြီး မေးသည်။ "ဘာလဲ။ ငါတို့ ရန်ဖြစ်တာကို မင်း မျှော်လင့်နေတာလား။"

"ကျွန်မ မျှော်လင့်နေပါတယ်။" ပိုင်ယို့ဝေက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောသည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က သဟဇာတ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး။ ရှင်တို့ အတူရှိနေရင် ရန်မဖြစ်တာကမှ အံ့သြစရာ။"

"မင်း!..." လီလီ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ကျွန်မ အမှား ပြောလိုက်တာလား။" ပိုင်ယို့ဝေက နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က အတူရှိဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ရန်ချင်ဝမ်က ရှင့်ကို ကယ်ဖို့ ဝင်္ကပါ ထဲ မဝင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင်တို့ တွေ့တောင် တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီလီသည် သွားကြိတ်ပြီး ပြန်ချေပသည်။ "ဒါဆို မင်း။ ရှန်မို။ တန်ရှောင်။ ဆရာချန်းနဲ့ ပန်ရှောင်ရှင်း။ မင်းတို့လည်း ဘက်တူသားတွေ မဟုတ်ဘူး! မင်းတို့က..."

သူသည် ကလေးဆန်စွာ လက်ငါးချောင်း အမူအရာဖြင့် အလေးပေး ပြောသည်။ "မင်းတို့က ကွဲပြားတဲ့ အုပ်စု ငါးစုက လာတာ!"

"ဟား ဟား!" ပိုင်ယို့ဝေက ရယ်လိုက်သည်။ "ကွဲပြားတဲ့ လမ်းကြောင်း ငါးခုက လာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အနည်းဆုံး ကျွန်မတို့မှာ အခု ပန်းတိုင် တူညီတယ်။ ရှင်ရော။ ရှင်တို့မှာ ရှိလား။"

လီလီသည် နာကျင်စေသော နေရာကို ထိမှန်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖပ်သွားကာ နီရဲလာပြီး အလွန် ရုပ်ဆိုးနေသည်။

လုအန်းက သူ၏ပခုံးကို ဝမ်းနည်းစွာ ပုတ်ပြီး ပြောသည်။ "မင်း ဆူးမန်နဲ့ သွားပြီး ရန်ဖြစ်သင့်တယ်။ သူနဲ့ စကားနိုင် လုလို့ မနိုင်ဘူး။"

"ဘယ်သူက ရန်ဖြစ်နေလို့လဲ! ငါ သူကို ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြီး ပြောပြနေတာ!" လီလီသည် လုအန်း၏ လက်မောင်းကို ခါချလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်ကာ ပြောသည်။ " လာ! ပွဲတော် စတော့မယ်!"

သူသည် အံ့သြဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် ထိသည်။ "ဒီမျက်မှန်နဲ့ ကြက်က ကြည့်ကောင်းသားပဲ။"

လီလီသည် သူ၏ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဒေါသကို မြိုချကာ သူမနှင့် စကားမများဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သည်။

သို့သော် သူသည် အထူးသဖြင့် ကံမကောင်းသော နေ့ကို ရင်ဆိုင်နေရပုံရသည်။ သူ၏ အဖော်များထံမှ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် ဆူးမန်ကပါ ဒုက္ခပေးရန် ရောက်လာသည်။

ဆူးမန်သည် လဲကျမလို ဖြစ်သော အမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို သူက ကူညီခဲ့သည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား စတင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရန်ချင်ဝမ်နှင့် လုအန်းတို့ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးမှသာ အခြေအနေ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။

ဒါတင်မကသေးပေ။

ဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် သူ၏ အဖွဲ့ကို ပါမောက္ခဆောင်းထံ သွားပြသည်။ သို့သော် လုံခြုံရေးအဖွဲ့က သူ မည်မျှ ရှင်းပြပါစေ တားဆီးထားခဲ့သည်! ဒီ ဆိုးရွားသည့် လုံခြုံရေးအဖွဲ့သည် သူတို့ကို ဖြတ်သန်းခွင့် မပေးခဲ့ပေ!

လီလီသည် အလွန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

"ဘယ်နှစ်ခါ ရှင်းပြရမလဲ။!" သူသည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော်က SCO သုတေသနအဖွဲ့က လီလီပါ။ ပါမောက္ခဆောင်းရဲ့ သုတေသန လက်ထောက်ပါ။ ကျွန်တော့် ဝင်ခွင့်ကတ်ကို အဆောင်မှာ မေ့ခဲ့တာ!"

ထို့နောက် သူသည် သူ့နောက်က လုံခြုံရေးများကို ညွှန်ပြသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ဒီလူတွေကို မမှတ်မိဘူးလား။! သူတို့ အကုန်လုံး ကျွန်တော့်အတွက် သက်သေခံနိုင်တယ်!"

နောက်တစ်ဦးက လီလီနောက်မှ လူများကို ကြည့်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောသည်။ "ပါမောက္ခဆောင်း ခုနကမှ အရေးပေါ် အစည်းအဝေး လုပ်ခဲ့တယ်။ ဝင်ခွင့်ကတ် မပါတဲ့ ဘယ်သူမှ ညီလာခံ စင်တာနားကို ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိဘူး။ ဝင်မယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောရင်တော့ ကျွန်တော့် အထက်အရာရှိကို မေးဖို့ လိုတယ်။"

လီလီသည် စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါဆိုလည်း အမြန်ဆုံး ခွင့်တောင်းပါ!"

လုံခြုံရေးအဖွဲ့သည် ၎င်းတို့၏ စကားပြောစက်ကို ထုတ်ယူပြီး စကားအနည်းငယ်ကို အတိုချုပ် ပြောလိုက်သည်။

သုံးမိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် အညိုရောင် တိုက်ခိုက်ရေး ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စင်္ကြံရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဆံပင် တိုတိုနှင့် အသားအရေက အနည်းငယ် ညိုသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း သူမ၏ မျက်ခုံးများက ထက်မြက်သော အသွင်ကို ဖော်ပြနေပြီး ပြဿနာ ရှာစရာမလိုသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်! ဒီလူက အတင်းဝင်ချင်နေတယ်။ သူက ပါမောက္ခဆောင်းရဲ့ လက်ထောက်လို့ ပြောတယ်။ ပါမောက္ခဆောင်းက သူ့ကို လူတွေ ခေါ်လာဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဝင်ခွင့်ကတ် မယူလာဘူး။ သူ့နောက်က လူတွေက သုတေသနအဖွဲ့က သူ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ အစောင့်တွေပါ။"

တိုက်ခိုက်ရေး ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လီလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လေသံသည် လျစ်လျူရှုနေသည်။ "အစည်းအဝေး မပြီးသေးဘူး။ အမျိုးသားတွေကို ဝင်ခွင့်ပေးပါ။ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက အပြင်မှာ စောင့်နိုင်ပါတယ်။"

"ဘာလို့လဲ။!" ဆူးမန်က ပထမဆုံး ကန့်ကွက်သည်။ "ကျွန်မတို့ကို ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်တုန်းက ရှင့်မှာ ဒီလို သဘောထားမျိုး မရှိခဲ့ဘူး! အမျိုးသားတွေက ဝင်လို့ရပြီး အမျိုးသမီးတွေက ဘာလို့ မရတာလဲ။!"

"ဘာလို့လဲ?" အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်ပြီး ဆူးမန်ဆီသို့ နှစ်လှမ်း တိုးလာသည်။

သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ၁.၇ မီတာ ရှိသော ဆူးမန်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက် ပိုမြင့်ကာ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ကြည့်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတာ ကျွန်မ ပြောပြမယ်…

"ရှင့်လို ဆူညံဖို့ပဲ သိတဲ့ အမျိုးသမီးက ဈေး ဒါမှမဟုတ် ကလပ်ကို သွားသင့်တယ်။ ဒီ ညီလာခံ စင်တာကို မဟုတ်ဘူး။"