အခန်း ၁၀၄
Vol. 11 Ch. 104
အခန်း (၁၀၄) သတင်းနှစ်ခု
စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လင်းလက်နေသော အချိန်နှင့် နေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယဲ့၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်မှောင်များ တဖြည်းဖြည်း ကြုတ်လာခဲ့သည်။
“အားလုံးပဲ” သူက အကြည့်ကို လွှဲကာ ကားထဲရှိ လူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးထူးခြားခြား လေးနက်နေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အခု ကျွန်တော့်မှာ သတင်းကောင်း တစ်ခုနဲ့ သတင်းဆိုး တစ်ခု ရှိတယ်။ ဘယ်ဟာကို အရင် ကြားချင်ကြလဲ...”
ကားထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
“သတင်းဆိုးကို အရင်ပြောပါ” လင်းယုန်က ပြောလိုက်သည်။
“သတင်းဆိုးကို အရင်နားထောင်ပြီးမှ သတင်းကောင်းကို နားထောင်မယ်” Dကလည်း ထောက်ခံလိုက်လေသည်။
ရွှီကျောက်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “အရင် နာကျင်ရပြီးမှ နောက် ချိုမြိန်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့် နှလုံးသားက ခံနိုင်ရည် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး...”
အခြား မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်ချေသည်။ “လတ်တလော ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတာက ဂျီဆွေ့ ဖြစ်ရပ်ရဲ့ အလယ်အလတ်နဲ့ နှောင်းပိုင်းကာလကို ရောက်နေတာပါ...”
“ဘာဖြစ်ရပ်လဲ” လီကျစ်က အခြားသူများကို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
သူ၏ သမိုင်းဗဟုသုတ နည်းပါးမှုကြောင့် တွေဝေသွားခဲ့ရသည်။
စွန်းချီ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ “ဒါက နောက်ပိုင်းကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဟွမ်ထိုက်ကျိက သူရဲ့တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး တံတိုင်းဂိတ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီ ပေကျင်းဆီ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာတဲ့ အချိန်ပဲ။ သမိုင်းအရ အဲဒီအချိန်က နောက်ပိုင်းကျင်း စစ်တပ်ဟာ မြို့တော်တစ်ဝိုက်က ဒေသတွေမှာ မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်ပြီး လုယက်နေကြတာ...”
“ဘာရယ်...” စုမင်က ထိတ်လန့်တကြား အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ရွှီကျောက်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။
ရွှီကျောက်က အတော်လေး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို သတင်းကောင်းကရော ဘာလဲ...”
ကျန်းယဲ့က ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “အခု ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေတဲ့ လူဂိုကျေးရွာက မင်စစ်တပ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအတွက် အဓိကကျတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။ နောက်ပိုင်းကျင်း မြင်းတပ်တွေက အလွယ်တကူ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ မဝံ့ရဲကြဘူး.. ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းပါတယ်...”
လူဂိုတံတား။
ဤစကားလုံးများကို ကြားသောအခါ လီကျစ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး မေးလိုက်၏။ “လမ်းညွှန်ကျန်း... ဒီလူဂိုတံတားက ဇူလိုင် ၇ ရက်နေ့ ဖြစ်ရပ်က လူဂိုတံတား နေရာနဲ့ အတူတူပဲလား”
ကျန်းယဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “နေရာတူတူပဲ...”
စွန်းချီ၏ အသက်ရှူနှုန်းက သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာလေသည်။ သူမက ကားထဲရှိ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ “ဒါက အရမ်း တိုက်ဆိုင်လွန်းနေတယ်လို့ ရှင်တို့ မထင်ကြဘူးလား။ ကျွန်မတို့က တရုတ်လူမျိုးတွေ ကြီးပွားချမ်းသာမှုကနေ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းမှုဆီ ကူးပြောင်းသွားတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိုးအကွေ့ အချိန်အခါကို အတိအကျ အချိန်ခရီးသွားလာခဲ့ရတာပဲ။ ပြီးတော့ နှစ်ပေါင်းသုံးရာအကြာမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ လူဂိုတံတားဖြစ်ရပ်က တရုတ်ပြည်ရဲ့ ခေတ်သစ် ဆင်းရဲဒုက္ခတွေရဲ့ အစပဲ...”
သူမ၏ စကားများက ရေထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကားထဲတွင် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားချေသည်။
ကားပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခတ်နေသည့် နှင်းပွင့်များ၏ အသံက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အထူး ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။
ရှဲ့မင်တာက ရုတ်တရက် လေးနက်သော အသံဖြင့် စကားပြောလာပြီး သူ၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကြောင့် သွေးမွေးထားသော ပြတ်သားသည့် မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။ “ကောင်းကင်ဘုံက အရိပ်အမြွက် တစ်ခုခု ပေးနေတာများလားပဲ...”
ကျန်းမောက်က သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက် စကားကို သဘောတူကာ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။ “ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေမှတော့ ဒီခရီးစဉ်ကို တန်ဖိုးရှိသွားအောင် တစ်ခုခုတော့ လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကားထဲရှိ လူတိုင်းက ခါးမတ်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်လောင်နေလေသည်။
“ကျွန်တော် သဘောတူတယ်...” လီကျစ်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေချေသည်။ “သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ချုံကျန်းဧကရာဇ်က သံသယများပြီး ခေါင်းမာတယ်... ယွမ်ချုံဟွမ်ကို သတ်ပြီး စွန်းချွမ်းထင်ကို သေအောင် ဖိအားပေးခဲ့တယ်.... မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီမှာ သူ့ကို မဟုတ်ဘူး...”
“မင်မင်းဆက်ရဲ့ ပြည်သူလူထုကို ကူညီမှာ... ” စွန်းချီက ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ “သူတို့က ကျဆုံးသွားတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်လာတော့မယ့် သန်းနဲ့ချီတဲ့ ဟန်လူမျိုးတွေပဲ....”
ချင်းမင်းဆက် အာဏာရလာပြီးနောက် ဟန်လူမျိုးများ ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ အမျိုးမျိုးကို တွေးမိပြီး လင်းယုန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ “တောက်... အရမ်း ဒေါသထွက်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ မန်ချူးတွေ တံတိုင်းဂိတ်ကို ကျော်ဝင်လာပြီးတဲ့နောက် ဧကရာဇ်နဲ့ မိဖုရားကလွဲရင် ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျွန်လို့ ခေါ်ခဲ့ရတာ”
“အခေါ်အဝေါ် ပြဿနာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး...” ရွှီကျောက်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။ “လက်အောက်ခံကနေ ကျွန်အဖြစ်ကို ရောက်သွားတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျောရိုးကို ချိုးပစ်လိုက်တာပဲ...”
“ယန်ကျိုး သတ်ဖြတ်မှုနဲ့ ကျားတင်းသတ်ဖြတ်မှု မှတ်တမ်းတွေကို တွေးကြည့်လေ။ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ရပ်တည်ခဲ့တဲ့ သူတွေ ဘာဖြစ်သွားခဲ့လဲ”
ကားထဲရှိ လူများက စကားပြောလေလေ ပို၍ စိတ်တိုလာလေပင်။ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မတ်မတ်ရပ်နေသော တင်းကောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို လူတိုင်းက မင်မင်းဆက်ကို ကယ်တင်ပြီး ပြည်သူတွေကို သူတို့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေ ကယ်တင်ဖို့ သဘောတူကြတယ်ပေါ့..”
“သဘောတူတယ်...”
“ချကြတာပေါ့...”
“သေချာပေါက်ပဲ....”
ဆူညံနေသော တုံ့ပြန်သံများကြားတွင်။
ကျန်းယဲ့၏ နာရီမှ ဘီ့ ဘီ့ဆိုသည့် အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယာဉ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် ရေတွက်မှု စတင်တော့မည့်အကြောင်း တိုက်တွန်းနေခဲ့သည်။
သူက ဆွေးနွေးမှုကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ “မိတ်ဆွေတို့... ဒါကို ခဏ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြရအောင်။ အရေးအကြီးဆုံးက တည်းခိုဖို့ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ပဲ။ မနက်ဖြန် မြို့တော်ကို ရောက်ပြီးမှ သေချာ စဉ်းစားကြတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် သွားမယ့်လမ်းမှာ ဆွေးနွေးလို့လည်း ရပါတယ်...”
မေးခွန်းထုတ်လာသူ တစ်ဦးမှလွဲ၍ လူတိုင်းက သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေသည်။
လီကျစ်က လက်ထောင်လိုက်၏။ “အစ်ကိုကျန်း... ဒီည ကားထဲမှာပဲ နေလို့ မရဘူးလား”
ကားပေါ်ရှိ အပူချိန်က သက်သောင့်သက်သာ ရှိလေသည်။ လှဲအိပ်၍ မရသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် အေးခဲနေသည်ထက်စာလျှင် ပိုကောင်းနေသေးသည်မဟုတ်လော။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။ “အဲဒါတော့ အဆင်မပြေဘူး...”
ဖြစ်နိုင်လျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကားထဲတွင် ညအိပ်ချင်ပေသည်။
“ကလစ်....”
ကားတံခါး အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်နှင့် နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာသော အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်သည့် မြောက်လေက ဝင်ရောက်လာလေသည်။
တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသော စွန်းချီက ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ နောက်သို့ ဆုတ်သွားရသည်။
ကားတံခါး လုံးဝပွင့်သွားသောအခါ နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာသော အရိုးခိုက်မတတ် လေက ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
စွန်းချီသည် ကားပေါ်မှ ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းသွားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခြေထောက် မြေပြင်နှင့် ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နှင်းများက သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသောကြောင့် သူမ လန့်သွားရလေသည်။
သို့သော် ဖိနပ်များက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရေစိုခံပြီး နွေးထွေးကြောင်း သူမ လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
လင်းယုန်က အနီးကပ် လိုက်ပါလာပြီး အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ “အရမ်းအေးတာပဲ...”
သူက လက်မောင်းများကို ကြက်ခြေခတ်ပိုက်ကာ ခြေဆောင့်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်ရှူငွေ့များက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရေခဲပွင့်များအဖြစ် အေးခဲသွားလေသည်။
ရွှီကျောက်က စုမင်ကို ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးလိုက်သောအခါ နှင်းပွင့်များက အမျိုးသမီးငယ်၏ ဆံပင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။
“ရှေ့မှာ မီးရောင် ရှိနေပုံရတယ်...” လီကျစ်က သွားများ ရိုက်ခတ်နေရင်း အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
သူ လက်ညှိုးထိုးပြရာသို့ လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် မှိန်ပျပျ အဝါရောင် အလင်းရောင်အချို့ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရပြီး ညဘက်တွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က စနစ်ပေါ်ရှိ မြေပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “လူဂိုချောင်းကျေးရွာက ရှေ့နားတင်ပဲ။ ဒီည အဲဒီမှာ တည်းပြီး မနက်ဖြန်မနက် မြို့တော်ကို သွားကြမယ်...”
ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းယဲ့က သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အားကောင်းသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ ကလစ် ခနဲ ဖွင့်လိုက်၏။
အလင်းတန်းတစ်ခုက နှင်းများကို ရုတ်တရက် ခွဲထွက်သွားပြီး ရှေ့ရှိ ရွှံ့ဗွက်ထနေသော တရားဝင် လမ်းမကြီးကို လင်းထိန်သွားစေချေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏နောက်ရှိ ကောစတာကားလေးက အဖြူရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမောက်က သူ၏နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို စူးရှစွာ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကားလေး ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
လီကျစ်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နောက်တွင် ရှိနေခဲ့သော ကားလေး ပျောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဟင်... ကားက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“ပြန်သိမ်းသွားပြီ” ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “အချိန်ခရီးသွားလာခြင်း စည်းမျဉ်းတွေအရ ဆင်းသက်ပြီးတာနဲ့ ယာဉ်တွေကို အလိုအလျောက် ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားတာ...”
အခန်း ၁၀၄ပြီး၏။