အခန်း ၃၂၀
Vol. 22 Ch. 320
အခန်း ၃၂၀ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်း
ရင်းနှီးသော ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ယို့ဝေ၏ စိတ်ထဲမှ တင်းမာမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် လျော့ပါးသွားသည်။
သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် အဖွဲ့အစည်းသည် ရှန်မိုကို စည်းရုံးရန်သာ ကြိုးစားနိုင်မည်ဟု သူမ ခံစားရသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
ရှန်မိုသည် တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာကာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားမိသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို မေးသည်။ “ဒီကို တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့လား။”
“အဲဒါ အရေးမကြီးပါဘူး...” ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သမ်းဝါးသည်။ “ရှင့်ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ ။ ကျွန်မ အရမ်း အိပ်ချင်နေပြီ။”
“သုတေသနအဖွဲ့က မြို့အနီးမှာ ဂိမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အရေးပေါ် အစည်းအဝေး လုပ်ခဲ့တယ်။” ရှန်မိုသည် ခေတ္တရပ်ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ “...ထားလိုက်ပါတော့။ အထဲ သွားပြီးမှ ပြောကြရအောင်။”
သူတို့ နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီး တံခါးပိတ်ကာ ပိုင်ယို့ဝေသည် ရွှေသော့ကို ထုတ်၍ အရုပ်အိမ် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အရုပ်အိမ် ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ခေါ်ပြီး သူတို့၏ အပေါ်ထပ် အခန်းသို့ သွားရင်းနှင့် ထပ်မံ စကားပြောသည်။
“ဒီ အဖွဲ့အစည်းက အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်။ SCO သုတေသနအဖွဲ့က လူတွေ။ အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့က လူတွေ။ ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာကြတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ မိသားစုက လူတွေ။ ပြီးတော့ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဒေသခံ လက်နက်ကိုင် ရဲအရာရှိတွေ ပါတယ်...” ရှန်မိုက လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောသည်။ “အဖွဲ့အစည်းကိုတော့ သုတေသနအဖွဲ့က အဓိက ဖွဲ့စည်းထားတာ။ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တာဝန်ခံက အရင်က စတုတ္ထ အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ကပ္ပတိန်ဟောင်း ချူဟွိုင်ကျင်ပဲ။ ဒုတိယမြောက်လူကတော့ SCO က ပါမောက္ခ ဆောင်းမင်ချွမ်။ မင်းကို အရင်က ပြောပြဖူးတယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ငိုက်နေပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်လျက် မေးသည်။ “ဪ... ဘာလို့ သူတို့က ရှင့်ကိုလည်း အစည်းအဝေး ခေါ်တာလဲ...”
“ ရှန်ဖေးက မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ။” ရှန်မိုသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူမကို အိပ်ရာပေါ် တင်ပေးပြီး သူ၏ ဝမ်းကွဲညီကို မည်သို့ မိတ်ဆက်ရမလဲဆိုသည်ကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။
“သူက... ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ကို လေးစားပြီး အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်စေချင်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ပါမောက္ခဆောင်းကို ငါ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အကြံပြုပြီး ငါ့အကြောင်း ကောင်းတာတွေ အများကြီး ပြောခဲ့တယ်။ ပါမောက္ခဆောင်းရဲ့ မကြာသေးခင်က သုတေသန ရလဒ်တွေကိုလည်း ငါ စိတ်ဝင်စားလို့ သူတို့ရဲ့ အစည်းအဝေးကို တက်ခဲ့တာ။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး မျက်လုံးများကို အတင်းဖွင့်ကာ ရေရွတ်သည်။ “ရှင် ဝင်မှာလား။”
ရှန်မိုသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ “ငါ ဝင်ရင် မင်း ဝင်မှာလား။”
“ဝင်မယ်...” ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်တစ်ကြိမ် သမ်းဝါးသည်။ သူမ၏ အသံသည် နူးညံ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ကို လိုချင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။”
ရှန်မိုသည် ပြုံးပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သည်။ “ငါ ဝင်္ကပါ ရှိတဲ့ နေရာကို ဆက်သွားချင်သေးတယ်... ပဟေဠိ အပိုင်းအစတွေ အကုန် စုဆောင်းပြီးနောက် ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်တယ်။”
“ဒါဆို သွားကြမယ်...” သူမ၏ အသံသည် အိပ်ချင်စိတ်ကို တိုက်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ပို၍ပင် တိုးလျလာသည်။ “ဒါနဲ့... ကျွန်မအမေကို ရှင် တွေ့ခဲ့လား။”
ရှန်မိုသည် ဒါကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူ့ ဖခင်၏ စကားများနှင့် ရှန်ဖေး၏ ဒေါသတကြီး ဖော်ပြချက်ကို သတိရပြီးနောက် သူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပိုင်ယို့ဝေကို ပြောသည်။ “အန်တီဝမ်က လောလောဆယ် ရှန်ဟိုင်းမှာ မရှိဘူး။”
ပိုင်ယို့ဝေ: “ဪ...”
ပိုင်ယို့ဝေကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေလိုခြင်း မရှိသောကြောင့် ရှန်မိုသည် သူမကို တည်ငြိမ်သော နည်းလမ်းဖြင့် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။ “ယန်ကျိုးမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်စွန်းက အရုပ် ဂိမ်းနယ်ပယ်ထဲမှာ မပါဝင်ဘူး။ အရမ်း လုံခြုံတယ်လို့ ကြားလို့ ငါ့အဖေက အန်တီဝမ်ကို ရှန်ဟိုင်းကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အန်တီဝမ်က... အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့အတူ လှေနဲ့ မြောက်ဘက်ကို ထွက်သွားတယ်။”
အသေးစိတ် အချက်အလက်များစွာကို မပြောခဲ့ပေ။
သူ၏ ဖခင်က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အန်တီဝမ်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့ပုံကို မပြောခဲ့သလို အဖွဲ့ဝင်များ၏ မိသားစုဝင်များသည် ဂိမ်းထဲ ဝင်ရန် မလိုအပ်ပုံကိုလည်း မပြောခဲ့ပေ။ သတ်မှတ်ထားသော ဂိမ်းထဲ မဝင်ရအောင် အန်တီဝမ်သည် အဖေရှန်၏ လက်တွဲဖော်အဖြစ် နေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် သူမ၏ ချစ်သူဟောင်းလည်းဖြစ်သော အခြား မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ထပ်တွေ့သည်။ သူမသည် သူတို့၏ အတိတ်က ဆက်ဆံရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဖေရှန်ကို ထားခဲ့ပြီး ထို အမျိုးသားနှင့်အတူ လှေစီးကာ ရှန်ဟိုင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ဒါကြောင့် ရှန်ဖေးက သူ့ ဦးလေးကိုယ်စား ဒေါသထွက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အန်တီဝမ်ကို ပို၍ပင် မုန်းတီးခဲ့ပြီး ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင် ‘မိစ္ဆာမ၏ သမီး' ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် အချိန်ကြာကြာ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
သူ၏ စကားများကို ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ထပ်မံ ပြောသည်။ “ငါတို့မှာ လှေ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အန်တီဝမ်ကို ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အလမ်းက အရမ်း နည်းပါးတယ်...”
ပိုင်ယို့ဝေ: “...”
ရှန်မိုသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးသည်။
သူမသည် အိပ်ပျော်နေပြီ။