အခန်း ၁၂၄
Vol. 13 Ch. 124
အခန်း (၁၂၄) လူမိုက်မဟုတ်ရင် ရွေးချယ်ရမလဲ သိပါတယ်
ယနေ့ နံနက်ခင်း ညီလာခံက သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ခံရမည်မှာ သေချာနေပြီး မင်မင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲစေမည့် အရေးပါသော အချိုးအကွေ့တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မိမိ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ချုံကျန်းဧကရာဇ်သည် အချိန်ကိုက်ပင် ညီလာခံပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာလိုက်၏။
အမတ်များက အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ရွှေနန်းဆောင်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။
အမတ်များစွာက အရည်ပျော်နေသော ရေခဲမုန့်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။
မင်မင်းဆက်၏ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသွင်ကူးပြောင်းရေးနှင့် နောင်လာနောက်သားများ၏ ကံကြမ္မာတို့နှင့် သက်ဆိုင်နေသော ယနေ့ သူတို့ မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ရသည်များကို လူတိုင်းက နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေကြ၏။
ဝမ်ထီရန်အပေါ် သစ္စာရှိသော အမတ်တစ်စုကလည်း ဝမ်ယွမ်စံအိမ်ဘေးရှိ ဘေးဘက်ခန်းမတစ်ခုတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စုဝေးနေခဲ့ကြသည်။
“သခင်ကြီးဝမ်.. ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ” အင်ပါယာစစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အဲဒီ နောင်လာနောက်သားတွေက...”
ဝမ်ထီရန်က လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။
“မင်းတို့အားလုံးကို ငါ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ လီဇီချန်နဲ့ ကျန်းရှန်းကျုံးတို့လို ပုဂ္ဂိုလ်တွေမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာကျော်က ဆရာသမားတွေ ရှိခဲ့ဖူးသလား...”
ထိုအဖွဲ့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြ၏။
“မင်းတို့ကို ထပ်မေးပါရစေဦး.. ” ဝမ်ထီရန်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်နေချေသည်။ “သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သစ္စာဖောက်တွေနဲ့ လက်နက်ချတဲ့ စစ်သူကြီး ဘယ်နှစ်ယောက်က ဇာတ်သိမ်းလှခဲ့ဖူးလို့လဲ....”
အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။
အမတ်အတော်များများက နှောင်းပိုင်းကျင်းမင်းဆက်ထံ လက်နက်ချခဲ့သော ဟန်အရာရှိများကို တညီတညွတ်တည်း သတိရသွားကြသည်။ သူတို့က သံသယဖြစ်ခံရကာ ဖယ်ကျဉ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အမဲလိုက်ပြီးနောက် ခွေးများကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ခံရခြင်းတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြရသည်။
စာပေစစ်ဆေးခြင်းဆိုသည့် စကားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် သွေးထွက်သံယို သင်ခန်းစာများကိုတော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။
“အဲဒီ စာပေစစ်ဆေးမှုက နောင်လာနောက်သားတွေ ဖော်ပြခဲ့တာထက်တောင် ပိုဆိုးရွားတယ်...” ဓလေ့ထုံးစံရေးရာ ဒုတိယဝန်ကြီးက စကားကို ထိုနေရာတွင် ရပ်လိုက်၏။
ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း အမှန်တရားကို သိကြလေသည်။
စာပေစစ်ဆေးခြင်းဟုခေါ်သော အရာတွင် ပိုမိုနက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နိုင်ငံရေးလောကတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ဤဝါရင့်အရာရှိများက ကျန်းယဲ့ကဲ့သို့သော ပြင်ပလူများထက် များစွာပိုမို နားလည်သဘောပေါက်ထားကြသည်။
ထို့ပြင် ချင်းမင်းဆက်၏ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်များက ပညာရှိပြီး ကြင်နာတတ်သော အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲလှ၏။
နောင်လာနောက်သားများက ထိုအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ မည်မျှမုန်းတီးကြောင်းကို ကြည့်ပါ။ ဤထာဝရ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမှုက ရှောင်လွှဲ၍မရသော အဆုံးသတ်ပင်။
ထိုနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင်.... ထာဝရ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားမည့် ထိုလူရိုင်းများထံ လက်နက်ချရမည်လား သို့မဟုတ် မင်မင်းဆက်ကို ကယ်တင်ရန် တိုက်ပွဲဝင်ရမည်လား......
သစ္စာစောင့်သိမှုပဲဖြစ်ဖြစ်... အခွင့်ကောင်းပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ရမလဲဆိုတာ အရူးတောင် သိပေသည်။
အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထီရန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ၏လက်အင်္ကျီကို ခါလိုက်၏။ “နောက်ထပ် မေးခွန်းတွေ ရှိသေးလား....”
အမတ်များသည် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။
မှန်ပေသည်။ ယနေ့ ချုံကျန်းဧကရာဇ်က အရင်ကလို အကူအညီမဲ့နေသော ဧကရာဇ်လူငယ်လေး မဟုတ်တော့ချေ။
သူ့တွင် အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်သော ဉာဏ်ပညာနှင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အနာဂတ် နှစ်သုံးရာမှ လူများ၏ ထောက်ခံမှု ရှိနေခဲ့သည်။
ခန့်မှန်း၍မရသော ထိုနည်းလမ်းများနှင့် မကြားဖူးသော လက်နက်များ..... ၎င်းတို့ထဲမှ မည်သည့်အရာက ကမ္ဘာကြီးကို မချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သနည်း။
အမတ်များက ဤသြဇာကြီးမားသော ဒုတိယအမတ်ချုပ်ကြီး၏ စိတ်ထဲရှိ ရွေးချယ်မှုကို နားလည်နေကြပြီ ဖြစ်၏။
ဝမ်ထီရန်က လူတိုင်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ နန်းတော်တံတိုင်းများဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်က ကျော်ဖြတ်၍မရနိုင်သော တံတိုင်းမြင့်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အပြာရောင်အုတ်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သူ၏အရိပ်အရှည်ကြီးကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။
“မနက်ဖြန် နံနက်ခင်း ညီလာခံမှာ...” သူက ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြောလိုက်၏။ “ငါတို့ကိုယ်ငါတို့ ခွန်အားဖြည့်တင်းဖို့ လူရိုင်းတွေရဲ့ သာလွန်တဲ့ နည်းပညာတွေကို လေ့လာသင်ယူဖို့အတွက် သဘာဝသိပ္ပံအကယ်ဒမီ တည်ထောင်ဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ စာချွန်လွှာကို ငါ ပထမဆုံး တင်သွင်းမယ်...”
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးကြားတွင် ထိုကဲ့သို့သော ရေအောက်ရေစီးကြောင်းများက တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းနေလေသည်။
နန်းတွင်းအမတ်တိုင်းက အကောင်းနှင့် အဆိုး၊ အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို ချိန်ဆနေကြပြီး ဤအပြောင်းအလဲကြီးက သူတို့အတွက် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကျိုးရှိမရှိကို တွေးတောနေခဲ့ကြသည်။
ဤနောင်လာနောက်သားများ ယူဆောင်လာသော အပြောင်းအလဲများက သူတို့၏ အနာဂတ်ကံကြမ္မာနှင့် နောင်လာမည့် ရာစုနှစ်များစွာအတွက် သူတို့မိသားစု၏ သာယာဝပြောမှုကို အဆုံးအဖြတ်ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက ကောင်းစွာ သိရှိထားကြချေသည်။
ချန်းချင်းနန်းဆောင်အတွင်းတွင် ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ထူးခြားစွာပင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အမူအရာများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ ထိုင်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေလေသည်။
အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ်ဘုရင်၏ မျက်လုံးများက အသိပညာကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ဟန်ပန်မှာ ရွယ်တူ သူငယ်ချင်းရင်းတစ်ဦးနှင့် ရင်ဖွင့်စကားပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ချန်အန်း ခစားနေသည်မှလွဲ၍ ခန်းမထဲတွင် အခြား မိန်းမစိုးများ မရှိချေ။
“သူတို့ အကြံဉာဏ်တွေကို တကယ် နားထောင်ကြပါ့မလား...” ချုံကျန်းက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်၏ နှုတ်ခမ်းသားကို သတိမထားမိဘဲ ပွတ်သပ်နေမိလေသည်။
ကျန်းယဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက ခန့်မှန်းရခက်တယ်.. ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာတယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မပြောရဲဘူး..”
“အရှင်မင်းကြီး စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး...” ရွှီကျောက်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို ဖွင့်ချပြလိုက်ပြီဆိုတော့ အရူးမဟုတ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ဘယ်ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ရမလဲဆိုတာ သိကြပါတယ်...”
စုမင်က ဝင်ပြောလေသည်။ “ဟုတ်တယ် ... ဒီနေ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းက ဒီထက်ပိုပြီး ရှင်းလင်းနိုင်စရာ မရှိတော့ဘူး။ လက်ရှိ အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်သရွေ့ မင်မင်းဆက်ဟာ ချင်းမင်းဆက်လို နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ရုံမကပဲ နှစ်ပေါင်း ငါးရာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ထောင်လောက်အထိ တည်တံ့တဲ့ ရွှေခေတ်တစ်ခုကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်မှာ.. ”
တင်းကောင်းက အာမခံလိုက်လေသည်။ “လက်ရှိ အခက်အခဲတွေကို ကျွန်တော်တို့ နောင်လာနောက်သားတွေဆီက ယူဆောင်လာတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ အကူအညီတွေနဲ့ ကျော်လွှားနိုင်ပါတယ်။ ဒီ ရာစုနှစ်အပြောင်းအလဲ၊ ထောင်စုနှစ်ပုံစံမှာ ဦးဆောင်နိုင်ဖို့ သူတို့အနေနဲ့ တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ပဲ လိုအပ်ပါတယ်....”
လင်းယုန်က ပြောလိုက်သည်။ “သမိုင်းမှာ နာမည်ကျန်ရစ်ချင်တဲ့ ဦးနှောက်ရှိသူတိုင်း ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“အရှင်မင်းကြီး.... ကျွန်တော်တို့ ဘာပဲလုပ်လုပ် နှိုးလို့မရတဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ လူအိုကြီးတွေ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင်.....” လူငယ်ပီပီ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော်လည်း ရိုးသားသော စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိသည့် လူငယ်လေးလီကျစ်က လည်ပင်းလှီးသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ “သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ။ လက်တွေ့ကျကျနဲ့ အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့သူတွေကိုပဲ ထားခဲ့ပါ....”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှင်းရန်က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ ရွှေနန်းဆောင်မှာ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အရူးအမူး လုပ်ရပ်တွေက တော်တော်လေးကို ကြည်နူးစရာကောင်းပါတယ်....”
သူက ချုံကျန်းဧကရာဇ်၏ လေယူလေသိမ်းကို အတုခိုးကာ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံး သေရမှာဆိုတော့ မင်းတို့ကို အရင် လမ်းလွှတ်ပေးလိုက်မယ် တဲ့....”
၎င်းကိုမြင်သော် အားလုံးက မနေနိုင်ဘဲ ဝိုင်းရယ်ကြတော့သည်။
စုမင်က သဘောထားကြီးစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး... မင်မင်းဆက်မှာ ကူးစက်ပြန့်ပွားနေတဲ့ ကပ်ရောဂါအတွက် လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးတွေအားလုံးကို ကျွန်မ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ ခေတ်မီ ဆေးဝါးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်....”
ထို့နောက် ရွှီကျောက်က ထွက်ပြောလေသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးအပေါ် လုံးဝသစ္စာရှိတဲ့ တပ်မတော်တစ်ရပ်ကို အရင်ဆုံး ဖွဲ့စည်းရပါမယ်.... သူတို့အတွက် လက်နက်ကိရိယာတွေကို ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်...”
တင်းကောင်းနှင့် အခြားသုံးဦးကလည်း “ကျွန်တော်တို့ ခေတ်မီ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုပုံစံကို အရှင်မင်းကြီးဆီ လွှဲပြောင်းပေးပါ့မယ်....”
...
လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်သော တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က ချောင်းဟန့်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူက ချုံကျန်းဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... နန်းတွင်းဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် ပန်းချီကားတွေ ရှိသေးလား...”
ချုံကျန်းဧကရာဇ်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဘိုးဘွားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့အထဲက ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် မရှိတော့ပါဘူး....”
ကျန်းယဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ စုမင်၊ ရွှီကျောက်နှင့် အခြားသူများက ကျန်းယဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသော်လည်း တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးသော လီကျစ်ကမူ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးချေ။
ကျန်းယဲ့က ဆယ်ယောက်အဖွဲ့ကို ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် မီးဖိုထဲက ထွက်လာမယ့် တရားဝင် မီးဖိုကြွေထည်တွေအားလုံး ပြန်သယ်သွားရင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်သွားမှာ...”
စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဆယ်ယောက်အဖွဲ့၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားကာ သူတို့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသော ရွှေတောင် ငွေတောင်ကြီးများကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
လီကျစ်က ချုံကျန်းကို စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “အရှင်မင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးအတွက် လက်နက်ကိရိယာတွေ ဝယ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စည်းစိမ်အားလုံးကို အသုံးပြုပါ့မယ်....”
“ကျွန်မလည်း ပါတယ်.... ကျွန်မလည်း ပါတယ်” စွန်းချီကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ လက်ထောင်လိုက်လေသည်။
ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းပြီး လွတ်လပ်လာသော နောင်လာနောက်သားတစ်စုကို ကြည့်ရင်း ချုံကျန်းဧကရာဇ်က မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။
လူတစ်ယောက်၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခြင်းက ဤမျှ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနိုင်ကြောင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရလေသည်။
ဝမ်ချန်အန်းက သူ၏ မျက်ရည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ သုတ်ပစ်လိုက်၏။
သူသည် ဧကရာဇ်မင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားခဲ့ပြီး သူ၏ အရှင်သခင် ဤမျှ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ကာ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝနေသည်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် နွေးထွေးသော ဆောင်းရာသီ နေရောင်ခြည်က ချန်းချင်းနန်းဆောင်၏ ရွှေရောင်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် တောက်ပနေပြီး ဤရှေးဟောင်းနန်းတော်အား အလင်းရောင်သစ်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသကဲ့သို့ပင်။
အခန်း ၁၁၄ပြီး၏။