အခန်း ၃၃၀

အခန်း (၃၃၀) - အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းခြင်း

ကစားသမားများ အရုပ်ဂိမ်းထဲသို့ အချိန်အကြာကြီး မဝင်ပါက ၎င်းသည် အလိုအလျောက် သားကောင်ကို ရှာဖွေပြီး ခုနစ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် နေရာ ရွှေ့ပြောင်းသည်။ သို့သော် ၂၄ ခုမြောက် ဂိမ်းကဲ့သို့မျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ မနေ့က နေရာရွှေ့ပြောင်းပြီး ဒီနေ့ ထပ်ရွှေ့ပြောင်းခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

"၂၄ က ဘာလဲ။ ၂၄ က ဘာလဲ" တစ်စုံတစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးသည်။ "အခြေစိုက်စခန်း အနီးမှာ ဂိမ်းအသစ် ပေါ်လာတာလား"

"ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က ပေါ်လာတဲ့ ဂိမ်းအသစ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အစပျိုးတာ မရှိဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ လူတွေ သွားသွား ဂိမ်းက တုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး"

"...ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းမှာမဟုတ်လား"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အစပျိုးလို့ မရတာဆိုတော့ ဘယ်ကို ရောက်သွားရောက်သွား အရေးမကြီးပါဘူး..."

ချူဟူဝိုက်ကျင်းသည် သူ၏ လက်ကို စားပွဲပေါ် ရိုက်ချပြီး အော်ဟစ်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်ဆိတ်ကြပါ။ သုတေသန အဖွဲ့က ဂိမ်း ၂၄ ရှိနေတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးကတည်းက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ။ ဂိမ်းကို အစပျိုးတဲ့ လူဦးရေ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေတွေကို ရှာမတွေ့သေးပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ပွဲတော်ကို ယာယီ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ လုံခြုံရေး အဖွဲ့ဝင်တွေကို လိုက်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းကြပါ"

"ကျွန်တော်တို့ တကယ် ရွှေ့ပြောင်းရမှာလား"

"အမှုမဲ့ အမှတ်မဲ့ မဖြစ်အောင် သွားကြစို့။ ဆက်မသောက်နိုင်တော့ဘူး..."

"ဟေး ဒီမှာပဲ နေပြီး ဆက်သောက်ရအောင်။ သူတို့ ရွေ့သွားရင်တောင် ဘာမှ အစပျိုးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ"

"ဒါက သိပ် မူမမှန်ဘူး။ ဂိမ်းက အမြဲတမ်း ၇ ရက်တစ်ခါ ရွေ့တာ။ဒါကြောင့် ရုတ်တရက် ရွေ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရမယ်..."

...

ပတ်ပတ်လည်မှာ စကားသံတွေ ဆူညံနေသည်။

ယွီယာချင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ဧည့်သည်များကို ခွဲထုတ်ရန် ဝင်လာသည်။

လူများကို ငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက်စီ အုပ်စုများ ခွဲပြီး မြေအောက် ကားရပ်နားရန် နေရာမှ လမ်းကြောင်း အမျိုးမျိုးသို့ ထွက်ခွာကြသည်။

ပွဲတော်တွင် စုဝေးခဲ့ကြသူများ တဖြည်းဖြည်း မြေအောက် ကားရပ်နားရန် နေရာ၏ နေရာအမျိုးမျိုးသို့ ကွဲထွက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ရှန်မိုတို့သည် ယွီယာချင်၏ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ရှေ့က လမ်းက ပိုမှောင်လာသည်... သူတို့သည် အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ သူတို့၏ နှာခေါင်းများသည် ဘိလပ်မြေ ဆေး၏ ဓာတု အနံ့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူတို့၏ ခြေသံများသည် လစ်လပ်နေသော နေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ဘာလို့ အပေါ်ကို မတက်ကြတာလဲ" တန်ရှောင်သည် စိတ်တိုစွာ ညည်းညူသည်။ "ဒီမှာ အမှောင်ဖုံးနေတာ။ မီးတစ်လုံးတောင် မရှိဘူး ဘာမှ မမြင်ရဘူး"

"ဧည့်သည်တွေ သီးခြား ထွက်ခွာဖို့ လိုတယ်။ အရင် အဖွဲ့က လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးကို ရောက်မှ ကျွန်မတို့ ထွက်သွားနိုင်မယ်" ယွီယာချင်သည် သူမ၏ အသံကို တည်ငြိမ်ပြီး လျစ်လျူရှုစွာ ရှင်းပြသည်။

တန်ရှောင်က မေးသည်။ "အရင် အဖွဲ့ ထွက်သွားတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဇီးကွက် အဖြစ် မပြောင်းလဲရင် သူတို့ကို လုံးဝ မမြင်ရဘူး"

ယွီယာချင်သည် သူ၏ စကားများခြင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ပြီး အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မတို့ အသံကို အချက်ပြ အဖြစ် အသုံးပြုတယ်"

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဘယ်ဘက် အရှေ့ဘက်မှ လာသော အလွန် မြင့်မားသော လေချွန်သံကို ကြားလိုက်သည်။ အသံတို နှစ်ခုနှင့် အသံရှည် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒါက အချက်ပြသံ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ကျွန်တော်တို့ အချက်ပြသံကို ကြားပြီ။ သွားကြစို့ သွားကြစို့" တန်ရှောင်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ဘဲ ယွီယာချင်ကို တိုက်တွန်းသည်။

"မရသေးဘူး" သူမသည် တောင့်တင်းသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဒါက အဖွဲ့ နှစ်ရဲ့ အချက်ပြသံ။ ကျွန်မတို့က အဖွဲ့ သုံး။ဒါကြောင့် ခဏလေး စောင့်ရဦးမယ်"

"ကောင်းကင်ဘုံကို ကျိန်ဆိုပါတယ်" တန်ရှောင်သည် အလွန် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ရှန်ဖေးသည် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာပြီး အကြံပေးသည်။ "အရာအားလုံးက လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက်ပါ။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ယွီရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို လိုက်နာကြစို့"

ဘယ်သူမှ အသံ မထွက်ကြပေ။

ဘယ်သူမှ အမှောင်ကို မကြိုက်ကြပေ။

ရှန်ဖေးလည်း မကြိုက်ပါ။ အမှောင်ထုက လူတွေကို အမြဲတမ်း အန္တရာယ်၊ တင်းမာမှု၊ မလုံခြုံမှုတွေ ခံစားရစေတယ်...

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် တိတ်ဆိတ်စွာ တန်ရှောင်ကို မှီလိုက်သည်။ ဆရာ ချန်သည် ပန်းရှောင်ရှင်း၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

"ဂိမ်းက မုဆိုးနဲ့ တူတယ်။ နေရာ တစ်ခုမှာ သားကောင် မရှိရင် တခြား နေရာကို ရွေ့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ သားကောင်မရှိရင် နောက်ထပ် နေရာတစ်ခုကို ထပ်ရွေ့တယ်... အခု ရုတ်တရက် ဒီကို ရွေ့လာတယ်။ ဒီမှာ သားကောင် ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်လား"သူမရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝေဝေ ဒီမှာ မှောင်နေပြီ။ ဘာမှ ထပ်မပြောပါနဲ့"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခစ်ခနဲ ရယ်သည်။ "ဘာလဲ မင်း ကြောက်နေတာလား"

တန်ရှောင်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဂိမ်းတွေကို မကြောက်ပါဘူး။ဒါပေမဲ့ အစ်မ ပြောတာကို ကြားတော့... နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ကျွန်မ တော်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်။ ဘယ်တော့မှ အစပျိုးလို့ မရတဲ့ ဂိမ်းက အရမ်း ထူးခြားနေရမယ်"

အေးစက်သော နှာခေါင်းမှုတ်သံသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ "မင်း ဂိမ်းကို နောက်မှ အစပျိုးဖို့ ဆုတောင်းလိုက်ဦး"