အခန်း ၁၃၇
Vol. 14 Ch. 137
အခန်း (၁၃၇) ကမ္ဘာပျက်ကပ်- စွန့်ပြစ်နယ်မြေမှ ကြိုဆိုပါ၏
“တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော့်နာမည် ကျိုးရှင်းကျီပါ။ ခြေလှမ်းလှမ်းရတာ နည်းနည်းခက်ခဲနေလို့... အားလုံးက နားလည်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ကျိုးရှင်းကျီက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
ကားအတွင်း၌ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
အချို့က အံ့သြနေပုံရပြီး အချို့က ကိုယ်ချင်းစာသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့အဖွဲ့ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလာရန် ခက်ခဲနေသည့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ပါလာမည်ဟု မည်သူမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။
ကျန်းခိုင်က တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သော်လည်း ကျန်းယဲ့က ရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ”
သူက ကျိုးရှင်းကျီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဒီခရီးစဉ်က ဘတ်စ်ကားပေါ်ကနေပဲ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ရမှာပါ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ လှဲနေတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပြီး ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်းက ရှုခင်းအားလုံးကို ကြည့်လို့ရပါတယ်... ”
သူသည် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒါ့အပြင် ဒီကားက အနိုင်ယူလို့မရတဲ့ လုံခြုံရေးအိမ်ပဲ။ ဇွန်ဘီတွေမှမဟုတ်ဘူး... သူ့အပေါ် မိုးပျံကျောက်တွေ ကျလာရင်တောင် ခံနိုင်ရည် ရှိပါတယ်...”
ထိုစကားများက ကားအတွင်းရှိ တင်းမာနေသော လေထုကို ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားစေလေသည်။
လုချင်ဟယ်က လေချွန်လိုက်၏။ “မိုက်တယ်ဟေ့... ဒါဆို အိမ်မှာထက်တောင် ပိုလုံခြုံနေသေးတယ် မဟုတ်လား...”
ကျန်းခိုင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီတစ်ခါအဖွဲ့က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲနော်။ ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလို့ ရပြီပေါ့...”
ရှန်ကျီရှားက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိုးရှင်းကျီ၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်၏။
“အချိန်ကိုက်ပဲ။ ကျွန်မ ကော်ဖီတချို့ ယူလာတယ်။ လမ်းကျရင် အတူတူ သောက်လို့ရတာပေါ့....”
ကျိုးရှင်းကျီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..”
လူတိုင်း မိတ်ဆက်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်။
သူက ကား၏ ရှေ့ဘက်လမ်းလျှောက်လမ်းတွင် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် သူ၏ အကြည့်များက ခရီးသွားဧည့်သည် တစ်ဦးစီတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း စွန့်ပစ်နယ်မြေနဲ့ ဇွန်ဘီမြို့သို့ ၇ ရက်ကြာ ခရီးစဉ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဧည့်လမ်းညွှန် ကျန်းယဲ့ပါ... ကျန်ရှိတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားမှာပါ”
သူ၏ အသံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး စိတ်အေးချမ်းစေလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ သူ၏ လေသံက လေးနက်လာ၏။
“ပထမအချက်... လုံခြုံရေးကိစ္စ”
“ဒီခရီးစဉ်တစ်ခုလုံး ယာဉ်ပေါ်မှာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ရှုခင်းကြည့်ဖို့ ရပ်တန့်တဲ့အခါမှာတောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ယာဉ်ရဲ့ ဆယ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်းမှာပဲ ကန့်သတ်ထားပါမယ်။ ဒီဧရိယာကို ကျော်လွန်သွားသူတိုင်း ကိုယ့်အသက်အန္တရာယ် ကိုယ့်တာဝန်ပါပဲ။ ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ... ခင်ဗျားတို့ အပြင်ဘက်က ဇွန်ဘီတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် မနေချင်ကြပါဘူး... ”
ထို့နောက် သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
ကားအတွင်း၌ တိုးညင်းသော ရယ်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း စကားလုံးများထဲရှိ လေးနက်မှုကို လူတိုင်း ကြားနိုင်ပြီး သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ဒုတိယအချက်... လူနေမှု အသုံးအဆောင်များ”
ကျန်းယဲ့သည် လှည့်ကာ ကားအနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကားပေါ်မှာ ရေချိုးခန်း နှစ်ခန်း ရှိပါတယ်။ ၂၄ နာရီလုံး ရေနွေးရရှိနိုင်တာမို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရေချိုးလို့ ရပါတယ်”...
သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ရေချိုးတာက ငါးမိနစ်ထက် မပိုရပါဘူး။ အားသွင်းပစ္စည်းတွေကတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိပ်စင်တွေဘေးမှာ ရှိပြီး၂၄ နာရီလုံး ရနိုင်ပါတယ်။ လျှပ်စစ်မီးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး...”
“တတိယအချက်... ထောက်ပံ့ရေး ပြဿနာ”
ကျန်းယဲ့က စနစ်၏ အွန်လိုင်းစတိုး ဖန်သားပြင်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ထုတ်ကာ ခရီးသည်တစ်ဦးစီကို ပြသရင်း ပြောလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်ဆီမှာ အချိန်ပြည့်ဖွင့်တဲ့ ရွေ့လျားစူပါမားကတ် တစ်ခုရှိတယ်။ ဈေးနှုန်းမှန်ကန်ပြီး ကလေးလူကြီး မရွေး မလိမ်ညာပါဘူး... ”
ကျန်းခိုင်က ချက်ချင်း လက်ထောင်လိုက်လေသည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်း... ဘီယာရော ရလား”
“ရတယ်... အကန့်အသတ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း အရက်မူးပြီး ဇွန်ဘီတွေ လိုက်ဖမ်းခံရရင်တော့ ငါ ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်” ကျန်းယဲ့က မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။
ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း ရယ်မောသွားကြသည်။
“နောက်ဆုံးအနေနဲ့...” ကျန်းယဲ့၏ အပြုံးက မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက လေးနက်လာပြန်သည်။ “ဒါကို မှတ်ထားပါ..”
“ဘာပဲမြင်မြင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကားပေါ်က မဆင်းပါနဲ့...”
“ဒီက ဒေသခံတွေက... သိပ်ပြီး ဖော်ရွေမှု မရှိကြဘူး”
“ကဲ... အားလုံး ကိုယ့်အိပ်စင်ကို ပြန်သွားလို့ရပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘတ်စ်ကားက ထွက်ခွာတော့မှာပါ”
ကျန်းယဲ့သည် လက်ခုပ်တီးကာ တစ်ဖန် ပြုံးလိုက်၏။
ထို့နောက် ကားအတွင်းမှ တိုးညင်းသော ဟိန်းသံက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး နှစ်ထပ် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက အချိန်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကို ဖြတ်သန်းကာ အရှိန်တင်လာလေသည်။
ခရီးသွားဧည့်သည်များက ကားပြတင်းပေါက်များအနီးတွင် စုရုံးကာ အပြင်ဘက်ရှိ အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေကြရာ စကြဝဠာ၏ ချောက်ကမ်းပါးထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ကြည့်စမ်း.. အလင်းရောင်တစ်ခု ရှိတယ်”
အဝေးမှ ဆန်စေ့ခန့်သာရှိသော သေးငယ်သည့် အဖြူရောင်အစက်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အကြွင်းမဲ့ အမှောင်ထုထဲတွင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေခဲ့ရသည်။
ကား၏ အမြန်နှုန်း တိုးလာသည်နှင့်အမျှ အလင်းစက်လေးမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ဆန်စေ့ခန့်မှ ပဲစေ့ခန့်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ထို့နောက် ပဲစေ့ခန့်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အဖြူရောင် နေမင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေသည်။
“မြဲမြဲ ကိုင်ထားကြ...”
အရှိန်တင်နေသော လေတိုးသံကြားမှ ကျန်းယဲ့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းက ကားတစ်စီးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး လူတိုင်းက အလိုအလျောက် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြ၏။
ပြင်းထန်သော အလင်းရောင်က မျက်ခွံများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အမြင်အာရုံကို သွေးနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေလေသည်။
အချို့လူများက လက်ရန်းများကို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြပြီး အချို့က အသက်အောင့်ထားကြကာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ငါးဦးပင်လျှင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် တောင့်တင်းထားလိုက်ကြ၏။
အလင်းရောင်က ဒီရေကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်သွားသောအခါ တာယာများက မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး ‘ကျီ’ဟူသော အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘတ်စ်ကားက ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ” ကျန်းယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့် လေကို ရှူသွင်းလိုက်ကြလေသည်။
ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မီးခိုးရောင်နှင့် မှိုင်းညို့နေသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သွေးနီရောင်နွယ်ပင်များက ကောက်ကွေးနေသော လမ်းမီးတိုင်များကို ရစ်ပတ်ထားပြီး အဝေးမှ ပြိုကျပျက်စီးနေသော မိုးမျှော်တိုက်များက ဧရာမသားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ကတ္တရာလမ်း၏ အက်ကွဲကြောင်းများထဲတွင်တော့ တောက်ပသော ခရမ်းရောင်မှိုတစ်မျိုးက တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေပြန်သည်။
ထိတ်လန့်စရာအကောင်းဆုံးမှာ မီတာတစ်ရာအကွာတွင် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ပုံရိပ်အချို့က ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းပင်။
ထို တွန့်လိမ်နေသော ဟန်ပန်များမှာ သေချာပေါက် လူမဟုတ်ချေ။
“ခရီးသည်များခင်ဗျာ... ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း စွန့်ပစ်နယ်မြေ - ဇွန်ဘီမြို့ ခရီးသွားနယ်မြေကို ရောက်ရှိလာပါပြီ...”
ကျန်းယဲ့က ယာဉ်၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ရင်းနှီးနေသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ကားပြတင်းပေါက်များက စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာများဖြင့် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားရသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... တကယ့် ဇွန်ဘီအစစ်တွေပဲ” လုချင်ဟယ်၏ မျက်နှာက မှန်နှင့် ကပ်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး သူက သူ၏ နည်းဗျူဟာသုံး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မှန်ပြောင်းကိုပင် ထုတ်ယူထားပြီး ဖြစ်၏။ “ဟိုကောင်ကို ကြည့်စမ်း... သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက ပြုတ်ကျနေတာတောင် လမ်းလျှောက်နေတုန်းပဲ။ ဒါက ဂိမ်းထဲကထက် အများကြီး ပိုလက်တွေ့ကျတယ်ဟေ့...”
ရှန်ကျီရှားက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ပိုမိုနီးကပ်စွာ လေ့လာရန် တိုးသွားလိုက်သည်။ “ကြွက်သားတစ်ရှူးတွေက သဘာဝမကျတဲ့ အပြာဖျော့ရောင် ဖြစ်နေပြီး အဆစ်တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု ပမာဏက လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေတာ သိသာတယ်။ ဒါတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်သေးတယ်...”
“အမေရေ.... ” တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်၏။ “သူတို့... သူတို့အဝတ်အစားတွေပေါ်က သွေးတွေလား”
လူတိုင်းက တကယ့် ဇွန်ဘီများကို မြင်ရ၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျန်းယဲ့က သတိပေးရန် စကားပြောလိုက်၏။
“အားလုံးပဲ... ခါးပတ်ပတ်ထားကြ။ ကျွန်တော်တို့ သွားကြမယ်..”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက ချောမွေ့စွာ စတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကားကိုယ်ထည်မှ အပြာရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့လေး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ယာဉ်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများက မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည့်အလား အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးနေလေသည်။
“ဝိုး... ”
အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံများကြားတွင် ဘတ်စ်ကားသည် ၎င်း၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့နေသော ဇွန်ဘီအချို့ကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ဖြတ်သွားချေသည်။
အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများနှင့်အတူ ဇွန်ဘီများက အဝတ်စုတ်အရုပ်များကဲ့သို့ ကားအောက်သို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီးနောက် အနောက်ဘက်မှ လိမ့်ထွက်လာလေသည်။
ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ဤအပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်များက မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားကာ သူတို့၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲငင်လျက် ဆက်လက် လှည့်လည်သွားလာနေခြင်းပင်။
“ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ် သူတို့က အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ” မျက်မှန်တပ်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်က အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူ၏ မျက်မှန်ပင် စောင်းသွားရသည်။
ဝါရင့် ကမ္ဘာပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း ရှင်သန်ရေးဂိမ်း ကစားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုချင်ဟယ်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဇွန်ဘီရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းက သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းပဲ။ တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေကို ထိခိုက်တာက သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကိုပဲ သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက သူတို့ကို ကြိတ်ဖြတ်သွားတာတောင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာကတော့ တခြား ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ရမယ်”
ရှန်ကျီရှားက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆို သူတို့ကို သတ်ဖို့က ငါတို့ လုပ်ရမှာ သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပဲပေါ့...”
“မှန်တယ်...” လုချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
ဘတ်စ်ကားက ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကြိတ်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။
ဇွန်ဘီများက ခရီးသွားဘတ်စ်ကား ရှိနေခြင်းကို လုံးဝ မသိရှိပုံရလေသည်။ ၎င်းတို့ကို ကြိတ်ဖြတ်သွားသည့်တိုင် ယာဉ်၏ တည်ရှိမှုကို မသိရှိကြချေ။
ကားက ၎င်းတို့ကို ကြိတ်ဖြတ်သွားချိန်တွင် ပုပ်ဟက်နေသော အသားများနှင့် အမည်းရောင် သွေးအချို့က အကာအကွယ်ဒိုင်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အလိုအလျောက် သန့်ရှင်းရေးစနစ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။
အခန်း ၁၃၇ပြီး၏။