အခန်း ၁၄၃
Vol. 15 Ch. 143
အခန်း (၁၄၃) ကားပြင်ပတွင် အိပ်စက်ခြင်း
ချန်ယန်က စီးကရက်ကို ယူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းနားသို့ ကပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။ ဆေးရွက်ကြီး၏ ကြွယ်ဝသော အနံ့သင်းသင်းက သူ့ကို ခဏတာမျှ မူးဝေသွားစေလေသည်။
“သုံးနှစ်ရှိသွားပြီ...” သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေ၏။ “နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်မှန်တဲ့ စီးကရက်ကို သောက်ခဲ့တာ ဘေးဒုက္ခ စတင်ကတည်းကပဲ....”
လင်းရှောင်ယွီက ဘီယာဘူးကို ကိုင်ထားရင်း ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အရက်အရသာကို စုပ်ယူလိုက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်၏။
ကျန်းမုန်နှင့် ဝမ်လဲ့တို့မှာ ကျန်းခိုင်နှင့်အတူ သောက်စားနေကြပြီဖြစ်ပြီး လူကြီးယောက်ျား သုံးဦးက တစ်ယောက်ပခုံးကို တစ်ယောက် ဖက်တွယ်ထားကာ အရက်သောက်သည့် ဂိမ်းများကို ကစားနေခဲ့ကြသည်။
မီးပုံ၏ ပြာများမှာ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး အသားကင်ရနံ့၊ အရက်နံ့နှင့် ဆေးလိပ်ငွေ့တို့ ရောထွေးနေကာ ဤကမ္ဘာပျက်ခေတ် စွန့်ပစ်နယ်မြေတွင် သေးငယ်ပြီး မအပ်စပ်သော နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေချေသည်။
ကျိုးရှင်းကျီက ဖျော်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ချန်ယန်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးချင်းစီကို Cheers လုပ်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆိုနေလေသည်။
မီးပုံ၏ ပြာများမှာ တောက်ပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ချန်ယန်က ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ စူးရှသော အကြည့်များက အဝေးရှိ အမှောင်ထုဆီသို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။
သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကြပြီး ဘီယာဘူးများနှင့် အစားအစာများကို အမြန်ချကာ အသင့်ပြင်လိုက်ကြ၏။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းခိုင်က ပြုံးကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်လေသည်။ “စိတ်အေးအေးထားပါ... သူတို့ ဒီထဲ ဝင်မလာနိုင်ဘူး”
ချန်ယန်အဖွဲ့က သူတို့၏ ခရီးသွားဘတ်စ်ကား ပတ်လည်ရှိ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးမှာ ထူးဆန်းနေပြီး ဇွန်ဘီများနှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများ၏ အသံနှင့် အနံ့မှ လုံးဝ သီးသန့်ဖြစ်နေကြောင်း အစောကြီးကတည်းက သတိပြုမိထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ဇွန်ဘီများ နီးကပ်လာသည့်အခါ သူတို့၏ ကြွက်သားများမှာ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် တောင့်တင်းလာဆဲပင်။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် သုံးနှစ်ကျော် ရှင်သန်ခဲ့ရပြီးနောက် ဇွန်ဘီများကြောင့် သေဆုံးရမည့် အန္တရာယ်မှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေ၏။
“အကျင့်ဆိုတာ အလွယ်တကူ မပျက်နိုင်ဘူးလေ...” ချန်ယန်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချဉ်းကပ်လာသော အလောင်းအုပ်စုပေါ်တွင် စူးစိုက်နေဆဲပင်။
ပုပ်ဟက်နေသော ပုံရိပ်များက ဘတ်စ်ကားမှ ဆယ်မီတာအကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့၏ ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်က ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးထားသည့်အလား ထိုနေရာတွင်ပင် လည်ပတ်နေခဲ့ကြသည်။
လင်းရှောင်ယွီက ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေဟန်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပေသည်။ “ကျွန်မတို့ကတော့ ရှင်တို့လို ဘယ်တော့မှ ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်....”
ကျိုးရှင်းကျီက သူမအား နွေးထွေးသော ရေတစ်ခွက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်၏။ “ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်”
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ မီးပုံ၏ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည်။
အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ချန်ယန်က ကျန်းယဲ့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
“ဒါရိုက်တာကျန်း” သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပုံမှန်ထက် ပိုမိုတိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ကားအနားမှာပဲ ညအိပ်လို့ ရနိုင်မလား... ”
ကျန်းယဲ့က လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းနေသော ချန်ယန်၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်၏။
အဖွဲ့ဝင်အားလုံးမှာ မျက်ဝန်းများ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးစွန်းနေကာ အချိန်အတော်ကြာ ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ခဲ့ရခြင်း မရှိသည်မှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာနေချေသည်။
“ရပါတယ်... ” ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ဘတ်စ်ကားပတ်လည်ရှိ ဆယ်မီတာ အကွာအဝေးအတွင်းမှ လွတ်နေသော နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ဒီဧရိယာထဲမှာဆိုရင် ဇွန်ဘီတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြားသတ္တဝါတွေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကားပေါ်တော့ တက်လို့ မရဘူးနော်... ”
“တခြားလူတွေကို သတိထားပါ...” ဟူသော သတိပေးချက်မျိုးကို ကျန်းယဲ့ လုံးဝ ပြောကြားလိုခြင်း မရှိချေ။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် ယနေ့အချိန်အထိ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သူတိုင်းက အလောင်းများ တောင်နှင့်အမျှ သွေးပင်လယ်များကြားမှ ရုန်းကန်တိုက်ခိုက်လာခဲ့သူများ ဖြစ်ကြ၏။
ရှင်သန်ရေး ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့က အပြင်လူတစ်ဦး ဖြစ်သော မိမိထက် များစွာ ပိုမို ကျွမ်းကျင်ကြလေသည်။
ချန်ယန်က ကားပေါ်တွင် အိပ်စက်နိုင်ပါက ကောင်းမည်ဟု တွေးတောခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ တွေးတောရုံသာ ဖြစ်သည်။
သူသာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက လုံးဝ မသိကျွမ်းသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ကားပေါ်သို့ လုံးဝ ခေါ်တင်မည် မဟုတ်ချေ။
ချန်ယန်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “နားလည်ပါပြီ... ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်”
ကားပေါ်တွင် အိပ်စင်အလွတ် သုံးခု ရှိနေသော်လည်း ကျန်းယဲ့က ထိုအန္တရာယ်ကို မယူရဲချေ။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မှ လူများမှာ ဖော်ရွေပုံပေါက်နေပါကလည်း သူတို့၏ ရှင်သန်လိုစိတ်မှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်ချေသည်။
သူက ဤယုံကြည်မှုအတွက် အခြား ခရီးသွားဧည့်သည်များ၏ လုံခြုံရေးကို အလောင်းအစား လုပ်၍ မရချေ။
ကားတံခါးမှာ ညင်သာစွာ ပိတ်သွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ခေတ်၏ အေးစက်သော ညကို အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်လိုက်၏။
ကားအတွင်း၌ နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းရောင်များက ခရီးသွားဧည့်သည်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများကို လင်းထိန်နေစေခဲ့သည်။
“သူတို့က ကားအပြင်ဘက်မှာပဲ အိပ်ကြတော့မှာပေါ့...” လီချင်က ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ သူတို့၏ ယာယီ အိပ်စက်အိတ်များထဲတွင် တိုးကပ်နေကြသော ချန်ယန်အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အသံတွင် သနားဂရုဏာများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
လုချင်ဟယ်က သူ၏လက်ထဲရှိ တက်ဘလက်ကို ချလိုက်ပြီး လေးနက်သော်လည်း နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးက အရေးကြီးဆုံးပါပဲ... ”
သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ ရှင်သန်မှု စည်းမျဉ်းတွေကို မသိကြဘူး... ဒါကြောင့် သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ....”
အိပ်ရာများကို သိမ်းဆည်းနေသော ဝမ်ကန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “ဒါက သူတို့ကို မယုံကြည်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကားပေါ်မှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ယူရမှာပါ...”
သူသည် စိတ်မပါ့တပါ ဖြစ်နေသော ခရီးသွားဧည့်သည်များကို ကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။ “တွေးကြည့်လေ... တစ်ခုခု မမျှော်လင့်ဘဲ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ နောင်တရဖို့တောင် အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး...”
ကျွမ်လော်က သူ၏ အိပ်စင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ “သူတစ်ပါးကို ကူညီတာက ကောင်းတဲ့အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လုံခြုံမှုကို သေချာစေပြီးမှပဲ လုပ်ရမှာ။ ဒါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေတာ မဟုတ်ဘူး... လိုအပ်တဲ့ သတိပဲ.... ”
ကျန်းယဲ့က ကား၏ ရှေ့ဘက်တွင် ရပ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
သူက ကျိုးရှင်းကျီ၏ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး နူးညံ့စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။
“သူတို့ကို ကားပေါ် မတင်လိုက်တာက သူတို့ကို မကူညီဘူးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေရာမှာ သူတို့ အိပ်ကောင်းခြင်း အိပ်စက်နိုင်မှာပါ... ”
လရောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းနေချေသည်။
ယာဉ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ချန်ယန်က သူ၏ ပထမဆုံး အလှည့်ကို စတင်လိုက်ပြီး အခြား အဖွဲ့ဝင်များမှာမူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ပေါ့ပါးလွတ်လပ်မှုကို ခံစားရင်း အိပ်မောကျသွားခဲ့ကြသည်။
ယာဉ်အတွင်း၌မူ မည်သူမျှ တာဝန်ကျရန် မလိုတော့ဘဲ လူတိုင်း အိပ်မောကျသွားကြလေသည်။
ထိုညတွင် သတိနှင့် ကြင်နာမှုတို့ကြားတွင် နူးညံ့သော ချိန်ခွင်လျှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကားအပြင်ဘက်မှ တရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ကြားလိုက်ရ၏။
ချန်ယန်အဖွဲ့က သူတို့၏ ရိုးရှင်းသော စခန်းချပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး နံနက်ခင်း မြူနှင်းများကြားတွင် စနစ်တကျ ရပ်တည်နေကြလေသည်။
“ထမင်းဘူး ငါးဘူး ထပ်ပေးပါ..” ချန်ယန်က ကျန်းယဲ့ထံသို့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး မနေ့က ဖြစ်ခဲ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “လမ်းမှာပဲ စားတော့မှာပါ.. ”
ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေးပင်။
အရောင်းအဝယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသွား၏။
သူတို့ ခွဲခွာသွားချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွီက ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်မိရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပို၍ပင် တမ်းတမှုများ ရှိနေချေသည်။
‘သူတို့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှုကို ကျွန်မ လေးစားမိတယ်။ ကမ္ဘာပျက်ခြင်းဆိုတာ သူတို့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်သလိုပါပဲ... ’
အဖွဲ့က သူတို့၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မပြောပြခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သူတို့က အန္တရာယ်ကို မည်သည့်အခါကမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသူများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိလိုက်သည်။
မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းပင်။
‘သူတို့က တခြားကမ္ဘာတစ်ခုက လူတွေ ဖြစ်နေတာလား... ’
“ဂရုစိုက်သွားကြပါ” ချန်ယန်က ကျန်းယဲ့အား လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူ လှည့်ထွက်သွားချိန်တွင် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော စစ်ဝတ်စုံမှာ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် အထူးပင် ထင်ရှားနေလေသည်။
လက်စွပ်အစွန်းမှ ဆုတ်ပြဲနေသော အမျှင်များ၊ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစွန်းများ၊ ဒူးဆစ်နေရာရှိ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စများအားလုံးက ဤကမ္ဘာကြီး၏ ရက်စက်မှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ သက်သေပြနေ၏။
ဤအချိန်တွင် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားပြီး အလိုအလျောက် ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ပေသည်။
ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လူတိုင်းက ထိုပိန်လှီသော ပုံရိပ်ငါးခု တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရသည်။
လီရှောင်တောက်က သူ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလေးဆုံး ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းအိတ်ကို ထမ်းထားပြီး ကျန်းမုန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကာ ချန်ယန်က နောက်ဆုံးမှ လျှောက်သွားရင်း အမြဲတမ်း ခုခံကာကွယ်သည့်အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထား၏။
“သူတို့က သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစား တစ်စုံတောင် မလဲနိုင်ကြဘူးပဲ... ” ရှန်ကျီရှားက ပဲနို့ပူပူတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။
ကျန်းခိုင်က တစ်ဝက်စားထားသော အသားပေါက်စီကို ကိုင်ထားရင်း ရပ်တန့်သွားကာ ပြောလိုက်ခေသည်။ “အဲဒီ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေက အဝတ်အစားအသစ် တစ်စုံလောက်တော့ ဝယ်နိုင်မှာပါ..”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာမှာ အဝတ်အစားထက် အစားအစာက ပိုအရေးကြီးလို့လေ” ကျိုးရှင်းကျီဟာ သူ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော ခြေထောက်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေချေသည်။
လီဇယ်ခိုင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ ဝတ်စုံကလည်း ဖုံးကွယ်ခြင်းသဘောမျိုးပဲ”
ကျန်းယဲ့က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ဝေးကွာသွားသော လူအုပ်စုကို ကြည့်နေရင်း စပ်သော တိုဟူးပေါက်စီကို ကိုက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတိုးတိုးလေး ချလိုက်ချေသည်။
အခြားသူများလည်း နံနက်စာ အမျိုးမျိုးကို စားသောက်နေကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့သာ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။
ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် သုံးထပ်အဆောက်အအုံ အရပ်ခန့်ရှိသော မျိုးဗီဇပြောင်း နေကြာပန်းကြီးတစ်ပွင့်က ဇွန်ဘီများ၏ အကြွင်းအကျန်များကို စားသောက်နေပြီး ၎င်း၏ ကြီးမားသော ပန်းပွင့်ခေါင်းမှာ အကျိအချွဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
ပိုဝေးသော နေရာတွင်မူ ဧရာမကင်းမြီးကောက်ကြီးက သံမဏိအပျက်အစီးများကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်ချေသည်။
ခရီးသွားဘတ်စ်ကားက နောက်ထပ် ရပ်နားမည့်နေရာသို့ ချောမွေ့စွာ မောင်းနှင်သွားပြီး ကားပေါ်ရှိ စတီရီယိုမှ တီးခတ်နေသော တက်ကြွသည့် ရိုးရာသီချင်းများက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာပျက် မြင်ကွင်းနှင့် မအပ်စပ်သော ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။
အခန်း ၁၄၃ပြီး၏။