အခန်း ၁၀၉
Vol. 11 Ch. 109
အခန်း (၁၀၉) မြို့တော်
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ လိုက်ပါသွားသော မြင်းလှည်းက တရားဝင်လမ်းမကြီး၏အဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လူဂိုချောင်းကျေးရွာမှ ရွာသားများက ရွာအဝင်ဝရှိ နှင်းများထဲတွင် ရပ်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်မသွားချင်ကြသေးချေ။
အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ပန်းပဲဆရာကျန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ မေးလိုက်၏။ “အဲဒီ မြင်းလှည်းနှစ်စီးပေါ်မှာ သူတို့လူ ဆယ့်တစ်ယောက်တောင်ပါတာလေ။ အဲဒီ စောင်တွေကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သယ်လာကြတာလဲ...”
ဤစကားက ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြားတွင် ချက်ချင်း ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
လီအာဂိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ “ဟုတ်သားပဲ။ မနေ့က သူတို့လာတုန်းက အထုပ်သေးသေးလေးတစ်ထုပ်ပဲ ပါလာတာ။ ဒီလောက်အများကြီးကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဆံ့အောင် ထည့်လာနိုင်မှာလဲ”
“ငါတို့များ သရဲနဲ့ တွေ့လိုက်ရတာလား...” ကျောက်ဆန်းက ရုတ်တရက် တုန်ယင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်းက ခြေဖဝါးမှသည် ငယ်ထိပ်အထိ အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” ပန်းပဲဆရာကျန်းက ပထမဆုံး သတိဝင်လာသူဖြစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လို သရဲမျိုးက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး စောင်တွေ လာဝေပေးမှာလဲကွ... ”
“ဟုတ်ပါ့” အဘိုးအိုစွန်းက ကျောက်ဆန်းကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။ “သရဲဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ကို စောင်တွေ လာပေးတဲ့ သရဲက သရဲကောင်းပဲလေ...”
အခြားတစ်ယောက်ကလည်း အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားများ ဖြစ်နေမလား။ လူတွေ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မကြည့်ရက်တဲ့ နတ်ဘုရားက ငါတို့ကို လာကယ်တင်တာလေ...”
ဤစကားကြောင့် လူအုပ်ကြားတွင် ချက်ချင်း ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံသွားရသည်။
လီအာဂိုးက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားလေသည်။ “အဲဒီစောင်တွေက ကောင်းကင်ပေါ်က တိမ်တိုက်တွေများလား။ မကြာခင် ပျောက်သွားတော့မှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား...”
“အိမ်ပြန်ပြီး ကိုယ့်မိသားစုကို သွားကြည့်ကြ....”
တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ ရွာသားများဟာ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ ပြေးလွှားသကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားခဲ့ကြသည်။
အိမ်ထောင်စုတိုင်းက အုတ်ကုတင်ပေါ်ရှိ ဝါဂွမ်းစောင်အသစ်ကို မကြည့်ပြီး ထူထဲနွေးထွေးသော ဝါဂွမ်းများကို ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းက စိတ်အေးသွားကြပြီး သူတို့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခမှ ကယ်တင်ပေးနိုင်သည့် ဗောဓိသတ်ကို တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပို၍ သေချာသွားကြရသည်။
အဘိုးအိုဝမ်က သူ၏ ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်လျက် တရားဝင်လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လှည်းဘီးရာများကို ငေးကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အဝေးဆီသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
“နတ်ဘုရားပဲဖြစ်ဖြစ်... မွန်မြတ်တဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ” အဘိုးအိုက သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “အနည်းဆုံးတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ငါတို့လို သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို သတိရပေးနေတဲ့ သူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ...”
မရီးလီသည် အနောက်ဘက်အခန်းကို ရှင်းလင်းနေစဉ် အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် သေသပ်စွာ စီရီထားသော အသစ်စက်စက် ဝါဂွမ်းထည့်အင်္ကျီ ခြောက်ထည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
အပေါ်ဆုံးတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် သပ်ရပ်ထူထဲသော ချုပ်ရိုးများဖြင့် အညိုရင့်ရောင် ဝတ်စုံနှစ်စုံ ရှိနေချေသည်။ အလယ်တွင် ကော်လာ၌ ကျော့ရှင်းသော ပန်းနွယ်အဆင်များ ထိုးထားသည့် မဲနယ်ရောင် အမျိုးသမီး ဝတ်စုံနှစ်စုံ ရှိ၏။
အောက်ဆုံးတွင် ကလေးများအတွက် ဝတ်စုံသေးသေး နှစ်စုံရှိပြီး ကလေးများ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့် ဝတ်နိုင်စေရန် လက်စွပ်များကို တစ်လက်မခန့် အထူး ရှည်ပေးထားသည်မှာ သိသာပေသည်။
“အမေ... အမေ... မြန်မြန်လာပါဦး” မရီးလီ၏ အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အဘွားအိုလီ ပြေးလာသောအခါ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူက ဖောင်းကားနေသော ဂုန်နီအိတ် နှစ်အိတ်ကို ဆွဲလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
အထုံးကို ဖြည်လိုက်သောအခါ ဖြူဖွေးတောက်ပနေသော ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆန်အိတ်အောက်တွင် အပြာရောင် အဝတ်အိတ်တစ်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ်တုံးလျှင် ဆယ်တေးလ်စီ အလေးချိန်ရှိသော တရားဝင် ငွေတုံးများကို သေသပ်စွာ စီရီထားပြီး စုစုပေါင်း အနည်းဆုံး ငွေ အတေးလ်တစ်ရာခန့် ရှိ၏။
“ဒါ... ဒါက...” အဘွားအိုလီမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။
မနှစ်က သူမ၏ သားဖြစ်သူ သေဆုံးပြီး အလောင်းပင် မအေးသေးမီ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမနှစ်ဦးက အဖျားတက်နေသော သူတို့၏ ခွေးလေးကို ပွေ့ဖက်လျက် စုတ်ပြတ်နေသော စောင်အောက်တွင် တုန်ယင်နေခဲ့ကြရသည်။
ထိုအချိန်က သူမနှင့် သူမ၏ ကလေးတို့က နောက်လာမည့် ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဤမျှ ကြင်နာတတ်ပြီး ကူညီတတ်သော သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရလေသည်။
အဘွားအိုလီ၏ မျက်ရည်များက ငွေတုံးများပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူမက ချွေးမဖြစ်သူကို တံခါးဆီသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့က တရားဝင် လမ်းမကြီးရှိရာ အရပ်သို့ မျက်နှာမူကာ ဒုန်း ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြ၏။
အဘွားအိုလီက သူမ၏ အသားမာတက်နေသော လက်များဖြင့် နှင်းတစ်ဆုပ်ကို ဆွဲယူကာ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချလိုက်ချေသည်။
“သခင်တို့ အသက်ရှည်ရှည် နေရပါစေ။ သခင်တို့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ အဆက်ဆက် ဂုဏ်သရေရှိပြီး တန်ခိုးကြီးမားကြပါစေ...”
တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသော မြောက်လေပ ရွာကို နှင်းပွင့်များနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် အိမ်ထောင်စုတိုင်း၏ ပြတင်းပေါက် အက်ကွဲကြောင်းများမှနေ၍ ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
မြင်းလှည်းနှစ်စီးက နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တရားဝင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် နေဝင်ရီတရော အချိန်၌ ကွမ်နင်ဂိတ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဝေးမှ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြို့တံခါးမျှော်စင်ကြီး မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ လှည်းပေါ်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခေသည်။
“ဟိုမှာ ကြည့်။ အဲဒါ မြှားပစ်တဲ့ မျှော်စင်ပဲ” လီကျစ်က ကားပြတင်းပေါက်မှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ထုတ်လိုက်ရာ အေးစက်သော လေကြောင့် သူ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားရသည်။ “ငါ ဓာတ်ပုံဟောင်းတွေထဲမှာ မြင်ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ မြင်ရတာက အရမ်း ခမ်းနားတာပဲ..”
“မလောကြနဲ့... တစ်ယောက်ချင်းဆီ ဆင်းကြ”
လှည်းရပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတစ်စုက အလျင်စလို ခုန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
လင်းယုန်က မိုးလောက်မြင့်သော မြို့ရိုးကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်စေ့က လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ “ဒီအမြင့်က ခုနစ်မီတာ ရှစ်မီတာလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်...”
စွန်းချီသည် ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူထားပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံခြုံအောက်တွင် ကွယ်၍ မြို့တံခါးကို ဓာတ်ပုံ လေးငါးပုံခန့် ရိုက်လိုက်၏။
လီကျစ်က သူ၏ ဖုန်းကို ကိုင်ထားပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေသော မင်စစ်သားများဆီသို့ ကင်မရာ ချိန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို သိမ်းထားလိုက်...” ကျန်းယဲ့က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။ “အခုက အထူးအချိန်ကာလတွေပဲ။ ငါတို့ မသတိထားရင် နောက်ပိုင်းကျင်းရဲ့ သူလျှိုတွေဆိုပြီး အထင်ခံရလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သတိထားဖို့ လိုတယ်...”
ထောင်ထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်ရက်မှ သူ ထပ်မနေချင်တော့ချေ။
ကျန်းယဲ့၏ ထပ်တလဲလဲ ညွှန်ကြားချက်များအောက်တွင် လူတိုင်းက မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကြပြီး ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဓာတ်ပုံ မရိုက်ရဲကြတော့ပေ။
ထိုအစား သူတို့က တိတ်တဆိတ် စတင် ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးသွားသောအခါ အဖွဲ့က နောက်ဆုံးတွင် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် တန်းစီနေသည့် အတန်း၏ အဆုံး၌ နေရာယူလိုက်ကြ၏။
တန်းစီနေစဉ် မြို့စောင့်စစ်သားများက မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်း၏ ခရီးသွားခွင့်လက်မှတ်များကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတစ်ယောက်ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေစစ်ဆေးနေသည်ကို ကျန်းမောက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးတာ ဒီလောက်တောင် တင်းကျပ်တာလား” လင်းယုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
သူတို့ရှေ့တွင် ထင်းများ သယ်ဆောင်လာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “သခင်တို့က နယ်ဝေးက လာတာဖြစ်မယ်။ တာတာတွေ ကျီကျိုးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာကတည်းက မြို့တော်က စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက် ရောက်နေတာလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပဲ သူလျှို နည်းနည်းလောက်ကို ဖမ်းမိတယ်လို့ ကြားတယ်”
ကျန်းယဲ့တို့ အဖွဲ့အလှည့် ရောက်သောအခါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာနှင့် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အရာရှိတစ်ဦးက သူတို့ကို တားလိုက်၏။ “မင်းတို့ရဲ့ ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ်တွေကို ပြစမ်း...”
ကျန်းယဲ့က စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။
အရာရှိက ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရုံသာမက မြင်းလှည်း၏ အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက်ကိုပါ စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ ဆက်သွားခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။
နက်ရှိုင်းသော မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လီကျစ်က မနေနိုင်ဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။
ဆောင်းရာသီ၏ နေရောင်ခြည်က ရှေးဟောင်း မြို့ရိုးများပေါ်သို့ ရွှေရောင် လင်းလက်သွားစေပြီး မျှော်စင်များပေါ်ရှိ အလံများက လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်နေခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သမိုင်းစာအုပ်ထဲရှိ စကားလုံးများက ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်အောင် အသက်ဝင်လာချေသည်။
လူတိုင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ချုံကျန်းဧကရာဇ် နန်းသက် သုံးနှစ်မြောက် ပေကျင်းမြို့တော်ဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ကြ၏။
ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ချက်ပြုတ်နေသော မီးခိုးနံ့၊ မြင်းချေးနံ့၊ ဆောင်းရာသီတွင်သာ ရနိုင်သော အေးစက်သည့် လေထုနှင့်အတူ အခြားခေတ်တစ်ခုမှ မြို့တော်၏ အဝေးမှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများပင်။
“လမ်းညွှန်ကျန်း... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလဲ” ဝမ်ရှင်းရန်က ခေါင်းပြူထွက်ကာ မေးလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က စနစ်၏ ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မြေပုံကို စစ်ဆေးကာ လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် မြင်းလှည်းပေါ်ရှိ လူများကို ပြောလိုက်သည်။ “ချန်မင် အပြင်ဘက်မှာ ဆန်းရှီးအသင်းတော်ခန်းမတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီည အဲဒီမှာ တည်းကြမယ်...”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ သူက ရှင်းပြလိုက်၏။ “အခု မြို့ပြင်ဘက်မှာ ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး လုံခြုံရေးက ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတယ်။ ကျန်းယန်ဂိတ် အနီးတစ်ဝိုက်က အလုံခြုံဆုံးနေရာပဲ... အဲဒီမှာ မြို့ငါးမြို့ တပ်စောင့်တွေက နေ့ရောညပါ ကင်းလှည့်နေကြတယ်”
အဖွဲ့က နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်သွားကြရာ လမ်းတစ်လျှောက် မြင်တွေ့ရသည်များက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် တုန်လှုပ်သွားစေလေသည်။
ယိုယွင်းနေသော တဲများကို မြို့ရိုးဘေးတွင် ကပ်လျက် ဆောက်လုပ်ထားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော ဒုက္ခသည်များက ထောင့်များတွင် ကွေးကွေးလေး နေကြကာ ပိန်လှီနေသော ကလေးအချို့က ပန်ကိတ်ရောင်းသူ အနီးတွင် အစာ တောင်းရမ်းနေခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ လမ်းထောင့်ကို ကွေ့လိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် စည်ကားသွားခဲ့သည်။
အပြာရောင် ကျောက်ပြားခင်းလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများ တန်းစီနေပြီး ပိုးထည်ဆိုင် နှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဟူသော ရွှေရောင်ဆိုင်းဘုတ်များ ရှိနေလေသည်။
သားမွေးအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကုန်သည်များက ဈေးထဲတွင် မြင်းစီးကာ သွားလာနေကြပြီး သူတို့၏နောက်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို သယ်ဆောင်လာသော အလုပ်သမားများက လိုက်ပါလာကြ၏။
ဆန်းရှီးအသင်းတော်ခန်းမ၏ သုံးထပ်ဆောင် မျှော်စင်က နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် အထူး ခမ်းနားနေပြီး တံခါးရှေ့တွင် ဧရာမအနီရောင်မီးပုံးကြီးနှစ်လုံး ချိတ်ဆွဲထားချေသည်။
ဆိုင်ရှင်မှာ ပိန်သွယ်သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မြင်သောအခါ သူက အပြုံးဖြင့် ချက်ချင်း လာရောက်နှုတ်ဆက်လေသည်။
“သခင်တို့... အစားအသောက် သုံးဆောင်ချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် တည်းခိုခန်းမှာ တည်းချင်တာလား”
“အကောင်းစား အခန်းဆယ့်တစ်ခန်း....” ကျန်းယဲ့က ငွေငါးတေးလ်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ “ပြီးတော့ အရက်နဲ့ ဟင်းလျာ နည်းနည်းလောက် ပြင်ပေးပါ...”
တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ ပေသီးခုံပေါ်တွင် အလျင်အမြန် စတင် တွက်ချက်လိုက်၏။ “အကောင်းစား အခန်း တစ်ခန်းကို တစ်နေ့ ငွေ သုံးလျန်ကျပါတယ်။ အခန်း ဆယ့်တစ်ခန်းလုံးအတွက် စုစုပေါင်း သုံးတေးလ်နဲ့ သုံးလျန်ပါ။ အစားအသောက်နဲ့ အရက်အတွက်တစ်ခုကို ငွေ နှစ်တေးလ်စီ ကျသင့်မှာဖြစ်ပြီး ပိုပေးတာ ဒါမှမဟုတ် လိုနေတာ ရှိရင် အပြောင်းအလဲ လုပ်ပေးပါ့မယ်”
(NT- ငွေ၁၀လျန်ဆိုပါက ငွေတစ်တေးနဲ့ ညီမျှပါတယ်)
ထို့နောက် သူက ထူထဲသော မှတ်ပုံတင်စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျေးဇူးပြုပြီး သခင့်ရဲ့ ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ်ကို မှတ်ပုံတင်ပေးပါ...”
နေရာချထားပြီးနောက် လူတိုင်းက ကျန်းယဲ့၏ အခန်းထဲတွင် စုဝေးလိုက်ကြလေသည်။
အခန်း ၁၀၉ ပြီး၏။