အခန်း ၁၅၁
Vol. 16 Ch. 151
အခန်း (၁၅၁) အခမဲ့ ရေရှည်လုပ်သားများကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း
ကားအပြင်ဘက်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းက အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။
ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တူးဖော်ထုတ်ယူလိုက်ရာ လရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေချေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။
‘ဒီနှုန်းအတိုင်းသာဆိုရင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံး စုဆောင်းဖို့က လုံးဝ ပြဿနာမရှိဘူး...’
အရင်က ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖို့ ခက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ သူတို့က သိပ်မခက်ခဲဘူးဆိုတာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြ၏။
“ခုနစ်ခုမြောက်....” မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်သည် အပြာရောင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက ခေါင်းပြတ်နေသော ဇွန်ဘီတစ်ကောင်ကို ကန်ဖယ်လိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ “သောက်ကျိုးနည်း... ဒီကောင်ဆီက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး မထွက်လာဘူးကွာ... ”
ညတစ်ညလုံး လုံခြုံရေးဇုန်၏ အစွန်းတွင် ထူးခြားသော အမဲလိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ဇွန်ဘီအုပ်စုက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ပြေးဝင်လာသော်လည်း ရိတ်သိမ်းခံနေရသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် လဲကျသွားကြသည်။
ကားအတွင်းမှ ကျန်းယဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေပြီး လုံးဝ အံ့သြနေခြင်း မရှိချေ။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် ရှင်သန်လိုစိတ်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ဉာဏ်ပညာကို အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်လေသည်။
ကျန်းယဲ့၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီဇယ်ခိုင်သည် ပြင်းထန်နေသော အမဲလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။ “ခင်ဗျား သူတို့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်လာပြီးရင် သူတို့က အခွင့်အရေးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အလကား သက်သက် စိတ်ပူနေခဲ့တာပဲ...”
ကျန်းယဲ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေဆဲပင်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဇွန်ဘီများကို ထိရောက်စွာ ရိတ်သိမ်းရန် ဘတ်စ်ကားပတ်လည်ရှိ ဆယ်မီတာ လုံခြုံရေးဇုန်ကို အတားအဆီးတစ်ခုအနေဖြင့် အသုံးပြုနေခဲ့ကြသည်။
သူတို့ တူးဖော်ရရှိသည့် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခုစီတိုင်းနှင့်အတူ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ပိုမို တက်ကြွလာကြလေသည်။
လီဇယ်ခိုင်သည် ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
‘ဒီကောင်လေးက အရာအားလုံးကို အဆင့်ဆင့် သေသေချာချာ စီစဉ်ထားတာပဲ...’
ဘော့စ်ဝူနှင့် သူ၏ဂိုဏ်းကို လျင်မြန်ပြတ်သားစွာ ကွပ်မျက်လိုက်ခြင်းက သူတို့၏ အာဏာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ထူးခြားသော ခွန်အားကို သိမ်မွေ့စွာ ပြသနိုင်ခဲ့၏။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုတို့ကို လီဇယ်ခိုင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
ထို့နောက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကို ပေးလိုက်၏။ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သူတို့ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤလူများက နောက်မှလိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ကြမည်ကို ကြိုတင် တွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
ပို၍ ထက်မြက်သည်မှာ နောက်နေ့ နံနက် ၁၀ နာရီ နောက်ဆုံးထား၍ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများ အားလုံးကို ပေးအပ်ရန် တောင်းဆိုလိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို ညတွင်းချင်း လှုပ်ရှားရန် ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းပင်။
ယခုအခါ လီဇယ်ခိုင်သည် ကားအပြင်ဘက်ရှိ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသော အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤလူများသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုတွင် ကျန်းယဲ့နှင့်အတူနေခြင်းက လုံခြုံရုံသာမက ဇွန်ဘီများကို အမဲလိုက်ရာတွင်လည်း အပြင်ဘက်ထက် ပိုမိုလွယ်ကူပြီး လုံခြုံကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားကြ၏။
၎င်းက လူအများစုကို လိုလိုလားလား ဆက်လက်နေထိုင်စေပြီး နေ့စဉ်ကာကွယ်ခအနေဖြင့် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံးကို နာခံစွာ ပေးအပ်စေမည် ဖြစ်၏။
မနက်ဖြန်တွင် ကျန်းယဲ့က သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သူတို့ ထွက်သွားချင်စိတ်ပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။
ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံး စုဆောင်းရရှိပြီးဖြစ်သော ရေစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်က ဆက်လက် အမဲလိုက်နေသည်ကို လီဇယ်ခိုင် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
မူလက ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်လှီနေသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် ယခုအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေကြ၏။
အားအနည်းဆုံးဟု ထင်ရသော လူငယ်မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူပင်လျှင် ကာကွယ်ခလုံလောက်အောင် ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ကြသည်။
သို့တိုင်အောင် သူတို့က သူတို့၏ အမဲလိုက်မှုကို မနားတမ်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြချေသည်။
အခွင့်အရေးရှိနေစဉ် ဇွန်ဘီများကို တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး သတ်ရမည်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်း သိထားကြ၏။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ရရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အလုပ်တွင် နေသားတကျ ရှိလာချိန်မှာပင် အဝေးမှ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
အဆင့်ငါး ဇွန်ဘီက အပျက်အစီးများပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး ၎င်း၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်နေကာ ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်နေခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော ဇွန်ဘီအုပ်စုက ခေတ္တရပ်တန့်ခံလိုက်ရသည့်အလား သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြ၏။
ချက်ချင်းပင် သူတို့သည် နောက်ဆုတ်ပြီး ရင်ပြင်မှ ထွက်ပြေးရန် စတင်ကြတော့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဤမြင်ကွင်းကို ထူးဆန်းသော စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်က သူတို့သည် ဇွန်ဘီများ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီး အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ဤမိစ္ဆာများက သူတို့ကို ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ကြဉ်နေကြ၏။
ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမည်းရောင် သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အားပါးတရ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။ “ဟားးဟားးး... ငါ့ဘဝမှာ ဇွန်ဘီတွေ ထွက်ပြေးတာကို မြင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ...”
သို့သော် ရယ်မောသံများမှာ လျင်မြန်စွာ ရပ်တန့်သွားရသည်။
အဘယ်ကြောင်ဆိုသော် ဇွန်ဘီများ မရှိတော့ပါက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများအတွက် ဆက်လက် အမဲလိုက်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းပင်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို မလိုလားစွာဖြင့် သိမ်းဆည်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဘတ်စ်ကားဘေးရှိ လုံခြုံရေးဇုန်ဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာလိုက်ကြသည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေ၏။
ကောင်လေးက မိခင်ကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။ “မေမေ... သားတို့ဆီမှာ လောက်ပြီလား”
“လောက်ပါပြီ... တစ်ခုတောင် ပိုနေသေးတယ်” အမျိုးသမီးက ကလေး၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ သပ်တင်ပေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်က ဘတ်စ်ကား၏ ပိတ်ထားသော တံခါးဆီသို့ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့သော ခိုလှုံရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခြင်းက ရှားပါးလှသော ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် အနားယူရန် နေရာများ ရှာဖွေကြလိုက်သည်။ အချို့က ကားဘီးများကို မှီကာ မှေးငိုက်နေကြပြီး အချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြ၏။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခု ရှိနေချေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဒီညမှာ သူတို့ ဇွန်ဘီတွေရဲ့ လက်သည်းတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုသလို ကိုယ့်လူမျိုးအချင်းချင်း ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခံရမှာကိုလည်း သတိထားစရာ မလိုတော့ပေ။
ညလေသည် ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သွေးနံ့များနှင့် အဝေးမှ ဇွန်ဘီများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို သယ်ဆောင်လာလေသည်။
ဘတ်စ်ကား အတွင်းမှ နွေးထွေးသော အဝါရောင် အလင်းရောင်က လိုက်ကာများကို ဖြတ်သန်းလာပြီး အေးစက်နေသော ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သေးငယ်ပြီး နွေးထွေးသော အလင်းရောင် တစ်ခုကို ဖြာကျနေစေခဲ့သည်။
ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ဟောက်သံများက နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အိပ်မက်ထဲတွင် ပြုံးနေ၏။ သူ ဤကဲ့သို့ မအိပ်ရဲသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိန်းကလေးနှစ်ဦးက အချင်းချင်း တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကြပြီး ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းသည့် အပြုံးများကို ထွက်ပေါ်နေကြသည်။
အမြဲတမ်း ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် အမျိုးသားပင်လျှင် သူ၏ တင်းမာနေသော မျက်ခုံးများကို ဖြေလျှော့ထားချေသည်။
ဤညသည် လပေါင်းများစွာအတွင်း ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ကင်းစောင့်ရန် မလိုဘဲ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စွာ နေထိုင်ရန်မလိုဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
............
နောက်တစ်နေ့...
အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိနေပြီဖြစ်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ကားတံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသည်။
ကျန်းယဲ့သည် ကားတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဆင်းလာသောအခါ လူတိုင်းက အလိုအလျောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြ၏။
လူငယ်မိခင်က အရင်ဆုံး ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ကျန်းယဲ့၏ လက်ထဲသို့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ဆယ်တုံးကို ရိုသေစွာ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။ “ဒါတွေက ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မကလေး အတွက်ပါ...”
၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း ကာကွယ်ခပေးရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့က ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများကို ကျေနပ်စွာ ရေတွက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ထောင့်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားက ယာဉ်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်နေကြကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်၏။
“အခု လူတိုင်း ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြတာပေါ့..” ကျန်းယဲ့က ကားခေါင်မိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းတို့ အဲဒီအပေါ်မှာ ထိုင်လို့ရတယ်...”
‘ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ...’
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက အချင်းချင်း အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မညည်းညူရဲကြချေ။
လူငယ်အချို့က ကားအတွင်း၌ ပေါင်မုန့်စားနေကြသော ကျန်းခိုင်နှင့် အခြားသူများကို မနာလိုစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။
ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှန်လိုက်ရာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ထမင်းဘူးတစ်ဘူး မှော်ဆန်စွာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
ဝက်သားဟင်း၏ ရနံ့က နံနက်ခင်း လေညင်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားပြီး ဗိုက်တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် မြည်လာခဲ့ကြသည်။
“ထမင်းဘူး တစ်ဘူးကို ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခု....” ကျန်းယဲ့က သူ၏ လက်ထဲရှိ အစားအစာကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ “ကျစ်လစ်တဲ့ ဘီစကွတ် နှစ်ထုပ်ကို တစ်ခုစီ...”
မြင်ကွင်းမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားရသည်။
ဤဈေးနှုန်းက အခြေစိုက်စခန်း၏ ဈေးနှုန်းထက် အများကြီး ပိုသက်သာနေချေသည်။
အခြေစိုက်စခန်းတွင် အရောင်အဆင်းနှင့် အနံ့အသက် မရှိသော အစားအစာများပင်လျှင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး သုံးတုံးခန့်အထိ ပေးရကြောင်း မှတ်သားထိုက်၏။
ယခုကဲ့သို့ အရသာရှိပြီး မြင်ရုံနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ ပမာဏများပြားသော ထမင်းဘူးမျိုးဆိုလျှင် အခြေစိုက်စခန်းတွင် အနည်းဆုံး ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ငါးတုံး ပေးရချေမည်။
ကျစ်လစ်သော ဘီစကွတ်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းတို့မှာ အခြေစိုက်စခန်းရှိ ဈေးဝယ်စင်တာများ၏ ဈေးနှုန်းထက် တစ်ဝက်ခန့် သက်သာနေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ခင်ဗျားတို့ ဝဝလင်လင် စားထားမှ ဇွန်ဘီတွေကို သတ်ဖို့ ခွန်အားရှိမှာပေါ့။ အမြတ်အစွန်း သေးသေးလေးတွေအတွက် ပိုကြီးမားတဲ့ အရာတွေကို မျက်ကွယ်မပြုလိုက်ကြနဲ့....”
ရေစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်က ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခုကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော် ထမင်းဘူး တစ်ဘူး လိုချင်တယ်...”
“ကျွန်တော်လည်း တစ်ဘူး ယူမယ်...”
မကြာမီမှာပင် အရောင်းအဝယ်မှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြစ်ပွားလာလေသည်။
အချို့လူများက အံကြိတ်ကာ ထမင်းဘူးများကို ဝယ်ယူကြပြီး အချို့က ကျစ်လစ်သော ဘီစကွတ်များကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ကြ၏။
အခန်း ၁၅၁ပြီး၏။