အခန်း ၁၀၈
Vol. 11 Ch. 108
အခန်း (၁၀၈) နွေးထွေးမှု ပေးပို့ခြင်း
အဘိုးအိုဝမ်က ရေနွေးများ သယ်ဆောင်လာသော လူငယ်အချို့နှင့်အတူ ပြန်လာလေသည်။ သစ်သားပုံးများထဲမှ ရေနွေးငွေ့များက အေးစက်နေသော အဓိကအခန်းကြီးထဲတွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများအဖြစ် အထက်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
လူငယ်များက ရေပုံးများကို ချထားပြီးနောက် သူတို့၏ အအေးဓာတ်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်ကြပါ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့။ မီးဖိုပေါ်မှာ ရေနွေးအိုး တည်ထားပါသေးတယ်... လိုအပ်ရင် ထပ်ထည့်ပေးပါ့မယ်”
လီကျစ်က သစ်သားဇလုံထဲသို့ ရေနွေးကို ခပ်ထည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ “အဘိုး.... ရွာထဲက လူအများစုက ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီတွေ မဝတ်ထားကြတာ တွေ့ရတယ်။ အရမ်း ဈေးကြီးနေလို့လား...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးအိုဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ ပါဝင်နေချေသည်။ “အသက်သာဆုံး ဝါဂွမ်းထည့် အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ငွေတစ်တေးလ်ကျပါတယ်။ ဆန် သုံးတင်းဝယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ငွေပမာဏပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျေးလက်က လူတွေကတော့ ဆောင်းတွင်းဆိုရင် အုတ်ကုတင်ပေါ်မှာ ကွေးကွေးလေးနေပြီး တစ်လက်မတောင် မရွှေ့ကြဘူးလေ”
သူက သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ပါးလွှာသည့် အင်္ကျီ အထပ်ထပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ဖို့ တကယ်လိုအပ်လာရင်တော့ မိသားစုထဲမှာ ရှိတဲ့ အင်္ကျီတွေ အကုန်လုံးကို ဝတ်ထွက်လာတာပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီကို သားကို ပေးလိုက်ပြီလေ....”
အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဇလုံထဲသို့ ရေနွေးလောင်းထည့်သံသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
လင်းယုန်က မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ညှစ်နေရင်းမှ ရပ်သွားပြီး အဘိုးအိုဝမ်၏ ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီဟု ဆိုသော အရာက အင်္ကျီအပါး ခုနစ်ထည် ရှစ်ထည်ခန့် ထပ်ဝတ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး လက်စွပ်များတွင် အဖာအထေးများ အပြည့်ပါနေသည်ကို ထိုအခါမှသာ သူ သတိပြုမိသွားရသည်။
“မိသားစုထဲက တခြားသူတွေကရော” စွန်းချီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အပြင်မထွက်တဲ့ လူတွေကတော့ စောင်တွေခြုံပြီး အုတ်ကုတင်ပေါ်မှာပဲ နေကြတာပေါ့... အဲဒီလိုနေရင် နွေးတယ်လေ” အဘိုးအိုဝမ်က အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရွာက တော်တော်လေး အခြေအနေ ကောင်းပါသေးတယ်။ မြို့တော်နဲ့ နီးတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီတစ်ထည်လောက် ရှိသေးတာပေါ့။ မြောက်ဘက်ကို ပိုရောက်သွားတဲ့ နေရာတော်တော်များများမှာဆိုရင် သစ်ခေါက်တွေကိုတောင် ခွာစားနေရပြီ...”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူ၏ အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများက ဆီမီးခွက် အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် မြောက်လေက တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်များကို တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်အောင် လှုပ်ရမ်းနေ၏။
သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဓိကအခန်းကြီးထဲ၌ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်းက ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် လွှမ်းမိုးခံထားကြရသည်။
ကလေးငယ်ကို ဘာကြောင့် စောင်ဖြင့် ပတ်ပြီး ခေါ်ထုတ်လာရသည်ကို နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ နားလည်သွားကြချေပြီ။ အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရန် ပျင်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ ဤသည်မှာ အသက်ရှင်သန်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ရေနွေးများ ပို့ပေးပြီးနောက် အဘိုးအိုဝမ်က ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏ ခြေသံများ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ အဓိကအခန်းကြီးထဲတွင် မီးဖိုထဲမှ ထင်းများ တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေသံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
လီကျစ်က ဇလုံထဲရှိ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ရေနွေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “လူဂိုချောင်းကျေးရွာက အခြေအနေ ကောင်းသေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်ပေါ့။ တခြား နေရာတွေကျတော့ ဘယ်လိုနေမလဲ...”
သူ စကားကို အဆုံးထိ မပြောခဲ့သော်လည်း ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်ရှိ မပြောဘဲ သိနေသော အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်းက နားလည်ကြပေသည်။
ရွှီကျောက်က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်၏။ “သမိုင်းစာအုပ်တွေထဲမှာ ချုံကျန်းခေတ်အတွင်းက ပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုဆိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖော်ပြထားပေမဲ့ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာတောါ အရိုးပုံတောင်ကြီး ရှိနေတာပဲ”
“အခု ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်မင်းဆက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်” D ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက ခိုင်မာပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ “မင်မင်းဆက်ကို နေဝင်ချိန်ဆီ ဦးတည်သွားခွင့်မပြုဘဲ နေထွက်ချိန်ကို ကြိုဆိုနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်...”
စုမင်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ “ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ အရာရာကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါ့မလား”
မည်သူကမျှ တိကျသော အဖြေကို မပေးရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အနာဂတ်တွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူကမျှ မသိသောကြောင့်ပင်။
“လမ်းညွှန်ကျန်း... ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်လား” စုမင်က ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်လုံးများအားလုံးက ကျန်းယဲ့ဆီသို့ လှည့်လာကြပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှံနေ၏။
သူတို့၏ အမြင်တွင် ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းထက် သာလွန်နေပေသည်။ သူက မသိနိုင်သော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ၏ စကားများက သေချာပေါက် ပို၍ ယုံကြည်ရမည် ဖြစ်သည်။
လူအများ၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် စကားလုံး သုံးခွန်းပြောလိုက်၏။ “အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြတာပေါ့”
ရိုးရှင်းသော စကားလုံး သုံးခွန်းသာမျှသာ..
“လုပ်နိုင်...”
လီကျစ်က စကားစလိုက်ရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်မင်းဆက်ကို ကယ်တင်ဖို့ သော့ချက်က အပေါ်ကနေ အောက်အထိ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်း ရှိဖို့ပဲ”
“မင်မင်းဆက် ပြိုလဲရတာက ပြည်တွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေကြောင့် ဖြစ်ရတာ” ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်သွားခဲ့သည်။ “နီရဲတဲ့ အခန်းက အိပ်မက်တွေ ဝတ္ထုထဲမှာ ထန်ချွမ်းပြောခဲ့သလိုပဲ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို အပြင်ဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်လို့ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ မရဘူး။ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားအောင်ဆိုရင် အရင်ဆုံး အတွင်းပိုင်းကနေ သူ့ကိုယ်သူ ဖျက်ဆီးပစ်မှ ရမှာ”
( တရုတ်စာပေသမိုးမှာ ကျော်ကြားတဲ့ ဂန္တဝင်၀တ္ထုထဲက တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပါတယ်... နန်းဆောင်နီအိမ်မက်လို့ခေါ်တယ်ဗျ... အဲ့ဒီထဲမှာ ကျားမျိုးနွယ်စုက ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အာဏာရှိပေမဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာတော့ ခြစားမှု၊ မနာလိုမှုတွေနဲ့ အာဏာလုပွဲတွေ ပြည့်နက်နေခဲ့ကြပါတယ်... ဒါကြောင့် ပြိုလဲသွားရပါတယ်..ခု မင်မင်းဆက်လဲ ခုလိုဖြစ်နေတာလို့ နှိုင်းယှဥ်ပြထားတာပါဗျ )
အခန်းထဲတွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားချေသည်။
ဤစကားများက မင်မင်းဆက် ပြိုလဲရခြင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလိုက်သော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ပင်။
နန်းတွင်းတွင် တုံးလင်အုပ်စုနှင့် မိန်းမစိုးအုပ်စုတို့က အဆုံးမဲ့ တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသည်။
အာဏာစက် အပြင်ဘက်တွင်မူ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် လူလုပ် ဘေးအန္တရာယ်များကြောင့် ပြည်သူများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြရသည်။
သူပုန်ခေါင်းဆောင်က လက်ကိုမြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ပုန်ကန်မှုမီးတောက်များက နေရာအနှံ့တွင် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။
“အတွင်းပိုင်းက အပေါက်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့အခါ...” ကျန်းယဲ့၏ အသံက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားချေသည်။ “တံတိုင်းဂိတ်အပြင်ဘက်က ခွေးအတွေက သဘာဝကျကျပဲ လည်ပင်းကို ကိုက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဟန်လူမျိုးတွေရဲ့ သွေးကို နှစ်ပေါင်း သုံးရာလောက် စုပ်ယူသွားနိုင်တာပေါ့...”
ကျန်းယဲ့က “ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်း ရှိဖို့” ဟု ပြောလိုက်သောအခါ စုမင်နှင့် ရွှီကျောက်တို့က နားလည်မှုရှိသော အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် အသံထွက်ပြောရန် အဆင်မပြေချေ။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ “အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... အားလုံး အနားယူသင့်ပြီ”
တင်းကောင်း၊ ဝမ်ရှင်းရန်၊ ရှဲ့မင်တာ၊ ကျန်းမောက် အစရှိသည့် စစ်သားလေးယောက်နှင့် ကျန်းယဲ့တို့က ယာယီ ညစောင့်အဖြစ် အဓိကအခန်းကြီး၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ရန် ဆန္ဒပြုခဲ့ကြသည်။
ကျန်သောသူများက ဘေးခန်းရှိ အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း အိပ်ကြရပြီး ထိုညတွင် မည်သူမျှ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် မအိပ်ပျော်ခဲ့ကြချေ။
မာကျောသော အုတ်ကုတင်က လူများကို ကျောနာစေရုံသာမက ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း နေရသဖြင့် ဟောက်သံများနှင့် သွားကြိတ်သံများ ဆူညံနေလေသည်။
အဆိုးရွားဆုံးမှာ နံရံကို မှီအိပ်ရသူ ဖြစ်ပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နိုးလာခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက် မိုးလင်းစအချိန်တွင် အဘွားအိုလီက အဓိကအခန်းကြီးထဲသို့ ဝင်လာပြီး နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားရသည်။
“အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ” မရီးလီက နောက်မှ လိုက်ထွက်လာပြီး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အသက်ရှူမှားသွားရသည်။
အဓိကအခန်းကြီးထဲတွင် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်သော ဝါဂွမ်းစောင်များကို သေသပ်စွာ စီရီထားပြီး အသစ်စက်စက် အပြာရောင် စောင်စွပ်များက နံနက်ခင်း အလင်းရောင်တွင် ညင်သာစွာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
အပေါ်ဆုံးရှိ စောင်ကို ဖြန့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဝါဂွမ်းများကြောင့် ထူထဲကာ ဖောင်းပွနေပြီး အသစ်စက်စက် ဝါဂွမ်း ဆယ်ပေါင်ကျော်ခန့် ထည့်ထားပုံရ၏။
“ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့...” အဘွားအိုလီက ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မရီး... ရွာသူကြီးကို ဒီကို လာခဲ့ဖို့ သွားခေါ်ပေးပါလား”
အဘိုးအိုဝမ် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး တံခါးဝသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် နေရာတွင် အေးခဲသွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများက အသစ်စက်စက် စောင်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေချေသည်။
“ဒါ.. ဒါက...”
“ဒီဟာတွေကို ရွာသားတွေကို ဝေပေးလိုက်ပါ အဘိုး” ကျန်းယဲ့က စောင်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။ “တစ်အိမ်ထောင်ကို စောင်နှစ်ထည်စီပါ”
အဘိုးအိုဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး သူက ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ဒုန်း ခနဲ မြည်သွားလေသည်။ “ကျေးဇူးရှင်... ဒါ... ဒါက ရွာတစ်ရွာလုံး ဒီဆောင်းတွင်းကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းဖို့ လုံလောက်သွားပါပြီ။ ရွာထဲက ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် သေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“မြန်မြန်ထပါ” ကျန်းယဲ့က သူ့ကို ကမန်းကတန်း ဆွဲထူလိုက်ရသည်။ “စောစောစီးစီး အချိန်ရတုန်း မြန်မြန် သွားဝေလိုက်ရအောင်...”
အဘိုးအိုဝမ်က တံခါးအပြင်သို့ ယိမ်းယိုင်ကာ ထွက်သွားပြီး သူ၏ အက်ကွဲနေသော အသံက ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားချေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စောင်တွေကို လာယူကြတော့။ တစ်အိမ်ထောင်ကို တစ်ယောက် လာခဲ့ကြ။ ကြင်နာတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့အတွက် စောင်တွေ ယူလာပေးတယ်ဟေ့”
ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီအချိန်အတွင်း လီ မိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လူများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ကျောက်ဆန်းက တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားရသည်။ သာမန်အချိန်တွင် အကြမ်းတမ်းဆုံး ဖြစ်သော ဤမုဆိုးက စောင်ပုံကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာချေသည်။
သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော အမျိုးသားများက ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကြားတွင် သူတို့၏ လေးလံသော အသက်ရှူသံ အတက်အကျများကိုသာ ကြားနေရ၏။
“တန်းစီကြ” အဘိုးအိုဝမ်က စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ “ဒါတွေ အားလုံးက သခင်လေးတွေနဲ့ သခင်မလေးတွေရဲ့ ကောင်းချီးတွေပဲ။ တစ်အိမ်ထောင်ကို စောင်နှစ်ထည်...”
ပန်းပဲဆရာကျန်းက စောင်ကို ပထမဆုံး ယူသူဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူက ဒုန်း ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။
အေးခဲမာကျောနေသော မြေပြင်ပေါ်မှ တုံးတိတိ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ယင်းကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ နောက်တွင် တန်းစီနေသူများ အားလုံးက ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြလေသည်။
ဝါဂွမ်းစောင် ရရှိသူတိုင်းက ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန် ဒူးထောက်ကာ ဦးချရမည်ဖြစ်ပြီး တင်းကောင်းနှင့် အခြားသူများက သူတို့ကို မည်သို့ပင် ဆွဲထူရန် ကြိုးစားစေကာမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။
ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအိုဝမ်က အကြံပေးလိုက်၏။ “ကျေးဇူးရှင်တို့... သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ ဦးမချရရင် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဲဒါကို မှတ်ထားကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ဆင်းရဲသားတွေ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပါပဲ...”
နံနက်ခင်း အလင်းရောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘဝအမောများကြောင့် ကုန်းနေခဲ့ရသော ထိုကျောပြင်များက မတ်မတ် ရပ်လာကြပြီး နေလောင်ဒဏ်ခံထားရသော မျက်နှာတိုင်းတွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလေသည်။
အဘိုးအိုဝမ်သည် သူ၏ စောင်ကို ပိုက်ထားလျက် ကျန်းယဲ့အား နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ရွာထဲက လူ ၁၃၇ ယောက်လုံး ကိုယ်စား ကျွန်တော့်တို့ကို ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပြန်ရှင်ခွင့် ပေးခဲ့တဲ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးရဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အခန်း ၁၀၈ပြီး၏။