အခန်း ၁၄၉
Vol. 15 Ch. 149
အခန်း (၁၄၉) ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားခြင်း
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က တုန်ရီနေသော သားအမိနှစ်ဦးပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကလေး၏ မျက်နှာကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖိထားကာ ကျန်းယဲ့က ကလေးကို သတိထားမိသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။
သို့သော် ကလေးက ခေါင်းကို ခေါင်းမာစွာ လှည့်လာပြီး ကြည်လင်နေသော သူ၏ မျက်လုံးအစုံဖြင့် ကျန်းယဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကာ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်အောင် တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုသာ ရှိနေ၏။
ကျန်းယဲ့က သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မျောက်ပိန်နှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
“မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အကုန်လုံး ထုတ်ပေးစမ်း....”
မျောက်ပိန်က တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ထဲမှ ချွေးများ ပေကျံနေသော အဝတ်အိတ်ငယ် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ “အကုန်လုံး ဒီမှာပါ..”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကလည်း အင်္ကျီ၏ လျှို့ဝှက်အိတ်ကပ်ထဲမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ဆယ်တုံးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါတွေက ကျွန်တော့်ဟာတွေပါ...”
ဝမ်ပင်းက သတ္တုဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများကို ထိုဗန်းပေါ်တွင် တင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
လီဇယ်ခိုင်က လက်အိတ်များကို စွပ်ကာ ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးကို သေချာစွာ ရှာဖွေရန် ရှေ့သို့ တိုးလာချေသည်။
သူ၏ နည်းစနစ်များမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လှပြီး နားရွက်နောက်၊ ပါးစပ် သို့မဟုတ် လက်သည်းကြားများကိုပင် မလွတ်တမ်း ရှာဖွေခဲ့၏။
“ရှင်းသွားပြီ” လီဇယ်ခိုင်က အတည်ပြုလိုက်၏။
မျောက်ပိန်နှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသား သက်ပြင်းချလိုက်ချိန်မှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။ သူတို့ ထပ်မံ၍ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြ၏။
သူတို့၏ မျက်လုံးများသာ လှုပ်ရှားနိုင်တော့ပြီး ပါးစပ်မှ အသံများသာ ထွက်နိုင်တော့ခေသည်။
“အစ်... အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်း တကယ် သိပါပြီ” မျောက်ပိန်၏ အသံမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် နင်နေလေသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ...”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက မျက်ရည်များဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျွန်အဖြစ် နေပါ့မယ်။ ငါးစာအဖြစ်တောင် နေပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို သတ်တာထက် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးတာက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်”
ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ အသနားခံမှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး စိတ်ဖြင့် တွေးလိုက်ရုံဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို မမြင်ရသော ကြိုးများဖြင့် ဆွဲယူထားသည့်အလား လုံခြုံရေးဇုန်၏ အစွန်းဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။
“ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့” မျောက်ပိန်က နီးကပ်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကို ကြည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။
ရှေ့ဆုံးတန်းရှိ ဇွန်ဘီများ၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာများတွင် လောဘကြီးသော အမူအရာများပင် ရှိနေပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ ဝါညိုရောင် တံတွေးများ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုနှစ်ဦးသည် လုံခြုံရေးဇုန်၏ အစွန်း၊ အနီးဆုံး ဇွန်ဘီမှ မီတာဝက်ပင် မကွာဝေးသော နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ပုပ်ဟက်နေသော အသားနံ့များကြောင့် မျောက်ပိန်မှာ အန်လုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ဇွန်ဘီအုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး အုပ်စု၏ အနောက်ဘက်ရှိ အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ၎င်းမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဆင့်ငါး ဇွန်ဘီတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် လူသားများကဲ့သို့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်လွင်နေ၏။
“ဟေ့... ” ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ဇွန်ဘီအုပ်စု၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို ဖြတ်သန်းကာ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ “ဒီနှစ်ကောင်က မင်းအတွက်ပဲ...”
ကျန်းခိုင်နှင့် ကားပေါ်ရှိ အခြားသူများ အပါအဝင် လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြ၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။
‘ဒီလူငယ်လေး ရူးသွားတာလား’
‘သူက ဇွန်ဘီကို စကားပြောနေတာလား...’
ကျန်းယဲ့က ဆက်ပြောခေသည်။ “သူတို့ကို ဝေးဝေးကနေပဲ သတ်... ငါ့နေရာကိုတော့ လာမညစ်ပတ်စေနဲ့”
အဆင့်ငါး ဇွန်ဘီ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာပင် ဇွန်ဘီများက အမိန့်ရထားသော စစ်သားများကဲ့သို့ တညီတညွတ်တည်း ဘေးသို့ဖယ်ပေးကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ကြသည်။
“ဝုန်း...”
အဆင့်ငါး ဇွန်ဘီက နောက်ထပ် အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ရာ ဗလကောင်းကောင်း အဆင့်လေး ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က မျောက်ပိန်နှင့် မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားကို လွှဲပြောင်းယူရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“ဟင့်အင်း... ကယ်ကြပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး....” မျောက်ပိန်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေချေပြီ။
သူသည် အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို တိုက်တွန်းကာ နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ပြုလုပ်နေသေးခေသည်။ “မင်းတို့ အကုန်လုံး ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်ကြ... မဟုတ်ရင် မင်းတို့လည်း ငါတို့လို အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာချေ။ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကလည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားကြပေ။ သူတို့သည် အရူးများ မဟုတ်ကြ။
ကျန်းယဲ့က ညင်သာစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုနှစ်ဦးသည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုဖြင့် လုံခြုံရေးဇုန် ပြင်ပသို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရ၏။ အဆင့်လေး ဇွန်ဘီနှစ်ကောင်က သူတို့ကို ဆာလာအိတ်များကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားပြီး လမ်း၏ မှောင်မိုက်နေသော အဆုံးတစ်ဖက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
အော်ဟစ်သံများက အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုံးတိတိ အသံတစ်ခုက အော်ဟစ်သံများကို ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားစေခဲ့သည်။
ရင်ပြင်သည် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပြီး အရင်က ပြသခဲ့သော လောဘများမှာ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။ ဇွန်ဘီများကို အမိန့်ပေးနိုင်သော လူတစ်ယောက်သည် သူတို့ မြင်ဖူးသမျှ မည်သည့် မိစ္ဆာထက်မဆို ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။
ကလေးကို ချီထားသော အမျိုးသမီးက မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကောင်လေးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။ “မေမေ.. အဲဒီ ဦးလေးကြီးက အရမ်း တော်တာပဲနော်”
တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ကလေး၏ အသံမှာ အထူးပင် ရှင်းလင်းနေချေသည်။
အမျိုးသမီးက ကလေး၏ ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့က သူတို့ကို အန္တရာယ် ပြုမည်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကျန်းယဲ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့က ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ မျက်နှာလွှဲကာ ကျန်ရှိနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။
“စမ်းကြည့်ချင်တဲ့သူ ရှိသေးလား...”
လူတိုင်း တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး အချို့က ဒူးပင် ထောက်ချလိုက်ကြသည်။
ကားအတွင်း၌ လုချင်ဟယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုင်ခုံကို ထုကာ “ဒါရိုက်တာကျန်းက အရမ်းမိုက်တာပဲ။ သူက တကယ်ကြီး ဇွန်ဘီတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်ကွ... ”
ကျန်းခိုင်က ပြတင်းပေါက်သို့ တိုးကပ်ကာ ငုံးများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်၏။ “အခုတော့ သူတို့ လိမ်လိမ်မာမာ နေသွားကြပြီ... ဘာ မတော်တရော် အကြံအစည်မှ မတွေးရဲတော့ဘူး”
ရှန်ကျီရှား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ရင်း အသည်းပုံလေးများ ပို၍ပို၍ ပြည့်နှက်လာချေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ် ထင်လဲ...”
ဤမေးခွန်းက လူတိုင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောသွားစေ၏။ ကားအပြင်ဘက်တွင် လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် အမှန်တရားကို ပထမဆုံးအကြိမ် သဘောပေါက်သွားကြရသည်။
‘အပေါ်ယံကြည့်ရင် နူးညံ့ပုံရတဲ့ ဒီဒါရိုက်တာကျန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ...’
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ကျန်ရှိနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးအပေါ် ဓားသွားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဝေ့ဝဲသွား၏။ သူတို့ တစ်ဦးစီတိုင်းက မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် လည်ပင်းများ ပုဝင်သွားကြပြီး မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ပုန်းချင်စိတ်များပင် ပေါက်လာကြသည်။
ကလေးကို ချီထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ မျက်နှာကို ကလေး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဖွက်ထားပြီး သူမ၏ ပိန်လှီသော ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေချေသည်။
“မင်းတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေ အကုန်လုံး ထုတ်ပေးစမ်း...” ကျန်းယဲ့၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေလေသည်။ “မင်းတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးနိုင်တယ်...”
လေထုက စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် အေးခဲသွားပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့၏ အိတ်ကပ်များထဲသို့ အရူးအမူး လက်နှိုက်ကြတော့သည်။ အချို့က သူတို့၏ ဖိနပ်ခုံအောက်မှ ချွေးနံ့နံနေသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး အချို့က သူတို့၏ ကော်လာများရှိ လျှို့ဝှက်အိတ်ကပ်များကို ဖွင့်ကြကာ ထိပ်ပြောင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ သွားတုထဲမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသော အနီရောင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခုကိုပင် ထုတ်ပေးလိုက်၏။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းသလို စိတ်မကောင်းစရာလည်း ဖြစ်နေပြီး ကမ္ဘာပျက်ခေတ်၏ ခါးသီးမှုကို ထင်ဟပ်နေချေသည်။
ဝမ်ပင်းက သတ္တုဗန်းကို ကိုင်ကာ တစ်ခုချင်းစီ လိုက်လံ ယူလိုက်သည်။
သူက သားအမိနှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားချိန်တွင် ကောင်လေးက မော့ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် “ဦးလေး... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေ မရှိဘူး။ အကုန်လုံးကို ဘော့စ်ဝူတို့အဖွဲ့က ယူသွားကြပြီ” ဟု ပြောလိုက်၏။
ဝမ်ပင်း၏ အကြည့်က ကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွားလေသည်။ မျက်နှာလေးမှာ ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေခဲ့သည်။
သူ ဘာမှမပြောဘဲ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ ကျော်သွားလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီး၏ တင်းမာနေသော ပခုံးများက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားရသည်။
ဗန်းပေါ်တွင် ရောင်စုံ တောင်တန်း လေးတစ်ခု စုပုံလာသည်နှင့်အမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးက သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အသက်အောင့်ထားကြ၏။
အချို့က ဘတ်စ်ကားကို တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်ကြပြီး ဤအစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်နောက်သို့ လိုက်ပါက သူတို့ နေရာတစ်နေရာ ရနိုင်ကောင်းပါရဲ့ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေကြချေသည်။
အချို့က မြေကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ခြေကို တွက်ချက်နေခဲ့ကြသည်။ အခြား လူအများစုမှာမူ အသတ်ခံရမည့် သိုးပေါက်လေးများကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ထုံထိုင်းစွာ ရပ်နေကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့က စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အခု မင်းတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိတယ်”
လူတိုင်း နားစွင့်လိုက်ကြ၏။
“ပထမတစ်ခု....” သူက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ “ဒီနေရာမှာပဲ နေပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ရှင်သန်ကြ”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အချို့က အသက်ရှိုက်လိုက်ကြပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော ဇွန်ဘီအုပ်စုကို မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
“ဒုတိယတစ်ခု... ” ကျန်းယဲ့က ဒုတိယ လက်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်၏။ “ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ကို နေ့တိုင်း ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံးစီ ပေးရမယ်....”
မြင်ကွင်းမှာ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားချေသည်။
ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံးဆိုသည်မှာ နေ့စဉ် ဇွန်ဘီ အနည်းဆုံး ငါးကောင်ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။
အခန်း ၁၄၉ပြီး၏။