အခန်း ၁၁၃
Vol. 12 Ch. 113
အခန်း (၁၁၃) ကောင်းကင်ဘုံက ဧည့်တော်တော်များ
ဆန်းရှီးအသင်းတော်ခန်းမ...
ဆယ့်တစ်ယောက်ပါသောအဖွဲ့က ညကောင်းကင်ယံရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်ရင်း ခဏတာ ကြက်သေ သေသွားကြရသည်။
“လမ်းညွှန်ကျန်း...” ရွှီကျောက်က သူ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်မရသော အံ့သြချီးကျူးမှုများ အပြည့်ဖြင့် ညင်သာစွာ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ စူပါမားကတ်က ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ ဒရုန်းပြပွဲက ကျွန်တော်တို့ ခေတ်သစ်မှာ မြင်ရတာတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တာပဲ..”
စွန်းချီက အလွန် နီးကပ်နေပုံရသော ကောင်းကျိုးပေး တိမ်တိုက်များကို လှမ်းကိုင်ရန် မနေနိုင်ဘဲ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ထိပ်များက အေးစက်သော ညလေကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်လေသည်။ “အလင်းရောင် အထူးပြုလုပ်ချက်တွေက တကယ့် ကောင်းကင်ဘုံက ဆင်းသက်လာသလိုပဲ...”
လီကျစ်က မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မှန်ဘီလူးများက သက်တံ့ရောင် အလင်းတန်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့သည်။ “အဲဒီ ကောင်းကင်စစ်သားတွေနဲ့ စစ်သူကြီးတွေရဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပါဦး... သူတို့ရဲ့ သံချပ်ကာတွေပေါ်က ပုံစံတွေတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်။ ဒါက ဒရုန်းပြပွဲ မဟုတ်ဘူး.. တကယ်ကို...”
ပစ္စည်းကိရိယာများ၏ လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို ဖတ်ပြီးနောက် လင်းယုန်က ရဲဝံ့စွာ ခန့်မှန်းလိုက်၏။ “ဒါက ဟိုလိုဂရမ် ပုံရိပ်ယောင်တွေနဲ့ သုံးဖက်မြင် ပုံရိပ်ဖော်နည်းပညာကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ နှစ်ထပ် ထပ်နေတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ဖြစ်ဖို့များတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကျမှုကတော့ တကယ်ကို မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ ကျွန်တော်တောင် တကယ့် အံ့ဖွယ်ရာလို့ ယုံသွားမလိုပဲ...”
စနစ်က ထုတ်လုပ်သည့် မည်သည့်အရာမဆို အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ကြောင်း အာမခံချက် ရှိလေသည်။
သူဝယ်ခဲ့သော ပစ္စည်းကိရိယာများက ယခုမှသာ ဖွင့်ခွင့်ရသော နောက်ဆုံးပေါ် ထုတ်ကုန်များ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။
ညလေပြေ တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ဆယ့်တစ်ယောက်ပါ အဖွဲ့၏ အဝတ်အစားများက လရောင်အောက်တွင် လွင့်ခါနေခဲ့သည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ရှေ့မှ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော ကောင်းကင်မြင်ကွင်းက အဆင့်မြင့် နည်းပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်လား... သို့မဟုတ် တကယ့် နတ်ဘုရားများ ကိုယ်ထင်ပြခြင်းလား ဆိုတာကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ခွဲခြားမသိနိုင်တော့ချေ...
နန်းတော် တံခါးပြင်ပတွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး တစ်စု၏ ထမ်းစင်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးယန်ရူက ထမ်းစင် ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ထီရန်၊ ဝမ်ယုံကွမ်နှင့် အခြားသူများ နန်းတော်တံခါးရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
လရောင်အောက်တွင် အမတ်များ အားလုံး၏ မျက်နှာများက အထူး လေးနက်နေခဲ့ကြသည်။
“အမတ်ချုပ်ကြီးကျိုး...” ဝမ်ယုံကွမ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ပထမဆုံး စကားစပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေချေသည်။ “ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်စဉ်က...”
စကားပင် မဆုံးသေးမီ နန်းတော်တံတိုင်းပေါ်ရှိ ကင်းစောင့်များဆီမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခေသည်။
အသံလာရာသို့ လူတိုင်း ကြည့်လိုက်ရာ ညကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကျိုးပေးတိမ်တိုက်များထဲမှ ပုံရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများက လွင့်ခါလျက် အပြင်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
ထိုပုံရိပ်များကို မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံထားပြီး ဒဏ္ဍာရီလာနတ်ဘုရားများနှင့် အတိအကျ တူညီနေချေသည်။
“ဒါ.. ဒါက...”
အမြဲတမ်း ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များပြီး တွက်ရေးကျွမ်းကျင်သော ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီး ဘီကျီယန်က အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ရှန်ယုံမောက်က အဝေးသို့ ထွက်သွားသော အလင်းရောင်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဒ့သည်။ “ဒါကများ... တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံက စေတမန်တွေလား...”
လုပ်ငန်းဝန်ကြီး ကျန်းဖုန်းရှန်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို မသိမသာ လိမ်ဆွဲနေမိပြီး မသိလိုက်ဘဲ အမွေးအချို့ပင် ပြတ်ထွက်သွားရသည်။
တရားရေးဝန်ကြီး ချောင်ယွင်ရှန်းက သူ မြင်နေရသည်ကို မယုံနိုင်သည့်အလား မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်နေမိ၏။
“နတ်ဘုရားတွေ လူ့ပြည်ကို ဆင်းလာပြီ။ နတ်ဘုရားတွေ လူ့ပြည်ကို ဆင်းလာပြီ...”
ထမ်းစင်ထမ်းသူတစ်ယောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်နေလေသည်။ သူ၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းတော်တံခါးရှေ့တွင် အထူး ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေခဲ့ရသည်။
ကျိုးယန်ရူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားကာ ပြောလိုက်၏။ “အမတ်မင်းတို့... နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ အရင်တွေ့ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်”
သို့သော် သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အမတ်ဝတ်ရုံအောက်ရှိ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။
ဝမ်ထီရန်က ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ကျကျန်နေခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားများ ထွက်သွားရာ အရပ်သို့ မှေးကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်နဲသော အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားရသည်။
ဒုတိယ အမတ်ချုပ်က ရုတ်တရက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အမတ်ချုပ်ကြီးကျိုး... ဒီကောင်းကင်ဘုံစေတမန်တွေ လာရောက်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလို့ ထင်လဲ”
လူတိုင်း၏ အနောက်တွင် နန်းတော် တံခါးကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသော်လည်း ထိုတုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်သွား၏။
လရောင်က တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤရှေးဟောင်း နန်းတွင်း အမတ်ကြီးများ၏ တည်ငြိမ်မှုကိုတော့ ဆက်လက် လင်းထိန်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။
ချန်ချင်း နန်းဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ချုံကျန်းဧကရာဇ်က လှေကားထစ်များပေါ်၌ လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး ညလေပြေက သူ၏ တောက်ပသော အဝါရောင် နဂါးဝတ်ရုံ၏ အနားစွန်းများကို လွင့်ခါနေစေခဲ့သည်။
လူငယ်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများက ညကောင်းကင်ယံရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။
“သူတို့ သေမျိုးတွေရဲ့ လောကကို ဆင်းလာကြပြီ... ” နန်းတော်တံတိုင်း အပြင်ဘက်မှ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသော အာမေဍိတ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကျိုးပေးတိမ်တိုက်များကြားမှ ရောင်စုံအလင်းတန်းများကို နင်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသော ပုံရိပ်အချို့ကို မြင်လိုက်ရ၏။
ထိုပုံရိပ်များမှာ ဝတ်ရုံများ လွင့်ခါလျက် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်လွှမ်းခြုံထားပြီး အပြင်မြို့ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။
လရောင်က ထိုမြင်ကွင်းကို အထူး ရှင်းလင်းစွာ ထွန်းလင်းပေးထားပြီး နတ်ဘုရားများ၏ ဝတ်ရုံများပေါ်ရှိ တိမ်တိုက်ပုံစံများကိုပင် မြင်တွေ့နေရ၏။
ဝမ်ချန်အန်းက သူ၏သခင် မျက်နှာအမူအရာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်ဧကရာဇ်၏ မေးရိုးများ တင်းမာနေပြီး လက်နောက်ပစ်ထားသော သူ၏ လက်ဆစ်များက အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသော်လည်း ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရပေသည်။
သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကင်းစောင့်များနှင့် နန်းတွင်းအစေခံများကတော့ အသက်ပင် မရှူရဲကြချေ။ မိန်းမစိုးအချို့မှာ ဒူးများပင် ယိုင်နဲ့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်ရှိနေသဖြင့် မဒူးထောက်ရဲကြပေ။
“အရှင်မင်းမြတ်...” ဝမ်ချန်အန်းက သတိထားကာ စကားစလိုက်ပြီး သူ၏ အသံက သာမန်ထက် ပို၍ အက်ကွဲနေချေသည်။ “တော်ဝင် နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနက...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က မိန်းမစိုးအိုကြီး စကားမဆက်နိုင်အောင် လက်မြှောက်ကာ တားလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်က ထွက်ခွာသွားသော နတ်ဘုရား ပုံရိပ်များနောက်သို့ လိုက်ပါနေဆဲပင်။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “နတ်ဘုရားတွေ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ”
“အရှင်မင်းမြတ်... ကြည့်ရတာ... ကျန်းယန်ဂိတ်အပြင်ဘက်ကိုပါ” ဝမ်ချန်အန်း၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ဧကရာဇ်က ‘အင်း’ဟု ညင်သာစွာ အသံပြုလိုက်ပြီး နန်းတော်ထဲသို့ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လှည့်သွားလေသည်။
သို့သော် နန်းတော်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချုံကျန်းက မသိမသာနီးပါး ရပ်တန့်သွားသည်။
လရောင်က နန်းဆောင်၏ ရွှေရောင် အုတ်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ အရိပ်အရှည်ကြီးကို ကျရောက်စေပြီး သူ့ကို အထူးသဖြင့် အထီးကျန်နေပုံ ပေါ်နေစေခဲ့သည်။
ချန်ချင်း နန်းဆောင်အတွင်းတွင် ရွှေချထားသော ဖယောင်းတိုင်ခုံများမှ တယိမ်းတယိုင်ဖြစ်နေသော မီးရောင်က အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများ၏ လေးနက်နေသော မျက်နှာများကို ထွန်းလင်းပေးထားချေသည်။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မတ်မတ် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထိပ်များက လက်ရန်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်နေ၏။ “ချစ်လှစွာသော အမတ်မင်းတို့... ဒီညရဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်တွေအပေါ် မင်းတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွေက ဘာများလဲ...”
ကျိုးယန်ရူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... ဒါက ကောင်းကျိုးပေးမယ့် နိမိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီးတော့...”
“ကျွန်တော်မျိုးလည်း ထောက်ခံပါတယ်...” ဝမ်ထီရန်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို အရိပ်အယောင် မပြဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ “သို့ပေမဲ့ တော်ဝင် နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနက တိကျတဲ့ ရှင်းလင်းချက် မပေးရသေးတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ သတိထားဖို့တော့ လိုပါတယ်”
စစ်ရေးဝန်ကြီး ရှန်ယုံမောက်က မျက်မှောင် အလွန် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ “အရှင်မင်းမြတ်...” သူက ပြောလိုက်၏။ “အခြေအနေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ပန်းထိုးဝတ်စုံ ကင်းစောင့်တပ်တွေကို အရင် စေလွှတ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒါက စုန်းကဝေတွေရဲ့ လက်ချက်သာ ဖြစ်နေခဲ့ရင်...”
“စုန်းကဝေ....” ချုံကျန်းဧကရာဇ်က စစ်ရေးဝန်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ခေသည်။ “ဘယ်လို စုန်းကဝေမျိုးက ဒီလောက် တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး ထူးကဲတဲ့ ဖြစ်စဉ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အစွမ်းအစ ရှိနေလို့လဲ...”
စစ်ရေးဝန်ကြီး ရှန်ယုံမောက်သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် စကားဆက်မပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
“ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် သွားမယ်” ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ခိုင်မာနေချေသည်။
နန်းဆောင်ထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
ထုံးတမ်းစဉ်လာရေးရာ ဝန်ကြီးလီထန်ဖန်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... အဲဒီလို မလုပ်သင့်ပါဘူး။ တကယ်လို့များ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရင်...”
“မှန်လှပါ အရှင်မင်းမြတ်....” လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဝန်ကြီးဝမ်ယုံကွမ်က အရေးတကြီး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပါ။ အရှင်မင်းမြတ် မသွားခင် အခြေအနေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ တပ်မှူးလော်ကို အရင် စေလွှတ်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ တောက်ပသော အဝါရောင် နဂါးဝတ်ရုံက ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ လင်းလက်နေချေသည်။ “ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နန်းတော် တံတိုင်းဘေးမှာတင် ဧကရာဇ်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အာမမခံနိုင်ဘူးဆိုရင်...”
သူ၏ အကြည့်က တက်ရောက်လာသော အမတ်တစ်ဦးချင်းစီကို တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ကြည့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို ဒီမြေက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မဟာမင်မင်းဆက်မြေမှ ဟုတ်သေးရဲ့လား... ”
ထိုစကားများက ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အမတ်များကို စကားပြောမထွက်နိုင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
လူငယ်ဧကရာဇ်က လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များက ပြတ်သားမှုများဖြင့် တွန့်ကွေးနေချေသည်။ “ရထားလုံးကို ပြင်ဆင်ထား။ ဒီကောင်းကင်ဘုံက ဧည့်သည်တွေ ဘာအတွက် လာကြတာလဲဆိုတာ ငါကိုယ်တော် သွားကြည့်မယ်...”
ဝမ်ချန်အန်းက သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သခင်ဖြစ်သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသောအခါ ချက်ချင်း တိတ်ကျသွားရသည်။
နန်းဆောင်ထဲတွင် ကြားနေရသော တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ ဖယောင်းတိုင် မီးစာများမှ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံမျှသာ။ အမတ်များက ခေါင်းငုံ့လျက် ရပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်သည် ရိုးရှင်းသော နေ့စဉ်ဝတ် အဝတ်အစားကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံခြုံကာ ခါးတွင် နဂါးကိုးကောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုကိုသာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။
သူသည် ချန်ချင်းနန်းဆောင် လှေကားထစ်များရှေ့တွင် လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ လူငယ် မျက်နှာက လရောင်အောက်တွင် အထူးသဖြင့် ပြတ်သားနေပုံပေါ်နေခဲ့သည်။
“ထွက်ခွာကြစို့...” ဧကရာဇ်၏ အသံက ညင်သာသော်လည်း သူ့ကို ခစားနေသော မိန်းမစိုးများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေ၏။
နောက်ခဏ၌ နန်းတော်တံခါးများ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပွင့်လာပြီး တော်ဝင်ရထားလုံးက တားမြစ်မြို့တော် အတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကျိုးယန်ရူ၊ ဝမ်ထီရန်နှင့် အခြား အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများက နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများက လေးနက်နေကြ၏။
ပန်းထိုးဝတ်စုံ ကင်းစောင့်တပ်၏ တပ်မှူးလော်ယန်ရှင်းက ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အထက်တန်းစား နန်းတွင်းသက်တော်စောင့်သုံးရာကို စုဆောင်းထားပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တော်ဝင် ရထားလုံးအနီးတွင် မြင်းစီးကာ လိုက်ပါလာလေသည်။
အခန်း ၁၁၃ပြီး၏။