အခန်း ၃၂၆

အခန်း (၃၂၆) - ပင့်ကူ

လီလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "သူ့ရဲ့ လက်က ဒဏ်ရာရထားတာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိပြီး တောင်းပန်စကားတောင် မပြောတာ မလုပ်သင့်ဘူး။ သူက အမြဲတမ်း ဒီလို ခေါင်းမာတယ်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ။သည်းမခံနိုင်ဘူး။"

ဆူးမန်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး မျက်လုံးများက သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

သို့သော် လီလီသည် သူမကို မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဘေးရှိ ကောင်မလေးကို ကြည့်သည်။ ဂရုတစိုက်နှင့် မေးခွန်းများ မေးနေသည်။

"မင်းရဲ့ ခြေထောက် အဆင်ပြေရဲ့လား။ ခဏနေရင် လမ်းလျှောက်နိုင်မှာလား။ လမ်းမလျှောက်နိုင်ရင် ငါ့ကို ပြော။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အတင်း မလုပ်နဲ့နော်"

"...ဟုတ် နည်းနည်း နာတယ်" ကောင်မလေးသည် ခေါင်းကို အားနည်းစွာ ငုံ့ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။ "အခု ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်.. ပိုနီးတဲ့ တစ်နေရာရာမှာ နေနိုင်ရင် ကောင်းမယ်"

"ခဏနေရင် ငါ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်" လီလီက ပြောသည်။ "မနက်ဖြန် မင်းအတွက် တိုက်ခန်း အသစ် လျှောက်ထားပေးမယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိနေရာက တကယ်ပဲ အရမ်း ဝေးနေတယ်။ ဌာနချုပ်ကို သွားလာရတာ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူး"

"အာ လီလီ ရှင်က အရမ်း ကြင်နာတာပဲ..."

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိစ္စသေးသေးလေးပါ"

ဆူးမန်သည် သူတို့ နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောသည်။ " အိမ်သာ သွားလိုက်ဦးမယ်"

ကျူရှူးသည် သူမကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းကာ ထရပ်သည်။

"မင်းလည်း အိမ်သာ သွားမှာလား" လုအန်းသည် သူ၏ ပါးစပ်ထဲ အသား အပြည့်ဖြင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြောသည်။ "မင်းတို့ အမျိုးသမီးတွေက အရမ်း ဂျီကျတယ်။ အိမ်သာ သွားတာတောင် လက်တွဲပြီး သွားရတယ်..."

ကျူရှူးသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ဆူးမန် ထွက်သွားသည့် လမ်းအတိုင်း နောက်ကနေ လိုက်သွားသည်။

တကယ်တော့ ဆူးမန်သည် အိမ်သာသို့ မသွားခဲ့ပါ။ သူမသည် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာ ရှာချင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျူရှူးကို တွေ့ရန် လှည့်လိုက်သည်။

"နင်ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဆူးမန်သည် စိတ်တိုစွာ မေးသည်။

ကျူရှူးသည် အနားသို့ မချဉ်းကပ်ဘဲ သူမနှင့် ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေသည်။ နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပြောသည်။ "ကျွန်မမြင်ခဲ့တယ်။ ရှင် သူ့ကို မတိုက်မိဘူး။ ကျွန်မ အစောပိုင်းက ဘာမှ မပြောခဲ့တာက... လီလီ ကျွန်မကို ယုံမှာ မဟုတ်လို့"

"သိပါတယ်" ဆူးမန်သည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပွဲခန်းမဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။သူက 'ကျူရှူး မင်းသူ့အတွက် ပြော ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ သူရန်ရှာတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် မဟုတ်ဘူး...'လို့ ပြောမှာ သေချာတယ်"

ကျူရှူးသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဆူးမန် ရှင် သူ့ကို အရမ်း ကောင်းကောင်း သိတာပဲ။ သူ့ရဲ့ လေသံကိုတောင် ပြီးပြည့်စုံအောင် အတုခိုးနိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်။ငါတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာ" ဆူးမန်သည် ရယ်မောသည်။ သူမ၏ အပြုံးတွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အမြွက် ရှိသည်။ "သူ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီ အပေါက်က ဘယ်အရောင်လဲဆိုတာတောင် ငါ သိတယ်"

သူမ ပြောနေစဉ် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခုနက ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော အပြုံးသည် ထပ်မံ မှေးမှိန်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ငါတို့ အရမ်း ရင်းနှီးခဲ့ကြတယ်။ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းက စခဲ့မှန်း မသိဘူး။ငါတို့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေကြတယ်..."

"သွားရအောင်" ကျူရှူးသည် သူမထံ ချဉ်းကပ်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို စမ်းသပ်သဘောမျိုး ဆွဲယူလိုက်သည်။ "လီလီက ရှင်နဲ့ အရမ်း ရင်းနှီးနေလို့ ရှင့်ကို ဒီလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းပြောတာပါ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့"

ဆူးမန်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး သူမ ပြေးထွက်လာခြင်းသည် အနည်းငယ် ဟန်ဆောင်မှု ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ပြောသည်။"ပြန်သွားရအောင်"

သူတို့ နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ကျူရှူးသည် ရှောင်ချန် အမည်ရှိ ကောင်မလေး၏ ထိုင်ခုံကို ဖြတ်သွားစဉ် ဆူးမန်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။

ဆူးမန်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် သူမကို ကြည့်သည်။

ကျူရှူးသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ပြတ်နေသော ဆံပင် အရှည် တစ်မျှင်ကို ယူလိုက်ပြီး သူမကို မျက်စိ မှိတ်ပြသည်။

ဆူးမန်သည် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေပြီးနောက် ကျူရှူး၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဆံပင်သည် ကောင်မလေး၏ လည်ပင်း နောက်ဘက်သို့ ကျသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူရှူးသည် တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား ပင့်ကူ ကျသွားပြီ"

"အာ...အာ...အား"

ကောင်မလေးကအော်ဟစ်သည်။ သူမသည် စားပွဲကို ရုတ်တရက် တွန်းဖယ်ပြီး ထရပ်သည်။ သူမသည် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းပြီး သူမ၏ ကျောကို ကုတ်လိုက်သည်။

"ပင့်ကူ ပင့်ကူ" သူမသည် ငိုသည်။ "ဖယ်ပေးပါ"

လီလီသည်လည်း အလျင်အမြန် ထရပ်သည်။ "ဘယ်မှာလဲ။ ပင့်ကူ ဘယ်မှာလဲ"

"အာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ကျွန်မ မှားမြင်မိတယ် ထင်တယ်..." ကျူရှူးသည် မျက်ရည်များဖြင့် ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ ရှင့်ကိုလန့်အောင်မလုပ်မိဘူး မလား။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက်က အဆင်ပြေပုံရတယ်နော်။ ကောင်းလိုက်တာ... ဒီလို ခုန်ပေါက်နေတာက ရှင့်ရဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာကို ပိုဆိုးသွားစေမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်နေခဲ့တာ"