အခန်း ၁၅၀
Vol. 15 Ch. 150
အခန်း (၁၅၀) အားနည်းချက်ကို အသုံးချ၍ အမဲလိုက်ခြင်း
ယခုအခါ ဇွန်ဘီများကို သတ်ရန် မလွယ်ကူတော့သလို ဇွန်ဘီတိုင်းတွင်လည်း ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ပါဝင်သည် မဟုတ်ချေ။
ကံမကောင်းပါက ဇွန်ဘီ အကောင်နှစ်ဆယ်ကျော် သတ်လျှင်ပင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံး မရနိုင်ပေ။
သို့သော် ဤသည်မှာ ရွေးချယ်စရာ လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းသေဆုံးခြင်း နှင့် သေကောင်းသေနိုင်ခြင်းကြားက ခြားနားချက်သာ ဖြစ်၏။
“ကျွန်တော်တို့ ဒုတိယတစ်ခုကို ရွေးမယ်...” လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အရင်ဆုံး အော်ဟစ်လိုက်၏။
အခြားသူများလည်း အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ သူ၏ စကားကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ် တစ်ရက်ပိုပြီး အသက်ရှင်ရတာက ချက်ချင်း ဇွန်ဘီစာ အဖြစ်ခံရတာထက် ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။
လီဇယ်ခိုင်နှင့် အခြားလေးဦးတို့က အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
‘ဒါရိုက်တာကျန်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ အကျိုးအမြတ်ရအောင် လုပ်တဲ့ နေရာမှာ တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ...’
‘လူနှစ်ဆယ့်လေးယောက်က တစ်ရက်ကို ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ရှာပေးမှာ။ ပြီးတော့ ပေးရမယ့် တစ်ခုတည်းသော တန်ဖိုးက အနားယူစရာ နေရာလေး နည်းနည်း ပေးရုံပဲ။’
“သောက်ကျိုးနည်း...” လုချင်ဟယ်က ကားပြတင်းပေါက်နှင့် ကပ်လျက် မျက်လုံးပြူးကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မှာ မြေရှင်ကြီး ဖြစ်လာတော့မလို့လား....”
ကျန်းခိုင်သည်လည်း မနာလိုမှုဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်၏။ “ငါ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိပါလိမ့်။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အခုတစ်ရာကျော်ကို အလကားရမှာပဲလေ...”
ရှန်ကျီရှားက ကျန်းယဲ့အား လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက တော်လိုက်တာ... သူက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ”
“အားလုံး ကားပေါ်က ဆင်းကြ။ ဟော့ပေါ့ ဆက်စားကြရအောင်...” ကျန်းယဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရီးသွားဧည့်သည်များက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လျက် ကားပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
ခေါက်စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ပြန်လည် ဖြန့်ခင်းလိုက်ပြီး အနီရောင် အဆီဟင်းရည်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပွက်ပွက်ဆူလာခဲ့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးက ဘတ်စ်ကားဘေးရှိ အရိပ်ထဲတွင် စုရုံးနေကြပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေကြလေသည်။
အသားလွှာများက ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်ထဲတွင် လူးလှိမ့်နေပြီး အချဉ်ရည်၏ ရနံ့နှင့် ဘီယာ၏ ရနံ့တို့ ရောနှောကာ ကမ္ဘာပျက်ခေတ်၏ ညကောင်းကင်အောက်တွင် ထူးထူးခြားခြား ဇိမ်ကျကျ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေချေသည်။
အချို့လူများမှာ တံတွေးများကို အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေကြပြီး သူတို့၏ ဗိုက်များက ကျယ်လောင်စွာ မြည်နေသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းပင် မတိုးရဲကြချေ။
ဘော့စ်ဝူနှင့် သူ၏အဖွဲ့၏ ကံကြမ္မာမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။
“ကောင်လေး... ဒီကိုလာခဲ့” ဦးလေးလီက ရုတ်တရက် ကောင်လေးကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး အခုလေးတင် ချက်ပြုတ်ထားသော အမဲသား ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။
ကောင်လေးက မလှုပ်ရှားဘဲ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။
အမျိုးသမီးငယ်က ဦးလေးလီကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေပြီး မလှုပ်ရှားရဲချေ။
ဦးလေးလီက သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်သဖြင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထကာ သွားရောက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကို ကလေးထံ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။ “ပူတုန်းလေး စားလိုက်”
ကောင်လေးသည် ပန်းကန်ထဲရှိ အသားကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဦးလေးလီမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် နှမ်းဆီများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အမဲသားဆီဖတ် တစ်ဖတ်ကို အရင်ဆုံး ကောက်ယူလိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ သူ၏ မိခင်၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “မေမေ... အရင်စား”
အမျိုးသမီးငယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။ “သားပဲ စားပါ။ မေမေ မဆာပါဘူး...”
သို့သော် သူမ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ချိုင့်ဝင်နေသော ပါးပြင်များက သူမကို သစ္စာဖောက်နေချေသည်။
ကောင်လေးက တူကို ခေါင်းမာစွာ မြှောက်ထားဆဲပင်။
နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးက သတိထားကာ အနည်းငယ် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာရသည်။
လတ်ဆတ်သော အသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဘယ်တုန်းက စားခဲ့ရသည်ကို သူမ မမှတ်မိတော့ချေ။
“အရသာရှိလား...” ကောင်လေးက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်၏။
“အင်း” အမျိုးသမီးက ကလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ ခံစားချက်များကြောင့် စို့နင်နေခဲ့သည်။ “မြန်မြန်စား...”
ထိုအခါမှ ကောင်လေးသည် ပါးစပ်ထောင့်မှ ထွက်ကျနေသော အဆီများကိုပင် မသုတ်တော့ဘဲ အငမ်းမရ စတင်စားသောက်တော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချို့က မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် တိုးလာကြသော်လည်း ကျန်းယဲ့၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အကြည့်က သူတို့အပေါ် ဝေ့ဝဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော အစာစားပြီးနောက် အိုးထဲတွင် အစားအစာ အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးပေသည်။
လီချင်က တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း... ဒါတွေ သူတို့ကို ပေးလို့ရမလား”
ကျန်းယဲ့က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ ဝယ်ထားတာပဲလေ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ”
ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ခရီးသွားဧည့်သည်များက ကျန်ရှိနေသော အသားလုံးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ဟင်းရည်တစ်ဝက်ကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအား ဝေမျှပေးလိုက်ကြသည်။
အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သားအမိနှစ်ဦးသည် လုယက်ရာတွင် မပါဝင်ဘဲ ထောင့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေကြခြင်းပင်။
ကျန်ရှိနေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ပြောင်သလင်းခါအောင် စားသောက်လိုက်ကြပြီး ဟင်းရည်များကိုပင် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ကြ၏။
ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခုက လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဘယ်တုန်းက စားခဲ့ရသည်ကို သူတို့ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။
ရေစွမ်းရည် ပိုင်ရှင်နှစ်ဦးက အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ဝီရိယရှိရှိ ဆေးကြောနေကြပြီး ရေများက သူတို့၏ လက်ချောင်းထိပ်များကြားတွင် လိမ္မာစွာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။
အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကလည်း စားပွဲများကို ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြ၏။ အချို့က စားပွဲကို သုတ်ကြပြီး အချို့က ခေါက်ကုလားထိုင်များကို သိမ်းဆည်းနေခဲ့ကြသည်။
ဤရက်စက်သော ကမ္ဘာကြီးတွင် ရှင်သန်ရန်အတွက် မိမိ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြရမည် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်ကြပေသည်။
ကျန်းယဲ့ ကားကို မှီကာ ဤမြင်ကွင်းကို တွေးတောစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
လရောင်အောက်တွင် သူ၏ အရိပ်မှာ ရှည်လျားစွာ ကျဆင်းနေပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို မမြင်ရသော သံကြိုးများကဲ့သို့ သို့မဟုတ် တစ်နည်းအားဖြင့် အကာအကွယ် တစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် ဘတ်စ်ကား တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူ၏ အကြည့်က ကားအပြင်ဘက်တွင် စုရုံးနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။ “မင်းတို့ ကားရဲ့ ဆယ်မီတာ ပတ်လည်အတွင်းမှာ အနားယူလို့ ရတယ်...”
သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်းက နားစွင့်ကာ နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။ “ဒီနေရာကို ဘယ်ဇွန်ဘီ၊ ဘယ်မျိုးဗီဇပြောင်း အပင် ဒါမှမဟုတ် တိရစ္ဆာန်မှ လာတိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ညလေက အဝေးမှ ပုပ်ဟက်နေသော ဇွန်ဘီများ၏ အနံ့အသက်ဆိုးများကို သယ်ဆောင်လာသော်လည်း မည်သည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြချေ။
သူတို့သည် ရှားပါးလှသော ဤလုံခြုံရေးကို လွတ်လပ်ခွင့်ထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားကြ၏။
“ငါက ပြဿနာကို မုန်းတဲ့သူပဲ....”
ဤစကားလုံးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေလေသည်။
"ဒါကြောင့် ငါ့ကို ဘာပြဿနာမှ မပေးနဲ့..."
ဤစကားလုံးများက လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေပြီး လူတိုင်းက တညီတညွတ်တည်း အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
ဘော့စ်ဝူနှင့် အခြားသူများ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့ မမေ့ကြသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ဇွန်ဘီများကို အမိန့်ပေးနိုင်သော ဤလူ၏ အောက်ခြေစည်းကို မည်သူကမျှ မစိန်ခေါ်ရဲကြပေ။
ကျန်းယဲ့သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ကားပေါ်တက်ရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် မနက် ၁၀ နာရီ မတိုင်ခင် ထွက်သွားကြ။ တစ်ယောက်ကို ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံး။ အကယ်၍ လောက်အောင် မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့....”
ဤစကားလုံးများက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေ တစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။
ဤနေရာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လစ်ပြေးရန် အကြောင်းပြချက်ရှာရန် မူလက စီစဉ်ထားသူ အချို့မှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေးမှာ ဖောက်ထွင်းမြင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ” ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ “ဆယ်နာရီ မတိုင်ခင် ငါးတုံး စုဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါတွေကို ရဖို့က သိပ်လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး...”
ကျန်းယဲ့က သူ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပြုံးပြလိုက်သည်။ “မင်း အခု ထွက်သွားဖို့လည်း ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်...”
ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားက ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး လူအုပ်၏ အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းသွားလေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စုပေးပါ့မယ်” ရေစွမ်းရည် ပိုင်ရှင်က အရင်ဆုံး စကားပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း ပြတ်သားနေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က ထောက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။
ကားတံခါး ပိတ်သွားသည့် အသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ညတွင် အထူးပင် ကြည်လင်နေ၏။
ထို့နောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တညီတညွတ်တည်း လူစုခွဲလိုက်ကြ၏။
အချင်းချင်း သိကျွမ်းသူ အနည်းငယ်က စုရုံးကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။
“ဇွန်ဘီတွေ ဒီမှာ စုနေတုန်း ငါတို့ မြန်မြန် လှုပ်ရှားကြရအောင်” ကျစ်ဆံမြီးများကျစ်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “အကယ်၍ မိုးမလင်းခင် သူတို့ လူစုကွဲသွားရင် ငါတို့ ဒီလောက်များတဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ဘယ်မှာ သွားရှာမလဲ...”
“အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်” အနားရှိ အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားက သူ၏ ဓားမကြီးကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘယ်လိုသတ်မလဲ။ တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်သွားတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်”
ထိုအချိန်တွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက ဆယ်မီတာ လုံခြုံရေးဇုန်ကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... ငါတို့ ဒီလို လုပ်လို့ရတယ်...”
ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော ထောင်ချောက်ဆင် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခု စတင်ခဲ့ချေသည်။
ရေစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်က လုံခြုံရေးမျဉ်း၏ အတွင်းဘက်တွင် ရပ်ကာ အပြင်ဘက်ဆုံးရှိ ဇွန်ဘီ၏ ခေါင်းကို တိကျစွာ မှန်အောင် ရေမြှားတစ်ခုဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်၏။
ဒေါသထွက်သွားသော ဇွန်ဘီက ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ဆယ်မီတာအကွာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်က သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စတင်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူက ကြိုးကွင်းကို လွှဲကာ ဇွန်ဘီ၏ လည်ပင်းကို တိကျစွာ ဖမ်းချည်လိုက်သည်။ ဇွန်ဘီ၏ ရှေ့လက်ဖဝါးများ လုံခြုံရေးမျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်လုနီးပါး အချိန်တွင် ၎င်းက ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။
ဝှစ်...
မီးစွမ်းရည် ပိုင်ရှင်က မီးတောက်ဓားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဇွန်ဘီ၏ ခေါင်းမှာ တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး အားစိုက်စရာ မလိုချေ။ ဇွန်ဘီများမှာ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြဘဲ လူတိုင်းမှာ လုံခြုံသော အကွာအဝေး အတွင်းတွင်သာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။
“အောင်မြင်ပြီ....”
၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကောင်တွေ တကယ်တော်တာပဲ” ကားထဲတွင် ထိုင်နေသော လုချင်ဟယ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ “ဒါက ဂိမ်းထဲမှာ အားနည်းချက်ကို အသုံးချပြီး ဘော့စ်တွေကို လိုက်သတ်နေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”
ကျန်းခိုင်သည် ကားပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ အံ့သြတကြီး တောက်ခေါက်လိုက်၏။ “ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မှာ ရှင်သန်နိုင်တဲ့သူတွေက တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တွေပဲ...”
ရှန်ကျီရှား၏ အကြည့်က လူငယ်မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူတို့၏ အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် သူတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သဘာဝလွန် စွမ်းအားတို့ကို အံ့သြသင့်စွာ ကြည့်နေမိလေသည်။
“အထင်ကြီးစရာပဲ... အဲဒီကလေးက တကယ့်ကို တစ်ခုခုပဲ”
အခန်း ၁၅၀ပြီး၏။