အခန်း ၃၁၈

အခန်း ၃၁၈ မိမိကိုယ်ကိုသာ အားကိုးခြင်း

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ရွံရှာစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ယုန်အရုပ်ကို ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "သွားကြမယ်!"

တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းကို သွားခေါ်ချိန်က ယုန်အရုပ်ကို ထုတ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အားပြန်သွင်းဖို့ မလိုသရွေ့ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းကို သူမနှင့်အတူ ထားလေ့ရှိသည်။

ဆရာချန်းသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပြီး တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့က နောက်က လိုက်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် လီလီနားက ဖြတ်သွားစဉ် သုံးဦးစလုံး တညီတညွတ်တည်း သက်ပြင်းချပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နောင်တကို ဖော်ပြကြသည်။

ဆရာချန်းက ပြောသည်။ "ကွန်ဖြူးရှပ်က 'လူယုံကြည်မှု မရှိရင် ဘယ်လို ကောင်းတာ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး' လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ရှောင်လီ။ မင်းကို ယုံကြည်လို့ ငါတို့ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက... ဟူး။ အခုကစပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဂရုစိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

တန်ရှောင်က ပြောသည်။ "မင်းက ဒီလို လူစားမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး! ဟမ့်။ မင်းကို မုန်းတယ်!"

ပန်းရှောင်ရှင်း: "..."

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူကဲ့သို့သော ကလေးသည် လူကြီးများ၏ ကိစ္စတွင် ဝင်မစွက်ဖက်သည်က အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်ပြီး တန်ရှောင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

...

လုံခြုံရေးအဖွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာသည်။ သူတို့သည် ထွက်ခွာသွားသော လူအုပ်စုကို ကြည့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လီလီကို ကြည့်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သွားပြီး လီလီ၏ အသက်ရှူခြင်းကို စစ်ဆေးသည်။

လီလီသည် အဆင်ပြေသည်။

သူသည် ဝင်္ကပါကို နှစ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကြောင့် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်သည် သူ့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက်အန္တရာယ် မရှိခဲ့ပေ။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်။ ခုနက လူတွေက..."

"ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်။" ယွီယာချင်သည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ပြီး ပြောသည်။ "ပစ္စည်း ဖြစ်ရမယ်။ လျှပ်စီး ထုတ်လွှတ်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်ပုံရတယ်။ ပါမောက္ခက ဒီလူတွေကို ဖိတ်တာ မဆန်းပါဘူး။"

"အာ... ငါတို့က သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့မိပြီလား။"

"ရှင်တို့ သူတို့ကို ကြောက်နေတာလား။" ယွီယာချင်သည် သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ပြီး တင်းမာစွာ ဆူပူသည်။ "မိုက်မဲလိုက်တာ! ဒီ ပစ္စည်းတွေက အဆုံးမရှိတဲ့ မှီခိုမှုကိုပဲ ဖန်တီးပေးတာ! နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်။ ဂိမ်းက ပေးထားတဲ့ ဒီ ကျိန်စာသင့် ပစ္စည်းတွေပေါ် အားကိုးလို့ မရဘူး! ရှင်တို့ ဒီည လေ့ကျင့်မှု နှစ်ဆ တိုးလိုက်!"

သူမသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ "မှတ်ထား! ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ပေါ့ဆလို့ မရဘူး! ကျွန်မတို့က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ အားကိုးနိုင်တယ်!"

လက်အောက်ငယ်သားများက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်!"

...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန်ချင်ဝမ်သည် ဆူးမန်ကို ကန်တင်းလမ်းသို့ ပြန်ခေါ်လာသည်။

သူတို့တွင် အနာကျက်စေသော ပစ္စည်းများ မရှိသော်လည်း အနာတရ ဆေးဝါးများ (နာကျင်မှု သက်သာစေသော။ ရောင်ရမ်းမှု ဆန့်ကျင်သော။ အဆိပ်ပြေစေသော။ သွေးခဲမှု ပျော်စေသော) ကို အမြဲ ဆောင်ထားကြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ဆူးမန်အား ဓားဖြင့် ရောင်ရမ်းနေသော အရေပြားနှင့် အသားကို ခွဲကာ ပိတ်နေသော သွေးကို ထုတ်ပြီး ဆေးလိမ်းပြီး ပတ်တီး ပြန်စည်းပေးသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်လခန့် အချိန်ယူရသော်လည်း ဝင်္ကပါကို ဖြတ်သန်းဖူးသော ကစားသမားများအတွက် နှစ်ပတ်အတွင်း အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

ဒဏ်ရာကို ကုသပြီးနောက် ရန်ချင်ဝမ်က ဆူးမန်ကို ပြောသည်။ "ဒီ အဖွဲ့အစည်းမှာ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက တည်ထောင်တာ မကြာသေးလို့ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုက ရေရှည်အတွက် မလုံလောက်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး ပြီးပြည့်စုံလာနိုင်သလို ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်။ မင်းနဲ့ လီလီက ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ပြီး တစ်ခါမှ မခွဲဖူးဘူးဆိုတာ ငါ သိပေမယ့် အဖွဲ့အစည်းကနေ ထွက်နိုင်မလားဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားဖို့ ငါ အကြံပြုချင်ပါတယ်။"

ဆူးမန်သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "အစ်ကိုရန်။ ကျွန်မ အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်မှာက လီလီအတွက်ချည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ မိသားစုက ဒီကို ပြောင်းလာကြပြီ။ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ နေရမှာပဲ။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒီလိုဆိုရင်လည်း ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။ မိသားစုကတော့ သေချာပေါက် အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။"

လုအန်းသည် သက်ပြင်းချသည်။ "ဟူး... အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေတုန်းက အိမ်ကို ဘယ်လောက် လွမ်းမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်ပြန်ချင်တယ်။ မိဘတွေ ဘယ်မှာ ရှိနေမှန်းတောင် မသိဘူး။"

သူသည် ကျူရှူးကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။ "မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရော ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့က မင်း ငါတို့နဲ့ အတူရှိနေတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ကျွန်မ မိဘတွေက နှစ်ယောက်စလုံး နိုင်ငံခြားမှာ။" ကျူရှူးသည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ "သူတို့ကို သွားတွေ့ချင်ရင်တောင် နည်းလမ်း မရှိဘူး။"

ဆူးမန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးသည်။ "ရှင်တို့ တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား။ အစ်ကိုရန်။ ရှင့်မှာ လီမိသားစုနဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်။ ဘာလို့ မနေခဲ့တာလဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အခု ဆိုးရွားနေတယ်။ ဒီမှာ မကောင်းရင်တောင် အပြင်မှာ မတည်မငြိမ်တဲ့ ဘဝနဲ့နေရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမကို ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူသည် လုံးဝ မပတ်သက်သော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောသည်။ "ဒီနေ့ ပိုင်ယို့ဝေက လဲလှယ်ရေးကောင်တာမှာ အသုံးပြုပြီးသား ပဟေဠိ အပိုင်းအစတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်ခဲ့တယ်။"