အခန်း ၁၂၈
Vol. 13 Ch. 128
အခန်း (၁၂၈) အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ပြန်ရောက်လာခြင်း
ပင်နင်ဆူလာ ဟိုတယ် ခန်းမကြီး....
ညစာစားပွဲ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဧည့်သည်များက နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စု စုရုံးနေကြပြီး အချို့က ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီကို ရှာဖွေရန် သူတို့၏ ဖုန်းများကို အလုအယက် refresh လုပ်နေကြ၏။
တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ထောက်ဖြစ်သူထံ “ဒီခရီးသွားအေဂျင်စီကို အခုချက်ချင်း စုံစမ်း” ဟု တီးတိုးပြောနေလေသည်။
လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းမှ အမျိုးသမီးအချို့က စုရုံးကာ ခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားမှုအကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး စားပွဲထိုးများကမူ သတင်းကို တိတ်တဆိတ် ပေးပို့နေခဲ့ကြသည်။
ထိုစဉ်.....
“ဝှစ်”
ညစာစားပွဲ ခန်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ စူးရှတောက်ပမှုကြောင့် လူတိုင်းမှာ အလိုအလျောက် မျက်လုံးမှေးသွားကြရသည်။
အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ ရွှီကျောက်နှင့် စုမင်တို့က လုံးဝ ထွက်မသွားခဲ့ဖူးသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် ပြန်လည် ပေါ်လာကြလေသည်။
“သူတို့ ပြန်ရောက်လာပြီ” အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပထမဆုံး အော်ဟစ်လိုက်၏။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမကြီးထဲရှိ ဧည့်သည်များက ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ” ရင်းနှီးသော လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူ၏ အသံက တုန်ယင်နေချေသည်။
“တကယ်ပဲ အချိန်ခရီးသွားခဲ့တာလား” အခြား အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက စုမင်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်၏။
ရွှီကျောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ ခြေရင်းရှိ ပိုနေသော အထုပ်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။
“သူတို့ ခြေရင်းကို ကြည့်လိုက်” ထိုအမျိုးသားက ညစာစားပွဲနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသော အထုပ်ကို အံ့သြတကြီးကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားရာ ရွှီကျောက်နှင့် စုမင်တို့ တစ်ဦးစီ၏ ခြေရင်းတွင် ဖောင်းကားနေသော အထုပ်တစ်ထုပ်စီ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
ထိုအထုပ်များက အတွင်းရှိ အရာများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သည့်အလား လှပသေသပ်သော ခေါက်လိပ်တစ်ခု၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ ကြွေထည်အပိုင်းအစတစ်ခု၏ အစွန်းနှင့် ရှေးဟောင်း စာလုံးလှရေးဆွဲသော စုတ်တံအချို့ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
“သူတို့ တကယ်ပဲ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပြန်သယ်လာတာပဲ...”
“ဘုရားရေ.. သူတို့ တကယ် အချိန်ခရီးသွားခဲ့တာပဲ”
“ဒါ သေချာပေါက် အချိန်ခရီးသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီအရာတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ...”
“ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ...”
ညစာစားပွဲ၏ အိမ်ရှင်အဖြစ်နှင့် ရွှီကျောက်တို့ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသူအဖြစ် လီကျီရှန်က သက်ကြီးရွယ်အိုများ တိုက်ရိုက် မမေးနိုင်သော မေးခွန်းများကို သဘာဝကျကျ မေးမြန်းပေးရမည် ဖြစ်၏။
သူက ရွှီကျောက်နှင့် စုမင်တို့ဆီသို့ ယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ “သခင်မလေးစု၊ သခင်လေးရွှီ.. ခုနက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် နေရာကနေ လေးမိနစ်လောက် ထွက်သွားကြတယ်။ ဘယ်သွားခဲ့ကြတာလဲ မသိဘူး...”
လူအုပ်ကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်များအောက်တွင် ရွှီကျောက်နှင့် စုမင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ဒီည ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားလို့ မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြပေသည်။
ထို့အပြင် ကျန်းယဲ့၏ ပွင့်လင်းသော ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး ချဉ်းကပ်မှုက အချိန်ခရီးသွားခြင်း တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် သူ ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ဖော်ပြနေခဲ့သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်.. ကျွန်မတို့ ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခရီးသွားခဲ့ပါတယ်” စုမင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။
ရွှီကျောက်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ မင်မင်းဆက်ကို သွားခဲ့တယ်.. ချုံကျန်းဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး ကမောက်ကမဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီမင်းဆက်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်...”
ထိုစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ညစာစားပွဲ ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက အများစုကို ခန့်မှန်းမိပြီးဖြစ်သော်လည်း ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုသည်ကို ကြားလိုက်ရခြင်းက အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားနေရဆဲပင်။
‘ဒါက တကယ့် အချိန်ခရီးသွားတာပဲ...’
သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် ဝတ္ထုတွေထဲမှာပဲ ရှိသင့်တဲ့ ဒီလို ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေက အခု သူတို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ဖြစ်ပျက်နေချေပြီ။
လူသားပိရမစ်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်ကာ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်များကို ခံစားနေရသော အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ရှိသူများပင်လျှင် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ တုန်လှုပ်မှုနှင့် တမ်းတမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ကြချေ။
ဆူညံနေသော ဆွေးနွေးသံများကြားတွင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဘိုးအိုလင်းက အထုပ်၏ ဟနေသော နေရာမှ ထွက်နေသည့် ခေါက်လိပ်၏ ထောင့်စွန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“စုလေး.. မင်းရဲ့ အထုပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ဦးလေး ကြည့်လို့ရမလား”
စုမင်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း လောက၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် စစ်မှန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ လောဘလုံးဝ မဟုတ်ဘဲ ရှားပါးပစ္စည်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုဆောင်းသူများ၌ ရှိတတ်သည့် ထူးခြားသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခုသာ.....
ဒီလုပ်ငန်းလောကမှာ အဘိုးလင်းရဲ့ အကျင့်ကို ဘယ်သူက မသိဘဲ နေမည်နည်း။
နှစ်သက်သော ပစ္စည်းတစ်ခုအတွက် သူက ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ တွန့်ဆုတ်စွာ စွန့်လွှတ်ရသည်အထိ အကြိမ်ရာချီ တန်ဖိုးထား ကြည့်ရှုရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။
“ဦးလေးလင်း” စုမင်က သူမ၏ အထုပ်ကို သတိမထားမိဘဲ ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်တော့မည့်အချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အာဏာနှင့် သြဇာကြီးမားသူများက သူမကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“မိန်းကလေးမင်... ဘယ်လို ပစ္စည်းကောင်းတွေ ပြန်သယ်လာတာလဲ”
“မြန်မြန် ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြပါဦး...”
သူတို့ကို တိုက်တွန်းနေသော ဆူညံသံများကြားတွင် စုမင်နှင့် ရွှီကျောက်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူတို့၏ လက်များကို အတူတကွ ချထားလိုက်ကြသည်။
အထုပ်ကို အပြည့်အဝ ဖြေလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချထားလိုက်သောအခါ ညစာစားပွဲ ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အံ့သြမှင်သက်စွာဖြင့် လေကို ရှူသွင်းလိုက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော စာလုံးလှနှင့် ပန်းချီခေါက်လိပ်အချို့၊ နန်းတွင်းသုံး စာရေးကိရိယာ တစ်စုံ၊ တရားဝင် မီးဖိုကြွေထည် အပိုင်းအစ အချို့နှင့် ဧကရာဇ်၏ စာလုံးလှ။
“ဒါ ကျူးတိရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာလား...” အဘိုးအိုလင်းက ခေါက်လိပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း နှစ်သိမ့်ကြည်နူးစွာဖြင့် တန်ဖိုးထား ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ “မင်ရည်က အသစ်လို လတ်ဆတ်နေပြီး စုတ်ချက်တွေက နဂါးတွေလိုပဲ။ ယုံလဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့ လက်ရာဆိုတာ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်...”
“ဒီ လက်ဖက်ရည်ခွက်အစုံက...” အခြား စုဆောင်းသူ တစ်ဦးက သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ “ဒီ မိုးပြာရောင် စဉ့်ရည်နဲ့ အက်ကြောင်းပုံစံက ယုံလဲ့ခေတ်က နန်းတွင်းရတနာတွေဆိုတာ သေချာတယ်....”
ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဈေးကွက်က အမြဲတမ်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး တရားဝင် ထောက်ခံစာများရှိလျှင်ပင် ပစ္စည်းတစ်ခုက အတုမဟုတ်ကြောင်း အာမခံရန် ခက်ခဲပေသည်။
ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ အချို့သော ပြတိုက်များတွင် ပြသထားသည့် ပစ္စည်းများပင်လျှင် စစ်မှန်ချင်မှ စစ်မှန်ပေမည်။
သို့သော် ယခုလေးတင် စုမင်နှင့် ရွှီကျောက်တို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများမှာ နှစ်ပေါင်းသုံးရာကို ဖြတ်သန်းလာသည့် ခိုင်မာသော ငွေကြေးများပင်။
အပိုင်းအစတစ်ခုစီတွင် သမိုင်း၏ အမှတ်အသားများ ပါရှိပြီး လက်မတိုင်းက အချိန်ကာလ ဖြတ်သန်းသွားမှု၏ သက်သေအထောက်အထား ဖြစ်သည်။
အကဲဖြတ်အကျွမ်းကျင်ဆုံး စုဆောင်းသူများပင် မှင်သက်သွားကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ခေတ်ပြိုင်အနုပညာများကိုသာ ဝယ်ယူလေ့ရှိသော လူငယ် အထက်တန်းလွှာများပင်လျှင် မခုခံနိုင်ကြချေ။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချုံကျန်းဧကရာဇ် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ စုတ်တံဆေးခွက်ကို ကိုယ့်ရဲ့ စာကြည့်ခန်းမှာ ဘယ်သူက မပြသချင်ဘဲ နေမည်နည်း။
ဧည့်ခံပွဲတစ်ခုမှာ “ဒါက အချိန်ခရီးသွား တစ်ယောက် မင်မင်းဆက်ကနေ ပြန်သယ်လာတဲ့ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးပဲ” လို့ ဘယ်သူက ကြွားလုံးမထုတ်ချင်ဘဲ နေချင်မည်နည်း။
“သခင်လေးရွှီ... ဒီစာလုံးလှနဲ့ ပန်းချီကားကို ရောင်းမှာလား။ ဈေးသာ ခေါ်လိုက်ပါ”
“သခင်မလေးစု.. အဲဒီ လက်ဖက်ရည်ခွက်အစုံကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမလား။ ကျွန်တော် ဂဏန်းရှစ်လုံးပေးမယ်...”
လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရွှီကျောက်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ “ဆောရီးပါ.... ဒီအရာတွေက... အထူး အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့ပါ”
စုမင်က ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်ကျလေသည်။ “မရောင်းပါဘူး”
ညစာစားပွဲ ခန်းမကြီးထဲရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုက တစ်ညလုံး ကြာရှည်ခဲ့သည်။
ဧည့်သည်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူတို့ တစ်ဦးစီ၏ ဖုန်းထဲ၌ အသစ် follow ထားသော တိုရင်အကောင့်တစ်ခုစီ ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီပင်။
ထိုညတွင် ဆိပ်ကမ်းမြို့ရှိ အထက်တန်းလွှာ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကမ္ဘာ့အမြင်က လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်ရေး ဌာန...
နောက်ပြန်ရေတွက်မှု သုညသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် စခန်းလေးခုလုံးက မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်သွား၏။
အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားသောအခါ ရှဲ့မင်တာနှင့် အခြား စစ်သားသုံးဦးတို့က လုံးဝ ထွက်မသွားခဲ့ဖူးသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။
“လေးမိနစ် တိတိပဲ...”
တတိယတပ်ရင်းမှ စာရေးက သူ၏ လက်ထဲရှိ အချိန်ကိုက်စက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဂဏန်းများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ ရဲဘော်က အချိန်ကို အမြန်မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။
“ရှဲ့မင်တာ...” တပ်ရင်းမှူးဝမ်ထျဲက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ ကံထူးရှင်ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။ “နေရထိုင်ရ မကောင်းဖြစ်တာ ရှိလား။ ခေါင်းမူးချင်တာ... ပျို့အန်ချင်တာ... ဒါမှမဟုတ် တခြား ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိသေးလား”
ရှဲ့မင်တာက ကျောကို မတ်လိုက်ပြီး စံပြ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အလေးပြုမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ “သတင်းပို့ပါတယ် တပ်ရင်းမှူး.. အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ”
ဝမ်ထျဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်ရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ “သူ့ကို ဆေးခန်းခေါ်သွားပြီး အပြည့်အဝ စစ်ဆေးမှု လုပ်လိုက်”
ထိုမြင်ကွင်းမျိုးက ပဉ္စမ၊ ဆဋ္ဌမနှင့် သတ္တမ တပ်ရင်းများတွင်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပွားနေချေသည်။
ပဉ္စမတပ်ရင်းမှ တင်းကောင်းကို သူ၏ ရဲဘော်များက ဝိုင်းရံထားပြီး ခရီးစဉ်အတွင်း သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို မေးမြန်းနေခဲ့ကြသည်။
ဆဋ္ဌမတပ်ရင်းမှ ဝမ်ရှင်းရန်မှာမူ ဆေးကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စစ်ဆရာဝန်၏ သွေးပေါင်ချိန်တိုင်းတာမှုကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေပြီ ဖြစ်၏။ သတ္တမတပ်ရင်းမှ ကျန်းမောက်ကိုမူ ပိုမို အသေးစိတ် မေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် သီးသန့်ခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရလေသည်။
အမျိုးသား လေးဦးက သူတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခြေအနေကို သူတို့၏ အထက်လူကြီးများထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့ခဲ့ကြသည်။
အခန်း ၁၂၈ပြီး၏။