အခန်း ၃၂၃
Vol. 22 Ch. 323
အခန်း (၃၂၃) - အထူး အစပျိုးခြင်း အခြေအနေများ
ပိုင်ယို့ဝေသည် အလွန် ထူးခြားသည်ဟု ယူဆကာ ပြောသည်။ “ပါမောက္ခ ဆောင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတယ်။ ဂိမ်းကို အစပျိုးနိုင်တဲ့ လူဦးရေကို သူ တွက်ထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်”
ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ရှင်းပြသည်။ “ပါမောက္ခ ဆောင်းက သံလိုက်စက်ကွင်း မူမမှန်မှုတွေကနေတစ်ဆင့် ဂိမ်းရဲ့ ဖြန့်ဝေမယ့် နေရာနဲ့ အတိုင်းအတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစပျိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ လူဦးရေကိုတော့... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်”
“ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စမ်းသပ်ကြည့်တာလား” ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “ဘယ်လို စမ်းသပ်တာလဲ”
မီးအောက်တွင် ချူဟူဝိုက်ကျင်း၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် လေးနက်နေသည်။ သူသည် ရန်ချင်ဝမ်နှင့် အသက်အရွယ် တူပုံရသော်လည်း သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ပိုမို ကြံ့ခိုင် သည်။ တည့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် အနည်းငယ် ညိုမည်းသော အသားအရေ ရှိသည်။ သူသည် မဟာဗျူဟာပညာရှင် သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်နှင့် မတူဘဲ စစ်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မည့် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်။
သူသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ “များသောအားဖြင့် ကျွန်တော် ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယ အသင်းခေါင်းဆောင်က အသင်းသားတွေကို ခေါ်ပြီး ဂိမ်းဧရိယာထဲကို အကဲဖြတ်ဖို့ ဝင်ရောက်တယ်။ ပထမတော့ နှစ်ယောက် သွားတယ်။ ပြီးတော့ သုံးယောက်၊ လေးယောက်၊ ငါးယောက်... အဲဒီလိုပဲ တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုးသွားတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဂိမ်းထဲ ဝင်တဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရေအတွက်က ဂိမ်းကို အစပျိုးဖို့ လိုအပ်တဲ့ အနည်းဆုံး လူဦးရေ ဖြစ်ပါတယ်”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ပြန်မထွက်လာနိုင်မှာ မကြောက်ဘူးလား”
ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါသည်။ “အစပိုင်းမှာတော့ တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသင်းသား အများအပြား အသက်ပေးခဲ့ရတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း အခုတော့ အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပစ္စည်း လဲလှယ်ရေး စနစ်က စနစ်တကျ ဖြစ်လာပြီလေ။ လူတိုင်း ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဂိမ်းထဲ ဝင်ရောက်ကြတဲ့အတွက် အသက်ရှင်နှုန်းက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုများပါတယ်”
သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူ ရှန်ဖေးက ဝင်ပြောသည်။ “စည်းမျဉ်းတွေက အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်တဲ့ ဂိမ်းအသစ်တိုင်းအတွက် ဘယ်လောက် စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံရလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိကြဘူး”
သူ၏ လေသံသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်နေသည်။ “မြို့တော်ရဲ့ အခု ခံစားနေရတဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုက သုတေသန အဖွဲ့နဲ့ အကဲဖြတ် အဖွဲ့တို့ရဲ့ ပူးပေါင်း ကြိုးပမ်းမှုရဲ့ ရလဒ် ပါ”
“ရှောင်ဖေး” ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် ရှန်ဖေးကို ခေါ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ “ဘာမှ ထပ်ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် လူတိုင်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို နားလည်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်”
သူသည် ရှန်မိုနှင့် ရှန်မိုနောက်ကွယ်ရှိ ချန်းဝေခိုင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့ကို ကြည့်သည်။
“စွမ်းအား ကြီးမားလေ တာဝန် ကြီးမားလေလို့ ဆိုရိုးရှိပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ကန့်သတ်ထားပြီး အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်ရေးမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ အနာဂတ်မှာ... အနာဂတ်မှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ဂိမ်းတွေကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားပါ့မယ်” ချူဟူဝိုက်ကျင်းက ပြောသည်။ “လက်ရှိမှာ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးစီတိုင်းဟာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဂိမ်းတွေမှာ မပါဝင်ဖို့အတွက် နေရာ သုံးခုအထိ အများဆုံး ရနိုင်ပါတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပိုလွယ်ကူစေတယ်”
“ခင်ဗျားတို့ အများကြီး ကြိုးစားထားပါတယ်” ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်သည်။ “တခြားသူတွေက ခင်ဗျားတို့လောက် ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဂိမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မေးသည်။ “ရှင်တို့ ဒီနားမှာ ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဂိမ်းတွေထဲမှာ ပါဝင်သူ အများဆုံး အရေအတွက်က ဘယ်လောက်လဲ”
ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် သူမအား ပြောသည်။ “ဒီအနီးအနားမှာ ပါဝင်သူ အများဆုံး ဂိမ်းက လူ ၃၂ ယောက်ပါတဲ့ မာရသွန်ပါ။ ဒါပေမဲ့ ဂိမ်း နံပါတ် ၂၄ အတွက် လူပေါင်း တစ်ရာကျော်နဲ့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အစပျိုးလို့ မရခဲ့ဘူး။ ပါမောက္ခ ဆောင်းက ပါဝင်သူ အရေအတွက် မလုံလောက်သေးတာ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းမှာ အထူး အစပျိုးခြင်း အခြေအနေတွေရှိနေတာလို့ ထင်ပါတယ်”
သူတို့ စကားပြောနေရင်း အဖွဲ့သည် စင်္ကြံ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့၏ ညာဘက်တွင် မှန်သား အလိုအလျောက် တံခါးတစ်ခု ရှိသည်။
အာရုံခံ ကိရိယာများ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ မှန်တံခါးသည် ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားသည်။ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လုံခြုံရေး အစောင့် နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးကို မှတ်မိသည်။
သူမသည် မနေ့က ဒေါသထွက်နေပုံရသော အမျိုးသမီး အသင်းခေါင်းဆောင် ယွီယာချင် ဖြစ်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဂိမ်းအကြောင်း မေးနေရင်း ယွီယာချင်ကို ရုတ်တရက် မြင်သောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး မေးချင်သည့် အရာကို မေ့သွားသည်။
ယွီယာချင်သည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် အခြားသူများကို သာမန် အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ တစ်ချက်တည်းပင် အပို မကြည့်ပေ။
သူမသည် ချူဟူဝိုက်ကျင်းကို အရိုအသေ ပေးပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်သည်။
ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် အဖွဲ့ကို အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ အစောင့်များမှာ မှန်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်သည်။
အခန်းသည် တောက်ပစွာ လင်းနေသည်။ စားပွဲများစွာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး အရက်ကောင်းများနှင့် အစားအသောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဧည့်သည် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးခန့် ထိုင်နေကြသည်။
“ဒီမှာ ထိုင်ပါ” ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “အားလုံး ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်။ မနေ့က ရုတ်တရက် အစည်းအဝေး ရှိလို့ ညစာနဲ့ လွဲချော်ခဲ့ရတယ်။ ဒီ ညစာက အားလုံးကိုကျွန်တော်တို့ တောင်းပန် တာပါ”