အခန်း ၁၃၈
Vol. 14 Ch. 138
အခန်း (၁၃၈) ကမ္ဘာပျက် ခရီးစဉ်
ဘတ်စ်ကားက ပြိုကျပျက်စီးနေသော လမ်းများတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်သွားချိန်တွင် ကားအတွင်းရှိ သက်သောင့်သက်သာ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာလေသည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ပြိုကျနေသော မိုးမျှော်တိုက်များက ဧရာမမွန်းစတားကြီးတစ်ကောင်က ဖိချေထားသော သစ်သားတုံးလေးများနှင့် တူနေပြီး ကွန်ကရစ်များကြားမှ တွန့်လိမ်နေသော သံမဏိချောင်းများ ထိုးထွက်နေသည်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ အော်ဟစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။
မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ကားအပျက်အစီးများက လမ်းဘေးတွင် စုပုံနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျိုးဗီဇပြောင်း ကြွက်တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင်ခန့်က မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အရိုးစုများကြား၌ အစာရှာနေသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်၏။
ပို၍ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ အလောင်းများပင်။ အချို့မှာ လသာဆောင် လက်ရန်းများတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အချို့မှာ အပျက်အစီးများကြားတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြှုပ်နှံထားခံရကာ မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် ပုပ်သိုးနေချေပြီ။
“ဒီ အဆောက်အအုံက...”
ရှန်ကျီရှားက တိမ်းစောင်းနေသော ရုံးအဆောက်အအုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မကုမ္ပဏီအနားက တစ်ခုလိုမျိုး အာမခံကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏ ရုံးအဆောက်အအုံများ၊ သူတို့ မကြာခဏသွားလေ့ရှိသော ဈေးဝယ်စင်တာများနှင့် လူနေအိမ်ရာများက ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်ယောင်သွားကြပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားကြရသည်။
“တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကမ္ဘာကြီးသာ ဒီလို ဖြစ်သွားမယ်ဆိုရင်...”
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူအရွယ် မိန်းကလေးဖြစ်သော လီချင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ အင်္ကျီအနားသတ်ကို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် လိမ်ချိုးနေမိသည်။
“အဲဒါဆို ငါတို့ထဲက အများစုက သေသွားကြမှာပေါ့... ”
လီဇယ်ခိုင်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ကားအတွင်းရှိ လူများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။
“အကာအကွယ်ပေးတဲ့ အစီအမံတွေ မရှိရင် လုံခြုံရေးဇုန်မရှိရင် သာမန်လူတွေက ပထမဆုံး ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းကနေ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
ဘတ်စ်ကားက လမ်းထောင့်တစ်ခုကို ကွေ့လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့ရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားထဲမှ စူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်... ” လုချင်ဟယ်က လမ်းကြားအဝင်ဝကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ယိမ်းယိုင်စွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ထောင့်တစ်ခုသို့ လိမ်ကောက်နေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
“ကယ်ပါ.. ကယ်ကြပါဦး...”
ထိုအမျိုးသားက ဘတ်စ်ကားကို မြင်သွားပုံရပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲငင်လျက် ရှေ့သို့ အသည်းအသန် တွားသွားလာခဲ့သည်။
သို့သော် သူ့အနောက်ရှိ လမ်းကြားထဲမှ ဇွန်ဘီ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြုံတိုးထွက်လာကြလေသည်။
ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ထိုဆူညံသံက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဇွန်ဘီများကို ဆွဲဆောင်သွားခြင်းပင်။ ထောင့်အသီးသီးမှ ဇွန်ဘီများ ယိမ်းယိုင်စွာ ဝင်ရောက်လာကြပြီး သူတို့၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာများပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြသနေခဲ့ကြသည်။
“အိုး ဘုရားရေ... ” ရှန်ကျီရှားက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် အလောင်းအုပ်စု၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ပထမဆုံး ဇွန်ဘီက ခုန်အုပ်ပြီး သူ၏ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်ချိန်တွင် သူက လူသားတစ်ဦး၏ အသံမဟုတ်သော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ကောင်၊ တတိယတစ်ကောင်...
အသားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေသည်။
“အော့.... ”
ကား၏ အနောက်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ပျို့အန်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
လီချင်က သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် လဲကျနေပြီး မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေချေသည်။
အခြားသူများလည်း ထိုမျှ သက်သာမှု မရှိလှချေ။ အချို့က မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်နှာလွှဲထားကြပြီး အချို့ကမူ သူတို့၏ အောက်ရှိ အခင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြသည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်း... ” လီဇယ်ခိုင်က ရုတ်တရက် စကားပြောလာပြီး သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းနေ၏။ “ကျွန်တော် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်တစ်လက် ဝယ်ချင်တယ်... ”
ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ လက်ချောင်းကို လေထဲတွင် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် စနစ်စတိုးဆိုင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒါကို ဝယ်ချင်တယ်”
လီဇယ်ခိုင်က ကျန်းယဲ့၏ တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ပြသထားသော စနိုက်ပါ ရိုင်ဖယ် ပုံသင်္ကေတကို နှိပ်လိုက်၏။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က ငွေပေးချေမှု မျက်နှာပြင်ကို အမြန်ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။
“ရိုးသားတဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုက ယွမ် ၁၂၈,၀၀၀ ပါ... QR ကုဒ် ငွေပေးချေမှုကို ထောက်ပံ့ပါတယ်”
အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်သွားခြင်းက ငွေပေးချေမှု ပြီးဆုံးကြောင်း ညွှန်ပြနေပြီး အမည်းရောင် စနိုက်ပါ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်က လီဇယ်ခိုင်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူက ကျည်ထိုးတံကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ပြီး သေနတ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချောမွေ့ပြီး အားစိုက်စရာ မလိုပုံရခေသည်။
ဖန်ကျောက်ဟယ်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“နောက်ကျသွားပြီဆိုပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားရခြင်းကနေ သက်သာသွားစေမှာပါ”
အကိုက်ခံထားရသော အမျိုးသားက သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေပြီး သူ၏ ခြေလက်များက တွန့်လိမ်နေကာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ အဖြူရောင်အဖြစ် စတင်ပြောင်းလဲနေချေပြီ။
ဤသည်မှာ မကြာမီ ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မည့် လက္ခဏာပင်။
ဒိုင်း...
နားကွဲမတတ် သေနတ်သံသည် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။
ကျည်ဆန်က ဇွန်ဘီတစ်ကောင်၏ ဦးခေါင်းခွံကို တိကျစွာ ဖောက်ဝင်သွားပြီး အမည်းရောင် သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အပိုင်းအစများက ၎င်း၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဇွန်ဘီအုပ်စုက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းလှည့်လာကြပြီး သူတို့၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများက အသံလာရာသို့ စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြ၏။
“သူတို့ လာနေပြီ... ” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။
ဇွန်ဘီများက သူတို့၏ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲငင်လျက် ဘတ်စ်ကားဆီသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ပြေးလာကြသော်လည်း ဆယ်မီတာအကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။
သူတို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံစံ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး သူတို့၏ ပုပ်ဟက်နေသော နှာခေါင်းများက တွန့်လိမ်နေကာ သွေးစွန်းနေသော လက်သည်းများက လေထဲတွင် အရူးအမူး ကုတ်ခြစ်နေကြသော်လည်း ဤမျှ နီးကပ်စွာ ရှိနေသော သားကောင်ကိုမူ မမြင်နိုင်ကြချေ။
“အော့... ”
ဇွန်ဘီ၏ ပါးစပ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော လူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသောအခါ ခရီးသွားဧည့်သည်အချို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ အန်ချလိုက်ကြရသည်။
ရှန်ကျီရှားက သူမ၏ ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်များက ပါးစပ်ထောင့်မှ လက်ချောင်းတစ်ဝက် တွဲလောင်းကျနေဆဲဖြစ်သော ဇွန်ဘီပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“သူတို့က ကျွန်မတို့ကို တကယ် မမြင်ရတာလား”
ကျန်းယဲ့က ကားပြတင်းပေါက်ကို ခေါက်လိုက်၏။
“အကာအကွယ်ဒိုင်းမှာ အလင်းယိုင်ခြင်းနဲ့ အနံ့ကို ဖုံးကွယ်ပေးတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါဝင်ပါတယ်...”
ကျန်းယဲ့က အခြေအမြစ်မရှိ လျှောက်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံ သဘောတရားများကို အစ်ကိုစနစ်သာလျှင် သိရှိလေသည်။
သူက ဇွန်ဘီအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက ထပ်မကြည့်ကြပါနဲ့တော့... နောက်ထပ် လာစရာတွေ ရှိသေးတယ်...”
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သွေးအိုင်ထဲမှ အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တက်လာပြီး သူ၏ ကျောရိုးမှာ ထူးဆန်းစွာ ကော့တက်သွားခဲ့သည်။
လီဇယ်ခိုင်က သေနတ်ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။
“သူ ပြောင်းလဲတော့မယ်... ”
ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် အသစ်မွေးဖွားလာသော ဇွန်ဘီက ယိမ်းယိုင်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်အမျိုးအနွယ်ကိုယ်တောင် ပြန်စားနေသော ဇွန်ဘီအုပ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက ယနေ့ညတွင် လူအများအပြားအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလေသည်။
ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက ပြိုကျပျက်စီးနေသော မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး ပျက်စီးနေသော အဝေးပြေးလမ်းမကြီး တစ်လျှောက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
တစ်ချိန်က ချောမွေ့ခဲ့သော ကတ္တရာလမ်းက အရိုင်းဆန်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော မျိုးဗီဇပြောင်း အပင်များကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံထားရပြီး ပန်းကန်လုံးအရွယ်ခန့် တုတ်ခိုင်သော နွယ်ပင်များက အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ စွန့်ပစ်ထားသော ယာဉ်များကို ဧရာမမြွေကြီးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထားချေသည်။
တောက်ပသော ခရမ်းရောင် ရေညှိများက လမ်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဘီးများက ၎င်းတို့ကို ကြိတ်ဖြတ်သွားချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဖော့စဖရပ်ရောင်ခြည်များ လွင့်စဉ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သည့်ယာဉ်ကိုမဆို တားဆီးနိုင်သော ဤအတားအဆီးများက ဘတ်စ်ကားကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် မမြင်ရသော အပြာဖျော့ရောင် အလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်ခံရသည့်အလား အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လမ်းဖယ်ပေးနေကြလေသည်။
“ဒါသာ သာမန်ယာဉ်တစ်စီးဆိုရင် တစ်လက်မလေးတောင် ရွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ”
ကျန်းခိုင်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ တင့်ကားအပျက်အစီးတစ်ခုကို လိမ်ကောက်နေအောင် ရစ်ပတ်ထားသည့် ဧရာမ နွယ်ပင်ကြီးတစ်ခုကို စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။
ဝင်စနေမင်းက ကောင်းကင်ကြီးကို သွေးနီရောင်အဖြစ် ဆိုးသွင်းလိုက်ချိန်တွင် သူတို့က အခြား အသေကောင်မြို့တစ်မြို့သို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဘတ်စ်ကားက မြစ်ကို ဖြတ်သန်းထားသော ကျိုးပျက်နေသည့် တံတားတစ်စင်းပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်သွားရာ သံချေးတက်နေသော သံမဏိကြိုးများက လေတိုက်တိုင်း ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
ရုတ်တရက်...
“ဝုန်း... ”
တံတားအောက်ရှိ အစိမ်းပုပ်ရောင် မြစ်ရေက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဓာတ်တိုင်ခန့် တုတ်ခိုင်သော ရေဘဝဲလက်တံတစ်ခုက ရေထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ နိမ့်နိမ့်ပျံသန်းနေသော မျိုးဗီဇပြောင်း ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖမ်းယူလိုက်၏။
ထိုငှက်က တောင်ပံဖြန့်လိုက်ပါက နှစ်မီတာနီးပါး ကျယ်သော်လည်း ရုန်းကန်နေရင်းနှင့်ပင် ရေထဲသို့ အလွယ်တကူ ဆွဲချခံလိုက်ရပြီး မျောပါနေသော အမည်းရောင် ငှက်မွေးအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချေသည်။
‘လခွမ်း....’
ကားအတွင်းမှ အံ့သြတကြီးဖြင့် လေကို ရှူသွင်းလိုက်သံများ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လုချင်ဟယ်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ခုန်အုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေလေသည်။
“ရေဘဝဲလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ခဏနေဦး... ဒါက မျိုးဗီဇပြောင်း ငါးခူကြီးမဟုတ်လား”
ကျိုးရှင်းကျီက ယခုအခါ ငြိမ်သက်သွားသော ရေပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒီမှာ နေရတဲ့ လူတွေက ဘယ်လောက်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကြမလဲ....”
ခြေထောက်များ ဆုံးရှုံးသွားကတည်းက သူသည် ဘဝတွင် အရောင်အသွေးအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီး မီးခိုးရောင်နှင့် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အသက်ရှင်သန်မှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်ဟု အမြဲ ခံစားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင် ဤကမ္ဘာပျက်မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံတွေ့ရပြီး အပျက်အစီးများကြားတွင် ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ...
ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ရပြီး နေထွက်ချိန်နှင့် နေဝင်ချိန်များကို မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းမှာ မည်မျှ ကံကောင်းကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပေသည်။
ကားအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်သော ကျန်းခိုင်ပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကားပြတင်းပေါက်မှ သူ၏ အရိပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းကို ပြောလိုက်၏။
“ဒီ စွန့်ပစ်နယ်မြေမှာ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အရာတွေက ဇွန်ဘီတွေတင် မဟုတ်ဘဲ... ဒီမယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားတဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်းအပင်တွေ၊ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေလည်း ပါဝင်တယ်....”
ဤအချိန်တွင် တံတားတိုင်အောက်ရှိ နောက်ကျိနေသော ရေထဲ၌ ကူးခတ်နေသည့် ဧရာမ အရိပ်မည်းအချို့ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။
အခန်း ၁၃၈ပြီး၏။