အခန်း ၁၁၄
Vol. 12 Ch. 114
အခန်း (၁၁၄) ပြည်သူလူထု၏ အသနားခံသံများ
ဧကရာဇ်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယန်ဂိတ်မှ ကင်းစောင့်များက အလျင်အမြန် ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ရထားလုံး ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ရာ အပြင်မြို့မှ ချက်ပြုတ်နေသော မီးခိုးနံ့များ သယ်ဆောင်လာသည့် ညလေက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။
ကျန်းယန်ဂိတ်၏ လေးလံသော မြို့တံခါးကြီးက ကျီခနဲ အသံမြည်လျက် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီးနောက် ကင်းစောင့်တပ်မှူးက ဒူးထောက်ကာ အစီရင်ခံလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... ခုနက အံ့ဖွယ်ရာက ဆန်းရှီး အသင်းတော်ခန်းမဘက်ကို ဆင်းသက်သွားပါတယ်...”
ရှန်ယုံမောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရလား...”
“အမတ်မင်း” ကင်းစောင့်တပ်မှူး၏ အသံက တုန်ယင်နေချေသည်။ “အသင်းတော်ခန်းမ ခြံဝင်းထဲကို ကောင်းကင်ဘုံက အလင်းတန်းအချို့ ဆင်းသက်သွားတာကို ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရပါတယ်..”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ အကြည့်များက စူးရှသွားပြီး တော်ဝင်ရထားလုံး လုံးဝ မရပ်တန့်သေးမီမှာပင် သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “သွားကြစို့... ”
တော်ဝင်ရထားလုံးက မြို့တံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကျန်းယန်ဂိတ် အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်သွားနေခဲ့သည်။
အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်းရှီး အသင်းတော်ခန်းမရှိရာ အရပ်မှနေ၍ ရောင်စုံ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ညကောင်းကင်ယံကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေသည်မှာ အမှန်ပင်။
အမတ်များက ဧကရာဇ်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
တော်ဝင်ရထားလုံးက အသင်းတော်ခန်းမနှင့် ခြေလှမ်းတစ်ရာပင် မကွာတော့သည့် အချိန်၌ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ကောင်းကျိုးပေး အလင်းရောင်ကြီးက ရုတ်တရက် သတိပေးချက်မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
ညကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကျိုးပေးတိမ်တိုက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ တေးဂီတသံကလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ခုနက အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။
“ရပ်...” ချုံကျန်းဧကရာဇ်က လက်မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ရာ တော်ဝင် ရထားလုံးက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။
လော်ယန်ရှင်းက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုးကို အရင် စုံစမ်းစစ်ဆေးခွင့် ပြုပါ”
သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ အသင်းတော်ခန်းမ အတွင်းမှ ကြည်လင်သာယာသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။
ထို့နောက် အနီရောင်တံခါးကြီးက လေမတိုက်ဘဲ သူ့အလိုလို ပွင့်သွားပြီး အတွင်းဘက်ရှိ သီးသန့်ဆန်သော ခြံဝင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
လော်ယန်ရှင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ခန်းမထဲသို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မဟာမင်မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်စေတမန်တွေ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ်ထင်ပြပါ...”
ညလေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ရွက်အချို့ကို ဝဲပျံသွားစေခဲ့သည်။
ခန်းမထဲတွင်တော့ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး အမိုးအောက်မှ ကြေးခေါင်းလောင်းများ လေတိုက်၍ တချွင်ချွင် မြည်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။
လူတိုင်းက အသက်အောင့်ထားကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ခန်းမ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ရုတ်တရက် အဝေးမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခြေသံများ နီးကပ်လာလေသည်။
လရောင်အောက်တွင် ကျန်းယဲ့ ဦးဆောင်သော ပုံရိပ်များက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော လက်ဖားအင်္ကျီလက်များက လေထဲတွင် လွင့်ခါနေခဲ့သည်။
သူ၏ နောက်မှ လူများအားလုံးက နတ်ဘုရား ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လရောင်အောက်တွင် မှိန်ပျပျ တောက်ပနေ၏။
“မင်မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်...” ကျန်းယဲ့၏ အသံက ထူးဆန်းသော ပဲ့တင်သံတစ်ခု ပါဝင်နေပုံရလေသည်။ “မင်း ငါ့ကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ... ”
လော်ယန်ရှင်းက အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ချုံကျန်းက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
လူငယ်ဧကရာဇ်က စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် လရောင်အောက်ရှိ ကျန်းယဲ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော လက်ဖားအင်္ကျီလက်များကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှိန်ပျပျ ကောင်းကင်ဘုံက အလင်းရောင်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။
သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေသော သူ၏ အကြည့်များက ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်နှာကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝေ့ကြည့်သွား၏။
လောကကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပုံရသော ထိုမျက်လုံးများထဲရှိ သနားကြင်နာမှုက လူငယ်ဧကရာဇ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေပြီး သူ၏ ကံကြမ္မာကို အခွံခွာခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ယိုယွင်းနေတဲ့ မင်းဆက်တစ်ခုပဲ...” ကျန်းယဲ့၏ ဆန်းကြယ်သော အသံက ညလေပြေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ အကြည့်က ချုံကျန်း နောက်ရှိ အမတ်များဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သနားညှာတာမှု တစ်ချက် လင်းလက်သွားချေသည်။
ဒါက သေခါနီး လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်မျိုးဖြစ်ရာ ကျိုးယန်ရူနဲ့ အခြားသူတွေကို မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေ၏။
ထိုအချိန်တွင် လေပြေညင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများ၏ အင်္ကျီလက်များကို လွင့်ခါသွားစေခဲ့သည်။
ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ ခြေအောက်မှ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူဆယ့်တစ်ယောက်ကို တစ်လက်မခန့် အထက်သို့ ပင့်မတင်လိုက်ကာ လေကိုစီးပြီး အိမ်ပြန်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။
လရောင်က ပါးလွှာသော မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ငွေရောင် အလင်းတန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။
ဤအံ့ဖွယ်မြင်ကွင်းများက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခြင်းမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ရှေ့တွင် တကယ်တမ်း ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်၏။ ထိုအလင်းတန်းတစ်ခုချင်းစီကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ပြီး အံ့ဖွယ်ရာ တစ်ခုချင်းစီကို ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် နီးကပ်လွန်းလှသည်။
လူတိုင်းက ၎င်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သံသယဝင်စရာ နေရာပင် မရှိတော့ချေ။
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “နတ်ဘုရားဆရာသခင်... သေမျိုးတွေရဲ့ လောကကို ဆင်းသက်လာတဲ့အကြောင်းက ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောပြချင်တာများ ရှိလို့ပါလား...”
ကျန်းယဲ့က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ထိုသက်ပြင်းက လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ပင်။
သူ၏ အကြည့်က လူအုပ်ကြီးကို ကျော်လွန်ကာ အဝေးရှိ မှောင်မည်းနေသော လမ်းများဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် အအေးဒဏ်နှင့် ငတ်မွတ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားသော ဒုက္ခသည်များ၏ အလောင်းများ ရှိနေခဲ့သည်။
“ဒီလောကကြီးထဲက ပြည်သူတွေ အားလုံးရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်သံတွေကို ငါ ခံစားသိရှိနေရတယ်...” ကျန်းယဲ့၏ အသံက ရုတ်တရက် လေးလံသွား၏။ “သာမန်ပြည်သူတွေက အလွန် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြပြီး ငတ်မွတ်သေဆုံးနေတဲ့ အလောင်းတွေက နေရာအနှံ့မှာပဲ။ အသက်ရှင်ခြင်းအပေါ် မေတ္တာထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ငါတို့ကို သေမျိုးတွေရဲ့ လောကကို အထူး စေလွှတ်လိုက်တာပဲ...”
ပြောရင်းဆိုရင်း သူက ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထိပ်များမှ ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ရုတ်တရက် ပွင့်လာချေသည်။
ကြာပန်းက ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဒုက္ခသည်များ၏ ပုံရိပ်များကို ထင်ဟပ်နေစေခဲ့သည်။
ထိုပုံရိပ်များထဲတွင် သေဆုံးသွားသော ကလေးများကို ပွေ့ဖက်ရင်း ငိုကြွေးနေသည့် မိခင်များ၊ နှင်းထဲတွင် အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အစာအတွက် ကလေးချင်း လဲလှယ်စားသောက်ကြသည့် လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အဆိုးရွားဆုံး အဖြစ်ဆိုးများကိုပင် မြင်တွေ့နေရ၏။
ဤလက်ထိပ်မှ မျက်လှည့်က လက်ချောင်းများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မိုက်ခရို LED မီးသီးလေးများ၊ လည်ပတ်နေသော ဖရက်နယ် မှန်ဘီလူးများနှင့် ကြိုတင်ရိုက်ကူးထားသည့် ဗီဒီယိုများကို လေထဲသို့ ရောင်ပြန်ဟပ်စေသည့် ပက်ပါရဲတစ္ဆေနည်းပညာ ၄၅ ဒီဂရီ မှန် နဲ့ ပရိုဂျက်တာတို့ကို လုံးဝ မှီခိုပြီး ဤအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိစေခြင်း ဖြစ်၏။
သေချာတာပေါ့... ထုတ်ကုန်တစ်ခုရဲ့ အဓိက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းက စနစ်ကိုယ်တိုင်ဆီကနေ လာခြင်းပင်။ ဒါကို လက်တွေ့မှာ လုပ်လို့ရပေမဲ့ အခုလို အဆင့်တူညီတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရဖို့ကတော့ အရမ်း ခက်ခဲချေသည်။
အံ့ဖွယ်ရာက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သဖြင့် ကြည့်ရှုသူ အားလုံးကို ထပ်မံ မှင်သက်သွားစေလေသည်။
“ဒါက...” ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ နဂါးဝတ်ရုံအောက်ရှိ လက်များကို အလိုအလျောက် လက်သီးဆုပ်မိလိုက်သည်။
သူ၏ နောက်ရှိ အမတ်များက ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ပုံရိပ်များကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ကျန်းယဲ့က ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပြီး လူငယ် ဧကရာဇ်ကို သနားညှာတာစွာ ကြည့်လိုက်၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... သင်ရဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ငိုကြွေးသံတွေကို သင် ကြားခဲ့ရပါသလား...”
သူ၏ အကြည့်က ချုံကျန်း၏ နှလုံးသားကို ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထိုးစိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သားတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကောင်းကင်အောက်က ပြည်သူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ဖူးပါသလား...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ လူငယ်မျက်နှာက ချက်ချင်း သွေးဆုတ်သွားပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များကြားရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာချေသည်။
သူက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာချေ။
ညလေပြေက သူ၏ ဝတ်ရုံ အနားစွန်းများကို လွင့်ခါသွားစေပြီး ဧကရာဇ်ကို အလွန် အားနည်းနေပုံ ပေါ်နေစေခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ သင့်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင်...” ကျန်းယဲ့၏ အသံက ရုတ်တရက် ဆန်းကြယ်သွား၏။ “မင်မင်းဆက်ကို နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှည်အောင် လုပ်ပေးဖို့နဲ့ ပြည်သူတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ ကယ်တင်ဖို့အတွက် သင် ဆန္ဒရှိသလား...”
“ကျွန်တော်မျိုး ဆန္ဒရှိပါတယ်....” ချုံကျန်းက ချက်ချင်း ထုတ်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် အက်ကွဲနေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အသင်းတော်ခန်းမ၏ တံခါးများ အပြည့်အဝ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာခဲ့ပါ။ အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောချင်ပါတယ်...”
ထိုစကားများက အမတ်များကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားစေလေသည်။
လော်ယန်ရှင်းက လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာ၏။ “အရှင်မင်းမြတ်... မသွားပါနဲ့”
သူက ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်စား ဝင်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
ဝမ်ချန်အန်းက သူ့ကို တားဆီးရန် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ချေသည်။ “အရှင်မင်းမြတ်... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပါ”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က လူအုပ်ကြီးကို တားဆီးရန် လက်မြှောက်လိုက်လေသည်။
သူက မသိရသေးသော အသင်းတော်ခန်းမ အဝင်ဝကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ရှေ့ရှိ နတ်ဘုရားဆယ့်တစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
လရောင်အောက်တွင် ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများက နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်နေခဲ့သည်။
ဒါက စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပင်... သက်ရှိ အားလုံးအတွက် သူ့အသက်ကို စွန့်ရဲလားဆိုတာ စမ်းသပ်ခြင်း....
လူငယ်ဧကရာဇ်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်၏။
တကယ်လို့ သူတို့ လောင်းကြေးနိုင်ခဲ့ရင် မင်မင်းဆက်က တကယ်ပဲ သေမင်းခံတွင်းကနေ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်ပေမည်....
အကယ်၍ သူ လောင်းကြေးရှုံးခဲ့ရင် သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရမှာ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်လော။
ထိုအတွေးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ချုံကျန်းဟာ အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။
“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ...”
သူက အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အမတ်များ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များကြားမှ အသင်းတော်ခန်းမဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။
ညလေပြေကြောင့် သူ၏ ဆံထုံးကြိုး ပြေလျော့သွားပြီး ဆံပင်အချို့က ပါးပြင်ကို ထိတွေ့နေသဖြင့် သူ့ကို ပို၍ ပြတ်သားနေပုံ ပေါ်စေသည်။
ကျိုးယန်ရူနှင့် အခြားသူများက စကားပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားများကို မျိုချလိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ ရှေ့သို့တိုးကာ မတားဆီးရဲကြချေ။
နတ်ဘုရား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လူတိုင်းက နားလည်ကြ၏။
ဒါက ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ တာဝန်ယူမှုကို စမ်းသပ်တာပဲ။
လော်ယန်ရှင်း၏ လက်က ဓားရိုးပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဓားကို မထုတ်ခဲ့ချေ။
နောက်ခဏ၌ အသင်းတော်ခန်းမတံခါးကြီးက ချုံကျန်းနောက်တွင် တုံးတိတိအသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားချေသည်။
လရောင်အောက်တွင် အမတ်များက ဧကရာဇ်၏ ပုံရိပ် အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး အခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။
အခန်း ၁၁၄ပြီး၏။