အခန်း ၁၄၈
Vol. 15 Ch. 148
အခန်း (၁၄၈) ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း
“ခင်ဗျားတို့ နောက်ကို ကြည့်လိုက်” လီဇယ်ခိုင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
အနောက်မှ အရူးအမူး လိုက်လာသော ဇွန်ဘီများက ဆယ်မီတာအကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေချေသည်။
အဆင့်မြင့် ဇွန်ဘီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လေထဲတွင် ၎င်း၏ လက်သည်းများဖြင့် အရူးအမူး ကုတ်ခြစ်နေသော်လည်း ထိုမမြင်ရသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို လုံးဝ မဖြတ်ကျော်ရဲချေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားကြ၏။
သူတို့ အသည်းအသန် အနားကပ်ရန် ကြိုးစားနေသော ဘတ်စ်ကားက ဇွန်ဘီများပင် မကပ်ရဲသော ကားတစ်စီး ဖြစ်နေပေသည်။
“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး....” မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးသေးသေးလေးများမှာ တုန်လှုပ်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဆယ်ကျော်သည် ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားကြပြီး သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုများက အခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည့် လောဘဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။
သူတို့သည် ရွေ့လျားနေသော ရွှေတောင်ကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်အလား ငွေမီးခိုးရောင် နှစ်ထပ် ခရီးသွားဘတ်စ်ကားကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ဘော့စ်ဝူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြည့်မှာ ထိတွေ့၍ရနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားနေလေသည်။ သူသည် ကွဲအက်နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး ထိုဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် သူကိုယ်တိုင် ထိုင်နေသည့် ပုံရိပ်က သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပေါ်လာ၏။
‘ဒီကားသာ ရှိရင် ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မှာ ငါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလို့ ရပြီ။’
‘ဇွန်ဘီဒီရေလှိုင်းတွေနဲ့ အဆင့်မြင့် မျိုးဗီဇပြောင်း သတ္တဝါတွေက လုံးဝ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ဘူး။’
‘အဲဒီအခါကျရင် ငါက ဒီစွန့်ပစ်နယ်မြေရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာတော့မှာ...’
“ဘော့စ်” မျောက်ပိန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အလားတူ ရူးသွပ်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားချေသည်။ “ဒီကားက...”
ဘော့စ်ဝူသည် မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်က ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ပစ္စတိုသေနတ်ကို ဖွက်ထားသည့် သူ၏ ခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
သူသည် မျောက်ပိန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ မျောက်ပိန်က ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။
“ဘာ... ဘာဖြစ်နေတာလဲ” မျောက်ပိန်က နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဘာလို့ သုံးလို့မရတော့တာလဲ ..”
သူသည် လက်မောင်းများကို အရူးအမူး ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားသည်လည်း ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး အသနားခံလိုက်လေသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မသတ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ညစ်ပတ်တဲ့.... ပင်ပန်းတဲ့ ဘယ်အလုပ်ကိုမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်...”
သူတို့နှစ်ဦး၏ အသံများက တုန်ရီနေပြီး ငိုယိုကာ ဟန်ချက်ညီညီ သရုပ်ဆောင်နေကြလေသည်။
မျောက်ပိန်မှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် မျက်ရည်အချို့ကိုပင် ညှစ်ထုတ်လိုက်သေး၏။
ဤသရုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန် သဘာဝကျလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအကြား ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ထံမှ ကရုဏာသက်ရန် တောင်းပန်လာခဲ့ကြသည်။
ဤကမောက်ကမ အခြေအနေကြားတွင်...
လူအုပ်ကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကြံရာပါ ခြောက်ဦးသည် သူတို့၏ ပစ္စတိုသေနတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားကြောင်း ထင်ရှားစွာဖြင့် အပြည့်အဝ ဟန်ချက်ညီနေခဲ့သည်။
သေနတ် ခြောက်လက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင့်တက်လာပြီး အမည်းရောင်သေနတ်ပြောင်းဝများက ကျန်းယဲ့၊ လီဇယ်ခိုင်၊ ဝမ်ပင်း၊ ဖန်ကျောက်ဟယ်၊ ဝမ်ကန်းနှင့် ကျွမ်လော်တို့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထား၏။
ကားအတွင်း၌ ကျိုးရှင်းကျီသည် ဘော့စ်ဝူကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူ ဘာလုပ်တော့မည်ကို သူ သဘောပေါက်သွား၏။ သူက စိုးရိမ်တကြီး မျက်လုံးပြူးသွားကာ ကားအပြင်ဘက်ရှိ ကျန်းယဲ့နှင့် အဖွဲ့ကို အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... သတိထား”
လုချင်ဟယ်နှင့် အခြားသူများက မြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...
သေနတ်သံ ခြောက်ချက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်များက အမှောင်ထုထဲတွင် အထူးပင် စူးရှတောက်ပနေလေသည်။
ဘော့စ်ဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်ပွဲခံသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်၏။
ဒီလောက် နီးကပ်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ဘယ်သူမှ ကျည်ဆန်ခြောက်တောင့်ကို ရှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။
သို့သော် သူ၏ အပြုံးမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အေးခဲသွားရသည်။
ကျည်ဆန် ခြောက်တောင့်က ကျန်းယဲ့နှင့် လူခြောက်ဦးအဖွဲ့မှ လက်မအနည်းငယ်အကွာ လေထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ ရပ်တန့်နေ၏။
လည်ပတ်နေသော ကျည်ဆန်ထိပ်ဖူးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် လေစီးကြောင်းက ကျန်းယဲ့၏ နားထင်မှ ဆံပင်တစ်ချောင်းကို လှုပ်ခတ်သွားစေသော်လည်း တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့ဆက်မသွားနိုင်တော့ချေ။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဒါ... ဒါ... ဒါက...” မျောက်ပိန်က ပါးစပ်ကို ဟထားရာ သူ၏ မေးရိုးမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေချေသည်။
မျက်မှန်များပေါ်တွင် လေထဲ၌ ဆိုင်းငံ့နေသော ကျည်ဆန်၏ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။
ယာဉ်အတွင်းရှိ ခရီးသွားဧည့်သည်များမှာလည်း ထပ်တူပင် တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။
ဘတ်စ်ကား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရိယာမှာ အကြွင်းမဲ့ လုံခြုံရေးဇုန် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသော်လည်း လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသော ကျည်ဆန်များကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေဆဲပင်။
“သောက်ကျိုးနည်း” လုချင်ဟယ်က ကားပြတင်းပေါက်မှန်နှင့် ကပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းကန်ပြားများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေခဲ့သည်။ “ဒါက ရူးချင်စရာပဲ....”
ကျန်းခိုင်သည် ဦးလေးလီ၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။ “မြင်လိုက်လား။ ကျည်ဆန်တွေ ရပ်သွားတယ်.... သူတို့ ရပ်သွားတယ်”
၎င်းကို မြင်သောအခါ လီချင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာနီရဲသွားရသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက အရမ်း မိုက်တာပဲ...”
“အရမ်း မိုက်တယ်....” ရှန်ကျီရှား၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် အသည်းပုံလေးများ ပေါ်လာချေသည်။
ကျိုးရှင်းကျီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး တင်းမာနေသော သူ၏ အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားကာ ထို့နောက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
‘ငါသာ အဲဒီလောက် စွမ်းနိုင်မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...’
ကားအပြင်ဘက်တွင် ဘော့စ်ဝူနှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာများ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသော ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ရန်သူ့အမြင်တွင် ကလေးကစားစရာတစ်ခုကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းနေလောက်ပေသည်။
“၇.၆၂ မီလီမီတာ” ကျန်းယဲ့သည် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်နေသော ကျည်ဆန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ “ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီး သံချပ်ကာဖောက် ကျည်ထိပ်ဖူး ပါတယ်...”
သူသည် ဘော့စ်ဝူကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ “စူပါပါဝါရှင်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့လား...”
ဘော့စ်ဝူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာချေ။
သူ အလွန် ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော လျှို့ဝှက်လက်နက်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဤမျှ အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့လွယ်နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ကျည်ဆန်သည် လရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော သတ္တုရောင်ဖြင့် တလက်လက် တောက်ပလျက် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေ၏။
ကျန်းယဲ့သည် ဘော့စ်ဝူနှင့် အခြားသူများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် တောက်လိုက်၏။
“မင်းတို့က သေနတ်နဲ့ ဆော့ရတာကို တကယ် သဘောကျတာလား” သူက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။
ထို့နောက် ကျည်ဆန် ခြောက်တောင့်စလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး သူတို့၏ အမည်းရောင် ကျည်ထိပ်ဖူးများက မူလပိုင်ရှင်များဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်သွားလေသည်။
ဘော့စ်ဝူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားရသည်။
ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...
လေခွဲသံ ခြောက်ချက် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်များက အမျိုးသား ခြောက်ဦး၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိကျစွာ ဖောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။
သွေးများနှင့် ဦးနှောက်အပိုင်းအစများ ရောနှောကာ နေရာအနှံ့ စင်ထွက်သွား၏။ ဘော့စ်ဝူသည် မျက်လုံးပြူးလျက် သေဆုံးသွားချိန်တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံကြည်နိုင်သေးပုံရပေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် သစ်သားတုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ လေးလံစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မှင်သက်သွားကြပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားနှင့် မျောက်ပိန်တို့မှာမူ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေကြ၏။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်ပြေးလိုက်ကြသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ခြေဖျားများကို လှည့်လိုက်ချိန်.... ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် မလှမ်းနိုင်မီမှာပင် ရပ်တန့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အလား ရယ်စရာကောင်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ထိုနေရာတွင် အေးခဲသွားကြသည်။
“မင်းတို့ ဘယ်ကို သွားချင်လို့လဲ” ကျန်းယဲ့၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
မျောက်ပိန်တို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်လည်ရရှိသွားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ပျော့ခွေသွားပြီး ဒူးခေါက်ကျသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကျသွားကာ မျက်ရည်များ၊ နှပ်များ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေပွနေခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ သရုပ်ဆောင်မှုမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေပေသည်။
“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ဘော့စ်ဝူ အပြစ်တွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း သားကောင်တွေပါပဲ...”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက အမြန် ဦးချလိုက်၏။ “ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့မှာ သူ့စကားကို နားထောင်ဖို့ကလွဲပြီး တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ....”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းကို စောင်းကာ သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ပါးပြင်ကို ထောက်ပြလိုက်၏။ “ငါ့မျက်နှာမှာ အသက်သုံးနှစ်လို့ ရေးထားတယ် ထင်နေတာလား....”
သူတို့နှစ်ဦး စကားဆွံ့အသွားကြရသည်။
မျောက်ပိန်၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် အကြိမ်ကြိမ် ဦးချကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျွန်အဖြစ် နေပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ...”
သူ၏ နဖူးမှာ အလျင်အမြန် ကွဲသွားပြီး သွေးများ ထွက်လာကာ သွေးများက မျက်ခွံများပေါ်မှ စီးကျလာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပေပွနေသဖြင့် အလွန် သနားစရာကောင်းသော ပုံပေါက်နေချေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်” မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ အသေခံတပ်ဖွဲ့ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ရှေ့ကနေ ကင်းထောက်ပေးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဇွန်ဘီတွေကို မျှားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာမဆို လုပ်ပေးပါ့မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယဲ့က တိုးညင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် အသေခံတပ်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားချေသည်။
ကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားသော ထိုလူငယ်စုံတွဲကဲ့သို့ပင် သူတို့က အာရုံလွှဲရန် အသုံးပြုသော အသက်ရှင်နေသည့် ပစ်မှတ်များသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းယဲ့သည် ထိုလူနှစ်ဦးဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားကာ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ “မင်းတို့အဖွဲ့ထဲက အသေခံတပ်ဖွဲ့ဆိုတာ သူတို့ကို ပြောတာ မဟုတ်လား...”
ကျန်းယဲ့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော သားအမိနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။
မျောက်ပိန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။
အခန်း ၁၄၈ပြီး၏။