အခန်း ၃၂၅

အခန်း (၃၂၅) - အမျိုးသမီးများ ရှားပါးခြင်း

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကုန်အောင် သောက်ပြီး ရှန်မိုနှင့် တုလဲတို့ စကားပြောနေစဉ် ရှန်မို၏ ခွက်နှင့် သူမ၏ ခွက်ကို လဲလိုက်သည်။

သူ၏ ဖန်ခွက်သည် ဝိုင် အပြည့် ရှိသည်။

ရှန်မို သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ သောက်လက်စ ခွက်၏ တစ်ဝက်ကို သောက်ပြီးမှ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ရှန်မိုက သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခပ်ပါးပါးလေး သောက်လိုက်ပြီးပြောသည်။ "ကျွန်မ မကုန်သေးဘူး"

ရှန်မို: "..."

"မင်း ဒီလောက် အများကြီး သောက်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့ ပြောသည်။ နောက်ထပ် ရေတစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ: "ကောင်းတဲ့ ဝိုင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါမှ ပိုသောက်တာ"

ရှန်မိုသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသည်။ "ကောင်းတဲ့ ဝိုင်ကို ဒီလို မသောက်သင့်ဘူး"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်း မထော်ပဲ ပြန်ဖြေသည်။ "လူတိုင်း ဒီလိုပဲ သောက်တာ"

ရှန်မိုသည် အနီးနားရှိ စားပွဲများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ လူအများစုသည် ပစ္စုပ္ပန်အတွက် နေထိုင်နေကြပြီး တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် ဆက်တိုက် သောက်နေကြသည်။ ရန်ချင်ဝမ်၏ စားပွဲသာ အနည်းငယ် ထိန်းထားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်နှင့် သူသည် နှစ်ဦးစလုံး အရက် မသောက်သူများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဦးနှောက်ကို အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းနေစေရန်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စည်းကမ်း ရှိခဲ့သော အလေ့အကျင့် ဖြစ်သည်။

လုအန်းသည် ရယ်မော စကားပြောပြီး ရေသောက်သကဲ့သို့ သောက်နေသည်။

ရှန်ဖေးပင် ပြောသည်။ "အစ်ကို ပိုသောက်ပါ။ ဒီဝိုင်တွေက သူဌေး တစ်ယောက်ဆီက အဖိုးတန် စုဆောင်းမှုတွေ။ ပုလင်းတိုင်းကို လေလံပွဲကနေ ဝယ်ထားတာ။ အပြင်မှာ ရောင်းဖို့ မရနိုင်ဘူး။ အရမ်း ရှားပါးတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ရှင်တို့ ဒီ မြင်ကွင်းက... သိုင်းဝတ္ထုတွေထဲမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုက သူရဲကောင်းတွေကို ပွဲတည်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဝိုင်နဲ့ အသားတွေကို ကျွေးသယောင်ယောင်နဲ့ တကယ်တော့ ဝိုင်ထဲမှာ ဆေးခတ်ပြီး အကြံအဖန် ကွန်ယက်ကို တိတ်တဆိတ် ချထားတာ။ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...လို့ မထင်ဘူးလား"

တန်ရှောင်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဝိုင်ကို ထွေးထုတ်ရမည်လား သို့မဟုတ် မျိုချရမည်လား မသေချာပေ။

ကြာရှည် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ မျိုချလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မပြောနဲ့" ရှန်ဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ပါမောက္ခ ဆောင်းက လူတိုင်းကို စေတနာနဲ့ ဖိတ်ခေါ်တာ"

"နောက်တာပါ" ပိုင်ယို့ဝေသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် မရင်းနှီးသူများနှင့် စကား တစ်လုံးထက် ပိုပြောဖို့ စိတ်မဝင်စားပေ။

ရှန်ဖေး၏ အမူအရာသည် ဆိုးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်မိုက သူ့ဘေးတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူ သည်းခံကာ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

"ဒီနေ့ ဖိတ်ကြားခံရတဲ့ သူတွေက တကယ်ပဲ လူငယ်နဲ့ အလယ်အလတ် အရွယ်တွေပဲ" ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပန်းကန်ပေါ်သို့ အစားအစာ တစ်ခု တင်ပေးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ငါတို့ စားပွဲကလွဲလို့ တခြား စားပွဲတွေမှာ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ဒါမှမဟုတ် ကလေးတွေ မရှိဘူး"

ရှန်ဖေး၏ မျက်နှာသည် ပိုမို မှောင်မိုက်သွားသည်။ "အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလို..."

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါ ပါမောက္ခဆောင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မသံသယဝင်ပါဘူး။ ငါတို့ အားလုံးကို ဒီမှာ စုဝေးစေတာ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိရမယ်လို့ပဲ ခံစားရတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အမျိုးသမီးတွေ အရမ်း နည်းတယ်... ကျွန်မရယ်၊ ဆူးမန်၊ ကျူရှူး... ခဏ လီလီဘေးက အဲဒီ အမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ"

ဘေးစားပွဲတွင် မူလက လေးယောက်သာ ရှိသည်။ ရန်ချင်ဝမ်၊ လုအန်း၊ ကျူရှူးနှင့် ဆူးမန်။

ထိုင်ခုံ နှစ်လုံးသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လီလီသည် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး ထိုင်စေသည်။

သို့သော် သူသည် ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး ဆူးမန်နှင့် နောက်ထပ် သဘောထား ကွဲလွဲမှု တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် သစ္စာဆိုထားသော ရန်သူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တွေ့ဆုံသည်နှင့် အငြင်းပွားကြသည်။ မရပ်မနား အငြင်းပွားနေကြသည်။ ရန်ချင်ဝမ် အဖွဲ့ပဲ ဖြစ်စေ၊ ရှန်မို အဖွဲ့ဘက်ပဲ ဖြစ်စေ၊ သူတို့ အားလုံး ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေကြရပြီ။

ဧည့်သည်များ ဝန်းရံနေသောကြောင့် ဆူးမန်သည် သူမ၏ ဒေါသကို ထိန်းထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သွားကျိတ်ကာ ပြောသည်။ "နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ် ပြောမယ် ကျွန်မသူ့ကို မတိုက်မိဘူး ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ"

"မင်း မတိုက်မိရင် ရှောင်ချန်က သူ့ခြေကျင်းဝတ်ကို သူကိုယ်တိုင် လှည့်သွားတာလား" လီလီသည် ဒေါသတကြီး စွပ်စွဲသည်။ "မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေးဘဲ ရှောင်ချန်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ်။ ငါ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာက ရှောင်ချန်ကို အစ်ကိုရန်နဲ့ တွေ့စေချင်လို့။ မင်း ဘာကို မနာလို ဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း စိတ်ကျေနပ်မှု ရဖို့အတွက် သူ့ကို ဝင်တိုက်ရမှာလား"

"ကျွန်မ မလုပ်ဘူး" ဆူးမန်သည် သူမ၏ လက်ကို စားပွဲပေါ် ရိုက်လိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်က လူတိုင်း လှမ်းကြည့်ကြသည်။

လီလီဘေးရှိကောင်မလေးက အလျင်အမြန် ပြောသည်။ "ညီမလေး ဆူးက ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ လက်က ဒဏ်ရာရနေတုန်းပဲ။ ထိုင်ခုံ ရွှေ့တဲ့အခါ ဟန်ချက်ပျက်သွားတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ကျွန်မကို တိုက်မိသွားတာ... ဒါ ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ။ ကျွန်မ အချိန်မီ ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ရင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."