အခန်း ၁၀၅
Vol. 11 Ch. 105
အခန်း (၁၀၅) လူဂိုချောင်းကျေးရွာ
ရှဲ့မင်တာက သူ၏ လက်ထဲရှိ ခေတ်မီ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒီလိုမျိုးတွေ ထပ်ရှိသေးလား”
“ရှိပါတယ်” ကျန်းယဲ့က စံပြခရီးသွားလမ်းညွှန် အပြုံးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြုံးပြလိုက်၏။ “ဒီမှာ ခေတ်မီပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုလို ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိတယ်။ ဒီနေရာကို ရွေ့လျား စူပါမားကတ်တစ်ခုလို့ သဘောထားလို့ရတယ်”
အားလုံးပဲ: “...”
‘လူတစ်ယောက်က စူပါမားကတ် ဖြစ်နေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ...’
လင်းယုန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားရသည်။ “လမ်းညွှန်ကျန်း... ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို ချဲ့ထွင်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ”
“ဟားဟား.... အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရမယ့် အချိန်လေ” ကျန်းယဲ့က ဖြူဖွေးတောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်၏။ “ဘယ်သူ လိုချင်သေးလဲ။ လိုချင်ရင် လက်ထောင်ပါ... အရင်လာသူ အရင်ရမယ်”
လူတွေက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ဝယ်ယူလိုကြောင်း ပြသရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လက်ထောင်လာခဲ့ကြသည်။
အားလုံးက အလျင်စလို လာခဲ့ကြပြီး ဘာမှ ယူမလာခဲ့ကြသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းယဲ့ထံတွင် ငွေမသုံးဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။
လူတိုင်းက မင်မင်းဆက်စတိုင် ခရီးဆောင်အိတ်၊ လက်အိတ်များ၊ လက်နွေးအိတ်များနှင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး တစ်လက်စီ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ထိုကော်မရှင်ခ အနည်းငယ်အတွက် လောဘမကြီးချေ။ သူတို့ ဝယ်ယူကြသောအခါ လောလောဆယ် လိုအပ်သည်များကိုသာ ဝယ်ယူရန်နှင့် နောက်ပိုင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ပါက သူ့ထံမှ ဝယ်ယူရန် လူတိုင်းကို သတိပေးခဲ့၏။
ဝမ်ရှင်းရန်က မေးလိုက်၏။ “လမ်းညွှန်ကျန်း... ဒီမှာ မြင်းလှည်း ဝယ်လို့ရလား။ ကျွန်တော်တို့ လူဂိုချောင်းကျေးရွာကို ခြေလျင်သွားရင် သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ပေးမတည်းမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ...”
“ကျွန်တော်တို့က သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး ရောက်လာတာဆိုတော့... ပြီးတော့ ဒီလို အထူးအချိန်ကာလကြီးမှာ ရွာသားတွေ သတိထားနေကြတာက နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..” ကျန်းမောက်က ဖြည့်စွက်ပြော၏။
စုမင်က ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်ဆလသည်။ “လမ်းညွှန်ကျန်း... အလုံအလောက် ရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ မြင်းလှည်း လေးစီးလောက် လိုချင်တယ်။ ကုန်ကျစရိတ်ကို ကျွန်မ ရှင်းပေးမယ်...”
“အစ်မစုက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ” လီကျစ်က စုမင်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
‘မြင်းလှည်းတွေလား။ စနစ်ထဲမှာ ရှိတော့ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့...’
“ဒီထဲမှာ မြင်းလှည်းမောင်းတတ်တဲ့သူ ရှိလို့လား။ ဒါက ကားမောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ” ကျန်းယဲ့က မေးလိုက်၏။
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြရသည်။
အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် D နှင့် လင်းယုန်တို့က တိတ်ဆိတ်စွာ လက်ထောင်လာခဲ့ကြသည်။
“အမ်း... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် မောင်းတတ်ပါတယ်...”
ချက်ချင်းပင် အခြားသူများ၏ အကြည့်များက သူတို့နှစ်ဦးထံ ကျရောက်သွားလေသည်။
လီကျစ်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ “ဆရာတို့... ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ မြင်းလှည်း မောင်းတတ်တာလား..”
လင်းယုန်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ “ဟားဟား... အရင်က ကျွန်တော်တို့ ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုကို သွားတုန်းက မြင်းလှည်းမောင်းပြိုင်ချင်စိတ်တွေ ယားယံလာတာနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး မောင်းဖို့ သင်ခဲ့ကြတာ...”
D က ဘေးမှနေ၍ အလျင်အမြန် ဖြည့်စွက်ပြောလေသည်။ “အရင် ရှင်းအောင် ပြောရရင်... ကျွန်တော်တို့က နည်းနည်းပါးပါးပဲ သိတာ... သိပ်တော့ မကျွမ်းကျင်ဘူး..”
သူတို့က အနည်းဆုံးတော့ အနည်းငယ် သင်ယူဖူးသည်။ အခြားသူများမှာမူ အခြေခံနှင့်ပင် မနီးစပ်ကြချေ။
“ရပါတယ်... ခရီးတိုလေးပဲဟာ... ကျွန်တော်တို့ကို တွင်းထဲတော့ ဆွဲမချလောက်ပါဘူး” လီကျစ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်၏။
လက်ရှိအခြေအနေတွင် မြင်းလှည်းရှိခြင်းက မရှိခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။
ကျန်းယဲ့က မြင်းလှည်းနှစ်စီးကို အောင်မြင်စွာ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လှည်းများအတွင်းရှိ နေရာက လူဆယ့်တစ်ယောက် ပြည့်ကျပ်စွာ ဝင်စီးနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှလေသည်။
အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် အဖွဲ့က လူဂိုချောင်းကျေးရွာဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
[ဒင်... ခရီးသွား မစ်ရှင် ပေါ်ထွက်လာပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ ခရီးသွားများကို တည်းခိုခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဒေသခံပြည်သူများ၏ ဘဝများကို အပြည့်အဝ ခံစားသိရှိနိုင်စေရန်နှင့် ခရီးစဉ်အတွက် ထူးခြားဆန်းသစ်သော အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ပေါင်းထည့်ပေးပါ..]
[မစ်ရှင်ဆုကြေး - တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း]
တည်းခိုခန်းဟူသော စကားလုံးကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားရသည်။
‘ဒါက ဘယ်လို တည်းခိုခန်းမျိုးလဲ.... သာမန်လူတွေရဲ့ အိမ်တွေမှာ သွားတည်းခိုရတာကိုများ...’
‘စနစ်က သူ့ကိုယ်သူ အရမ်း အဆင့်မြင့်တဲ့ပုံ ပေါက်အောင် လုပ်ထားတာပဲ...’
‘ဒီနေ့တော့ လူဂိုချောင်းကျေးရွာမှာ တည်းဖို့ကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး’
ရုတ်တရက် ရွာအရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ သစ်ခေါက်ချိုပင်အိုကြီးပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြေးခေါင်းလောင်းကို ထုလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
တုံးတိတိ ခေါင်းလောင်းသံက လေနှင့် နှင်းများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး တစ်ရွာလုံးကို နိုးထစေခဲ့သည်။
“တရားဝင် လမ်းမကြီးပေါ်မှာ လှုပ်ရှားမှု ရှိနေတယ်” ကျောက်ဆန်းက ရွာသူကြီးအိမ်၏ သစ်သားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ယိမ်းယိုင်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ မိုးကာအင်္ကျီမှ နှင်းများ ကျဆင်းနေလေသည်။ “မြင်းလှည်းသံ ကြားလိုက်ရတယ်...”
အဘိုးအိုဝမ်က အုတ်ကုတင်ပေါ်မှ ကမန်းကတန်း ထလာပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများဖြင့် ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အသုံးပြုခဲ့သည့် ခါးဆိုက်ဓားကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ “လူဘယ်နှယောက်လဲ။ သူတို့ ဘာအလံ ထူထားလဲ”
“နှင်းက အရမ်းထူနေတော့ သေချာ မမြင်ရဘူး” ကျောက်ဆန်းက သူ၏ အေးခဲနေသော မျက်နှာကို သုတ်လိုက်၏။ “အဝေးက အလင်းရောင် တစ်ခုကိုပဲ မြင်ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အလင်းရောင်က မီးရောင်နဲ့ မတူဘူး။ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်...”
အဘိုးအိုဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားချေသည်။ “ရွာသားအားလုံးကို စုဝေးဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်...”
သူက ထောင့်မှ ဂွတုတ်တစ်ချောင်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “မိန်းမတွေနဲ့ ကလေးတွေကို မြေအောက်ခန်းထဲ ပို့ထားလိုက်။ မြန်မြန်”
ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း ခွန်အားကြီးမားသော လူငယ် ငါးဆယ်ကျော်က ရွာအဝင်ဝရှိ မြေသားတံတိုင်းနောက်တွင် စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။
အချို့က ပေါက်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့က မီးဖိုချောင်သုံး ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ မုဆိုးအချို့က ကိုယ်တိုင်လုပ် ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တင်းမာမှုကြောင့် သူတို့၏ လက်ချောင်းများမှာ ဖြူရော်နေခဲ့ကြသည်။
“ဦးလေးဝမ်... သူတို့က အစိုးရစစ်သားတွေများ ဖြစ်နိုင်မလား” လူငယ်လေး လီအာဂိုးက တိုးညှင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
သူ၏ဘေးရှိ ပန်းပဲဆရာက တံတွေးထွေးလိုက်လေသည်။ “သူတို့က အစိုးရစစ်သားတွေနဲ့ မတူဘူး...”
“သူတို့ တာတာတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်” အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြောက်တရားက သူ၏ တင်းမာမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို ဖော်ပြနေခေတသည်။
လူတိုင်းက အသက်အောင့်ထားကြပြီး တရားဝင် လမ်းမကြီးဘက်ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြကာ ထူးဆန်းသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းကြောင့် အာရုံစိုက်မိနေခဲ့ကြသည်။
“အဲဒါ မီးတိုင်နဲ့ မတူဘူး..”
“ဟုတ်တယ်...”
‘အဲဒီ အလင်းရောင်က အတိအကျ ဘာကြီးလဲ...’
“အဲဒါကို မသိဘူး။ အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
ဤကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းမျိုးကို မည်သူမျှ အရင်က မမြင်ဖူးကြချေ။ သူတို့က ၎င်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာဟုသာ ခံစားနေကြရ၏။
ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ဤအလင်းရောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများက လည်ချောင်းဝသို့ ရောက်နေခဲ့ကြသည်။
နှင်းများပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းလာသော ဘီးများ၏ ခပ်သဲ့သဲ့အသံကို လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် ကြားနိုင်ပေသည်။
“တာတာတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့...” တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ဆုတောင်းလိုက်၏။
မုဆိုး၏ လက်က လေးကိုဆွဲကာ မြှားကို တပ်ဆင်လိုက်စဉ် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားလေသည်။ “တာတာတွေ အားလုံးက မြင်းတပ်တွေလေ။ ဒါက မြင်းလှည်းပါ..”
အဘိုးအိုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သတိပေးစကားကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “မနှစ်က ချန်ရှင်းတျန်းမှာတုန်းက ကုန်သည်ယောင်ဆောင်လာတဲ့ တာတာ သူလျှိုတွေက အရင် ရောက်လာခဲ့တာကို မမေ့ကြနဲ့..”
အဘိုးအိုဝမ်၏ စကားများက ရွာသားများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက်ဝင်သွားသော တုံးနေသည့် ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ပင်။
လီအာဂိုး၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် နီရဲလာလေသည်။ သူ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ မိသားစုက ချန်ရှင်းတျန်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။
“အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေ...” ပန်းပဲဆရာကျန်း၏ သံမဏိကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်များက လှံကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် အသံပင် မြည်သွားခဲ့သည်။ “သူတို့က ရွာထဲကို ဝင်လာပြီး တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို ခုတ်ထစ်ကြတယ်။ နို့စို့အရွယ် ကလေးတွေကိုတောင် သူတို့ရဲ့ လှံဖျားတွေမှာ ထိုးစိုက်ထားကြတာ...”
မုဆိုးလောင်ကျန်း၏ လက်တစ်ဖက်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေသည်။ မနှစ်က သူ ချန်ရှင်းတျန်းသို့ သားရေများ သွားရောက်ပို့ဆောင်စဉ်က ၎င်းကို သူကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရေတွင်းဘောင်ပေါ်ရှိ သွေးများက လက်သုံးသစ်ခန့် ထူထဲနေပြီး ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်ရှေ့ရှိ နေလှန်းသည့် ကွင်းပြင်တွင် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပုံနေ၏။
“တာတာတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတွေရဲ့ ဗိုက်ကို...” ကျောက်ဆန်း၏ စကားများက ရုတ်တရက် လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။
အဘိုးအိုဝမ်သည် သံဂွကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
ချန်ရှင်းတျန်းမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ဈေးသည်တစ်ဦး သူ၏ ကျောတွင် မြှားသုံးစင်း စိုက်ဝင်လျက် ရွာအဝင်ဝတွင် လဲကျနေခဲ့သည့် ထိုနှင်းကျသော ညကို သူ မှတ်မိနေချေသည်။ တာတာတွေက ကုန်သည်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားတယ်လို့ ပြောပြီးနောက် သူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ဈေးသည်၏ အေးခဲနေသော လက်များက သူ၏ သမီးငယ်လေးအတွက် ယူလာပေးခဲ့သော သွေးများ ရွှဲနစ်နေသည့် သကြားလုံး ကပ်ထားသော ဆီးသီးတုတ်ထိုး တစ်ဝက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် မြင်းလှည်းအသံက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့သည်။
မြေသားတံတိုင်းနောက်တွင် ခွန်အားကြီးမားသော လူငယ်များက သူတို့၏ လယ်ယာသုံး ကိရိယာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နောက်တွင်ကား ကလေးလူကြီးအားလုံး ပါဝင်သော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး နေထိုင်ရာ မြေသားအိမ် သုံးဆယ့်ခြောက်လုံး ရှိပြီး ထိုနေရာပ သူတို့၏ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် နေထိုင်လာခဲ့ကြသော နေရာပင်။
ရွာအနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးများက သူတို့၏ ကလေးများကို တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြ၏။
ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ငိုတော့မည် ပြုလုပ်ချိန်တွင် သူမ၏ မိခင်က ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်စတစ်ခုကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ သွတ်သွင်းလိုက်ချေသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော အသက်ရှူသံ အတက်အကျကိုသာ ကြားနေရ၏။
“မေမေ... သားကြောက်တယ်” ဟု သူမ၏ မိခင် ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုအောင်းနေသော အငယ်ဆုံး ကောင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ရှူး... ” အမျိုးသမီးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ “သားရဲ့ အဖေနဲ့ တခြားသူတွေ ရှိနေပါတယ်။ မကြောက်နဲ့နော်....”
ထိုအချိန်တွင် ရွာနှင့် မိုင်ဝက်ခန့်မျှသာ ကွာဝေးသော တရားဝင် လမ်းမကြီးပေါ်၌ မြင်းလှည်းနှစ်စီးက နှင်းများကြားထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ခရီးနှင်လာနေကြပြီး ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် နှင်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဘီးရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့၏ အားကောင်းသော လက်နှိပ်ဓာတ်မီးက ရွာအဝင်ဝရှိ မြေသားတံတိုင်းကို မတော်တဆ ဖြတ်ထိုးမိသွားလေသည်။
လင်းယုန်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်သည်။ “တံတိုင်းပေါ်မှာ လူရှိတယ်...”
မြင်းလှည်းနှစ်စီးက နှင်းများကြားထဲမှ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းတစ်ရာခန့် ဆက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြေသားတံတိုင်းနှင့် ခြေလှမ်း ငါးဆယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွား၏။
ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းကို လှည်းပေါ်တွင်သာ နေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူတစ်ယောက်တည်း ဆင်းလာကာ နှင်းထဲတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မြေသားတံတိုင်းဘက်သို့ လေးစားစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့... ကျွန်တော်က မြို့တော်ကဖြစ်ပြီး မိသားစုနဲ့အတူ ကျိုးကျိုးကနေ ပြန်လာတာပါ။ လေနဲ့ နှင်းတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလို့ ဒီညအတွက် အနားယူဖို့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ နေရာလေးကို ငှားရမ်းခွင့်ပြုဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” သူ၏ အသံကို အေးစက်သော လေပြင်းကြားတွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။
အခန်း ၁၀၅ပြီး၏။