အခန်း ၁၄၇
Vol. 15 Ch. 147
အခန်း (၁၄၇) ရန်သူကို ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း
ဘော့စ်ဝူက မျက်လုံးကို မှေးကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ပြင်အလယ်တွင် ရပ်နားထားသော နှစ်ထပ် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကို မှတ်မိသွားခဲ့သည်။
‘ဒါက အရင်က ရေကန်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ယာဉ်ကြီးပဲ...’
“သူတို့ပဲ...” သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း ၎င်းမှာ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံလိုက်ရချေသည်။
အနောက်မှ ဇွန်ဘီအုပ်စုက တစ်ဖန် နီးကပ်လာပြန်သည်။ ဘော့စ်ဝူသည် အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။ “ရင်ပြင်ဆီ ပြေး။ ဇွန်ဘီတွေကို အဲဒီကို မျှားခေါ်သွား..”
“ဘော့စ်... အဲဒီလူတွေက ရန်စလို့ရတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူးနော်” ကန်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် အလင်းတံတားကို ပြန်သတိရသွားပြီး ပိန်လှီသော မျောက်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။
ဘော့စ်ဝူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ရက်စက်သော မျက်လုံးများက မီးရောင်လာရာသို့ စူးစိုက်နေခဲ့သည်။ “သူတို့က ပိုစွမ်းအားကြီးလေ ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့အကုန်လုံး သေကြရလိမ့်မယ်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း လှည့်ကာ ရင်ပြင်ဆီသို့ အသက်လုပြေးလိုက်ကြ၏။
သူတို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဟော့ပေါ့စားပွဲ ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေသော လူအုပ်ကို မြင်တွေ့လာရသည်။
သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျန်းမာသော မျက်နှာအဆင်းရှိသည့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် စုရုံးနေကြလေသည်။ ကြေးနီအိုးထဲမှ အစားအစာ ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ရေခဲစိမ်ထားသော ဘီယာများပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက ကမ္ဘာပျက်ခေတ်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး ထွက်ပြေးနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ စိတ်ချောက်ချားနေခြင်းလောဟုပင် တွေးမိသွားကြသည်။
ဘော့စ်ဝူ၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။
သူသည် ရင်ပြင်ဆီသို့ အရှိန်တင် ပြေးသွားပြီး သူ၏နောက်တွင်တော့ ဇွန်ဘီအုပ်စုက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ပြေးလာခဲ့ကြသည်။
ရင်ပြင်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။
သူက အချဉ်ရည်ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေ၏။
“သူတို့က ဇွန်ဘီတွေကို ဒီကို မျှားခေါ်လာချင်နေတာပဲ” လီဇယ်ခိုင်၏ အသံမှာ အေးစက်လုမတတ် တည်ငြိမ်နေပြီး ညကြည့်မှန်ပြောင်းအောက်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားရသည်။
လုချင်ဟယ်သည် သူ၏ မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ “သူတို့က ငါတို့ကို ဒိုင်းကာအဖြစ် သုံးဖို့ စီစဉ်နေတာပဲ... ”
လူနှစ်ဆယ့်တစ်ဦးသည် ကားအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ အဝေးမှ ထွက်ပြေးလာသော လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြလေသည်။
ဟော့ပေါ့အိုးများမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရင်က သက်သောင့်သက်သာ လေထုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။
ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ရွေးချယ်မှုကို လူတိုင်း နားလည်ကြသည်။ သူတို့နေရာတွင်သာဆိုလျှင် သူတို့လည်း ဤသို့ပင် ပြုလုပ်ကောင်း ပြုလုပ်ကြချေမည်။ သို့သော် နားလည်မှုက လက်ခံသည်ဟု မဆိုလိုချေ။
“ကားပေါ်တက်ကြ...” ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးချေ။
လုချင်ဟယ် ထပ်မံစကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ကျန်းယဲ့က သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သော သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေပေသည်။
ထိုအကြည့်ကြောင့် လုချင်ဟယ်ဟာ ရင်တွင်းအောက်ခြေမှစ၍ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး နာခံစွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့၏ ပန်းကန်များကိုပင် မသိမ်းဆည်းနိုင်မီ လူတိုင်းက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်သွားကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် လီဇယ်ခိုင်တို့သာ ကားအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မမြင်ရသော ပိုင်းခြားမျဉ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားခဲ့သည်။
“မီတာ ရှစ်ရာ အကွာအဝေးမှာ ဇွန်ဘီ အကောင်နှစ်ရာလောက် ရှိတယ်....” လီဇယ်ခိုင်က ဒေတာများကို တည်ငြိမ်စွာ သတင်းပို့လိုက်ပြီး သူ၏ စနိုက်ပါ ရိုင်ဖယ်မှာ အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ “စစ်ဆင်ရေးကို ညွှန်ကြားနေတဲ့ အဆင့်မြင့် ဇွန်ဘီ သုံးကောင် ရှိတယ်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ တစ်ကောင်၊ ညာဘက်ခြမ်းမှာ တစ်ကောင်၊ ပြီးတော့ အနောက်ဘက်မှာ တစ်ကောင်...”
ဝမ်ပင်းက ဆုံချက်ကို ချိန်ညှိလိုက်၏။ “သူတို့က ဇွန်ဘီတွေ သူတို့နောက်ကနေ ရင်ပြင်ကို လိုက်လာဖို့ သေချာအောင် တမင်တကာ ကွေ့ပတ်ပြီး လာနေတာ”
“ဒါက လူ့သဘာဝပဲလေ...” ကျွမ်လော်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ လေသံတွင် ဝေဖန်မှု မပါဝင်ဘဲ အမှန်တရားကိုသာ ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်၏။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းယဲ့သည် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တွန့်လိမ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှုများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးလာသော ဘော့စ်ဝူက သူ၏ လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းနေပြီး အမာရွတ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ မျက်နှာမှာ လရောင်အောက်တွင် အထူးပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခဲ့သည်။
“ကယ်ပါ... ကယ်ကြပါဦး” ဟူသော အက်ကွဲသည့် အော်ဟစ်သံများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
ထူးဆန်းသည်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ရင်ပြင်နှင့် မီတာငါးဆယ် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေစဉ် အမိန့်ပေးနေသော အဆင့်မြင့် ဇွန်ဘီများက ရုတ်တရက် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာခြင်းပင်။
မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါများ၏ အဆင့်က ပိုမြင့်လေ သူတို့၏ ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့လေဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကလေးကို ချီထားသော အမျိုးသမီးငယ်က နောက်ကောက်ကျနေချေသည်။ သူမက ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် အနောက်မှ ဇွန်ဘီတစ်ကောင်က ရုတ်တရက် သူမဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။
ဒိုင်း...
လီဇယ်ခိုင်က ခလုတ်ဆွဲလိုက်ရာ ကျည်ဆန်က ပထမဆုံး ဇွန်ဘီ၏ မျက်လုံးအိမ်ကို တိကျစွာ ဖောက်ဝင်သွားပြီး အမည်းရောင် သွေးများက အမျိုးသမီး၏ ကျောပေါ်သို့ စင်ထွက်သွားလေသည်။
လဲကျသွားသော အလောင်းက အနောက်မှ ဇွန်ဘီများကို ယာယီ တားဆီးပေးလိုက်ပြီး ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အမျိုးသမီးသည် ရှေ့သို့ အသည်းအသန် ပြေးသွားလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” သူမက ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်က သူမ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ဘော့စ်ဝူက ချက်ချင်း အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ အန္တရာယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပေးပါ... ”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဆယ်ကျော်က အရူးအမူး ပြေးလာရင်း အသနားခံ စကားမျိုးစုံကို ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။
အချို့က ခါးသီးစွာ ငိုယိုကြပြီး အချို့က ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ပေးမည်ဟု ကတိပြုကာ အချို့ကမူ ကျွန်အဖြစ်ခံကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းစားမည်ဟုပင် ကမ်းလှမ်းကြချေသည်။
ဝမ်ပင်းက နောက်တစ်ကြိမ် ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ဖမ်းဆွဲတော့မည့် ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်ကာ ပြေးလာသော လူအုပ်ကြီးကို အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။
“တစ်မီတာ အကွာမှာ ရပ်။ မဟုတ်ရင် ခေါင်းကို ပစ်မယ်...”
သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
ဤစကားလုံးများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေ တစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။
ဘော့စ်ဝူက ပိန်လှီသော မျောက်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ရာ ဘော့စ်၏ အမိန့်ကို ရရှိသော ပိန်လှီသော မျောက်က မငြင်းဆန်ရဲချေ။
သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို အော်ဟစ်လှုံ့ဆော်လိုက်၏။ “သူတို့ မပစ်ရဲပါဘူး။ ဝင်တိုက်...”
ထိုဟိန်းဟောက်သံတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ရူးသွပ်သော ဒေါသတစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရာ မျက်မှန်မှန်ဘီလူးများမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ထင်ဟပ်သွားပြီးနောက် သူက လူအုပ်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်၏။
“သေနတ်ငါးလက်တည်းကို ငါတို့ လူသုံးဆယ်ကျော်က ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ....”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။
သေမင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူသားဆန်မှု၏ အောက်ခြေစည်းက အလွယ်တကူ ချိုးဖောက်ခံရတတ်ပေသည်။
သူတို့သည် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေတစ်အုပ်ကဲ့သို့ ဘတ်စ်ကားဆီသို့ ခုန်အုပ်လာကြပြီး ဝမ်ပင်း၏ အစောပိုင်း သတိပေးချက်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။
“ဒါရိုက်တာကျန်း...” ကျွမ်လော်၏ လက်ချောင်းက ခလုတ်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် သူ့ကို တားဆီးရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“မလောပါနဲ့”
သူသည် လီဇယ်ခိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“သူတို့ဆီက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေ မလိုချင်ဘူးလား...”
ဤလူများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ လာရောက်ဆက်သနေကြသည်ဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် မယူဘဲ နေရမည်နည်း။
လီဇယ်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားရသည်။
ဇွန်ဘီများကို ဒီလူတွေကို စားခွင့်ပေးပြီးမှ သူတို့ရဲ့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေအတွက် ဇွန်ဘီတွေကို လိုက်ဖမ်းနေမယ့်အစား သူတို့ဆီက တိုက်ရိုက်ယူလိုက်တာက ပိုသန့်ရှင်းတယ်... ကျန်းမာရေးနဲ့ ပိုညီညွတ်တယ်.... ပြီးတော့ ပိုလုံခြုံတယ်။
“လူသုံးဆယ်ကျော်ကို ခင်ဗျား နိုင်ပါ့မလား” လီဇယ်ခိုင်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းမှာ ခလုတ်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ဆယ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်းမှာဆိုရင် ကျွန်တော်က ဆရာကြီးပဲ... ”
မည်သည့် ပစ်ခတ်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ပိုမို ရဲတင်းလာကြလေသည်။
အချို့က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ကာ ကားများနှင့် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို ခိုးယူရန်ပင် ကြံစည်နေကြ၏။
ဘော့စ်ဝူက လူအုပ်ကြားတွင် ရောနှောနေပြီး သူ၏ ရက်စက်သော အကြည့်များက ဘတ်စ်ကားကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်ကာ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။
“ပိုနီးလာပြီ.... ” ပိန်လှီသော မျောက်က ကွဲအက်နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မြေဝါရောင် စွမ်းအင်တစ်ခု စုစည်းလာပြီး သူ၏ မြေစွမ်းရည်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။
တစ်ဖက်လူများက တစ်ခုခု လှုပ်ရှားရဲပါက သူက ချက်ချင်း ဟန့်တားပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မည် ဖြစ်သည်။
မီတာ လေးဆယ်၊ မီတာ သုံးဆယ်၊ မီတာ နှစ်ဆယ်...
ပထမဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ဘတ်စ်ကား၏ ဆယ်မီတာ အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်.....
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေဆဲဖြစ်သော ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့ မှီခိုအားထားနေရသော စူပါပါဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိကြသေးချေ။
ခွန်အားများကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းနေခဲ့သော ပိန်လှီသော မျောက်က ဆယ်မီတာအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို လည်ပင်းညှစ်လိုက်သည့်အလား သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ စူပါပါဝါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
သူသည် သူ၏ စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း ရေမရှိသော ပုလင်းထဲမှ ရေကို ညှစ်ထုတ်နေသကဲ့သို့ တစ်စက်မျှပင် ထွက်မလာတော့ချေ။
“ဘော့စ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ စူပါပါဝါတွေ...” သူသည် ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘော့စ်ဝူ၏ မျက်နှာမှာလည်း သေလုမတတ် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့သာမက ဤဧရိယာအတွင်းသို့ ခြေချမိသော စူပါပါဝါရှင် အားလုံးက ပလပ်ဖြုတ်ခံလိုက်ရသော စက်များကဲ့သို့ သာမန်လူများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။
အခန်း ၁၄၇ပြီး၏။