အခန်း ၃၂၁

အခန်း (၃၂၁) - ပစ္စည်းများ လဲလှယ်သူ

သူမသည် ရှေ့တစ်ရက်က ညဘက်တွင် အလွန် နောက်ကျမှ အိပ်ခဲ့သောကြောင့် နောက်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် နောက်ကျမှ နိုးလာသည်။

အရုပ်အိမ်ထဲတွင် အနားယူခြင်းသည် သတိမထားမိဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် လူကို လျင်မြန်စွာ ပြေလျော့စေပြီး ပြန်လည် နိုးကြားစေသော သဘာဝ အနားယူရာ နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသောကြောင့် လူတိုင်းသည် နံနက်ခင်း တစ်ခုလုံးကို အရုပ်အိမ်ထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ရှင်းလင်းခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် ပန်းအိုးများမှ နံနံပင်နှင့် ကြက်သွန်မြိတ် အားလုံးကို နောက်ဖေးသို့ ရွှေ့ကာ နေလှန်းကြသည်။

နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေစဉ် ဆရာချန်းသည် မီးဖိုချောင်ကို ရှာဖွေသည်။ ထို့နောက် ရှန်မိုကို စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

"ငါတို့ ဆီမှာ အစားအသောက် သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့်ကတော့ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်နဲ့ အသားတွေ လိုနေတယ်။ ပြီးတော့ ကြက်ဥတွေလည်း ကုန်ခါနီးပြီ"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသည် သက်တမ်း တိုတောင်းပြီး အမြဲတမ်း ပြတ်လပ်နေသည်။ အသားကချက်ပြုတ်ပြီးအလုံပိတ်ကာထိန်းထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့လည်း ကုန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခေါက်ဆွဲခြောက်ပင် ဆယ်ထုပ်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"မြို့ထဲက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေကို အဖွဲ့အစည်းက ဖြန့်ဝေတာ။ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီမှာ စုဆောင်းလို့ မရဘူး" ဆရာချန်း သက်ပြင်းချသည်။ "ငါတို့ အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်မှ ထောက်ပံ့ရေး ဂိုဒေါင်ကနေ အစားအသောက် အလကား ရနိုင်မှာ။ ငါတို့ ဝင်ဖို့ စီစဉ်ထားရင်တော့ ဒီမှာ ကြာကြာ နေလို့ မရဘူး ထင်တယ်"

ရှန်မိုသည် စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "နံနက်စာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ စားကြစို့။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ သိပ်ကြာကြာ နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူများသည် သူတို့ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သို့သော် ရှန်မိုသည် မတူပေ။ ရှန်မို၏ ဖခင်သည် ရှန်ဟိုင်းတွင် ရှိသည်။

ရှန်မိုသည် လက်ကျန် အရေအတွက် မသိရသေးသော ပဟေဠိကို ရှာဖွေရန် သူ၏ မိသားစုကို အမှန်တကယ် စွန့်ခွာလိုပါသလား။

"ကျွန်တော် အရင် ထွက်သွားလိုက်မယ်" ရှန်မိုသည် ထရပ်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ "လူတိုင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ရင် ထွက်လာကြပါ။ သံသယ မဝင်အောင်လို့"

တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တံခါး ဖွင့်ထားသောကြောင့် ထိုအသံသည် အရုပ်အိမ်ထဲသို့လည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် လှိမ့်သွားသည်။ "သူတို့ ကျွန်မကို လာရှာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"မင်းကို ရှာတာလား" ရှန်မိုသည် မျက်ခုံးပင့်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတံခါးဖွင့်ရန် သွားသည်။ အပြင်တွင် အရပ်မြင့်ပြီး ပိန်သော လူငယ် နှစ်ဦး ရှိသည်။ သူတို့သည် တံခါးဖွင့်သူက ရှန်မို ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စစ်ဆေးမှုနှင့် သတိထားမှုများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း သူတို့၏ အပြုအမူမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ပိုင်ယို့ဝေ ဒီမှာ နေလား"

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ပိုင်ယို့ဝေကို လှည့်ကြည့်သည်။

"ရှင်မနေ့က ဒီမှာ မရှိဘူး ဒါကြောင့် ကျွန်မ လဲလှယ်ရေး ဧရိယာကို သွားပြီး ပစ္စည်း လဲလှယ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတိပေးချက် တင်ထားခဲ့တယ်" ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ"

ရှန်မိုသည် ဘေးဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ဝင်ခွင့်ပေးသည်။

အရပ်မြင့်ပြီး ပိန်သော လူငယ် နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေထံ လျှောက်သွားကာ ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်း နှစ်ခုကို ထုတ်ပြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ အစားထိုး အရုပ် ပစ္စည်းနဲ့ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့၏ ပဟေဠိကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါသည်။ "ဒီ အရေအတွက်က အရမ်း နည်းနေတယ်"

"ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ" သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သူမကို မေးသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက ပြန်မေးသည်။ "ရှင်တို့ ဘယ်လောက် ရှိလဲ"

"ကျွန်တော်တို့..." နောက်တစ်ဦးက သွားကျိတ်ကာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ဖူးတဲ့ သူတွေမှပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းတွေ ရှိတာ။ နှစ်ပိုင်းဆိုတာတောင် အတော်လေး များနေပြီ။ လူအများစုမှာ တစ်ပိုင်းတောင် မရှိဘူး"

"နည်းလွန်းတယ်" ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းကို ထပ်မံ ခါသည်။ လျစ်လျူရှုစွာ ပြောသည်။ "ဒီ အရေအတွက်နဲ့ဆိုရင် အစားထိုး အရုပ်ကို အသာထား။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ပစ္စတိုနဲ့ ပန်းပွင့်စေ့တောင် မလဲလှယ်နိုင်ဘူး"

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်လောက် လိုချင်တာလဲ" နောက်တစ်ဦးက အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းသည်။ "အနည်းဆုံး ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်း ငါးခု"

"အစားထိုး အရုပ်ကော"

"ဆယ်ခုထက် နည်းရင် ကျွန်မ မစဉ်းစားဘူး"

လူငယ် နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ "ရှင်တို့ ပြန်ပြီး စဉ်းစားလို့ရတယ်။ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သတိပေးချင်တာက ဈေးက တက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။မကျဘူး။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အသုံးပြုပြီးသား ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းတွေက အသုံးမဝင်ဘူး။ ကျွန်မက သိချင်စိတ်ကြောင့်ပဲ စုဆောင်းချင်တာ။ မနက်ဖြန်ကျရင်တောင် ကျွန်မ နောင်တရပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ထင်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် လဲလှယ်ချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

နှစ်ဦးစလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ပြောသည်။ "...ကောင်းပြီ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီး စဉ်းစားပါ့မယ်"