အခန်း ၁၅၂
Vol. 16 Ch. 152
အခန်း (၁၅၂) ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြခြင်း
နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် လူငယ်မိခင်သည် သူမရရှိထားသော ကျစ်လစ်သည့် ဘီစကွတ်များကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် တစ်ဝက်ခြိုးကာ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ပေးလိုက်၏။
ဝက်သားဟင်း၏ ရနံ့မှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး သားအမိနှစ်ယောက်၏ ဗိုက်ထဲမှ ကျယ်လောင်စွာ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မည်သူမျှ ဝယ်ယူရန် စကားမဆိုကြချေ။
“မေမေ... သား မနေ့က အသားစားထားတော့ ဒီနေ့ မစားချင်တော့ဘူး... ” ကောင်လေး လီယန်သည် ဘီစကွတ်ကို ပို၍ သေးငယ်သော အပိုင်းလေးများအဖြစ် ခြိုးကာ သူ၏ မိခင်လက်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
လူငယ်မိခင်မှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
သူမသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မသတိရဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသာ အသက်ရှင်နေပါက သူ၏ မီးစွမ်းအားဖြင့် သူတို့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးနိုင်မှာ သေချာချေသည်။
ကားပြတင်းပေါက်နားတွင် လီချင်သည် ကောင်လေးက ဘီစကွတ်ကို ဟန်းစတားလေးတစ်ကောင်လို ချစ်စဖွယ် စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ နူးညံ့သွားရသည်။
ထို့နောက် သူမဟာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော အသားပေါက်စီ အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းပေးလိုက်၏။ “ရော့... ကောင်လေး”
လီယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း သူ၏ မိခင်ထံသို့ အရင်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သဘောတူညီချက် ရရှိမှသာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ..” ဟု သူက ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စင်ကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားခဲ့သည်။
“မင်းနာမည်က ဘာလဲ... ” လီချင်က တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။
“ကျွန်တော့်နာမည် လီယန်ပါ။ ကျွန်တော့်အဖေက ယန်ဆိုတာ မီးတောက်လို့ ပြောတယ်.”
ကလေးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်လေးကို ဖောင်းကားကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။
ဟော့ပေါ့စားရန် အဆင်မပြေခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချို့က အသားပေါက်စီအိတ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးများကို မျိုချနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။
သူတို့၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသော သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ပူလောင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပေါက်စီ ငါးလုံးစလုံးကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ကြရာ အမှုန်အမွှားလေးပင် မကျန်တော့ပေ။
ဟော့ပေါ့ကို စားသောက်နေကြသော အခြားသူများလည်း ထမင်းများကို အငမ်းမရ စားသောက်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝက်သားဟင်းကို ကိုက်စားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး “အရမ်း အရသာရှိတာပဲ...” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြွယ်ဝသော ဟင်းရည်စိမ့်ဝင်နေသည့် အသားတုံးကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်နေ၏။
အချို့လူများမှာ စားသောက်နေရင်း မျက်ရည်များပင် ကျလာကြချေသည်။ သူတို့ ပုံမှန် အစားအစာမျိုးကို မစားရသည်မှာ ကြာလှချေပြီ။
“ဒီ... ဒီထမင်းက တကယ် အရသာရှိတာပဲ...” မုတ်ဆိတ်မွေး ထူထပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ငိုရှိုက်သံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူ၏ဘေးရှိ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်မှာ ဟင်းရည်ကိုပင် မချန်တော့ဘဲ ပန်းကန်ကို ကုတ်ခြစ်စားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကျန်း.. ဒီလို ထမင်းဘူးတွေကို နေ့တိုင်း ဝယ်လို့ရဦးမှာလား”
ကျန်းယဲ့သည် ကားတံခါးကို မှီလျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ “ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ရှိနေသရွေ့ မင်းတို့ လိုချင်သလောက် ရနိုင်တယ်...”
သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မမြင်နိုင်သော မီနူးတစ်ခုကို ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလိုက်၏။ “ကွန်ပေါင်းကြက်သားဟင်း၊ ဝက်နံရိုးကင်၊ ဟင်းခါး... နေ့တိုင်း ဟင်းလျာအမျိုးမျိုး ရနိုင်တယ်။ ဒီထမင်းဘူးတွေ အားလုံးက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခုစီပဲ..”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ထိုဟင်းလျာများကို တွေးတောမိရုံနှင့်ပင် ဗိုက်ဆာလာကြလေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားမှာ ကျန်းယဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားကြ၏။
ဤနေရာတွင် ဇွန်ဘီများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို စိတ်ပူစရာ မလိုသလို ဈေးသက်သာပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများကိုလည်း စားနိုင်သေး၏။ ထို့အပြင် အခြေစိုက်စခန်းတွင် နေရသည်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းလေသည်။
ကာကွယ်ခမှာ အနည်းငယ် ဈေးကြီးသော်လည်း ကျန်အရာအားလုံးမှာ အားသာချက်များပင်။
လီယန်၏ မိခင်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အဆီများကို လျှာဖြင့် သပ်နေသော သူမ၏ သားကို ကြည့်ကာ မနက်ဖြန်တွင် ကွန်ပေါင်းကြက်သားဟင်း တစ်ဘူး ဝယ်ကျွေးရန် စိတ်ကူးလိုက်လေသည်။
“စားပြီးကြပြီလား” ကျန်းယဲ့က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ကားခေါင်မိုးပေါ် တက်ကြ.. သွားဖို့ ပြင်ရအောင်”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ယမန်နေ့ကထက် ပိုမို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ သွက်လက်စွာ တက်သွားလိုက်ကြသည်။
လီယန်ကို သူ၏ မိခင်က ပွေ့ချီကာ ကားခေါင်မိုးပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သွက်လက်စွာ တက်သွားလေသည်။
နံနက်ခင်း လေညင်းက သူမ၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမူ မဖျောက်ဖျက်နိုင်ချေ။
သူမ၏ သားလေးအတွက် သူမ ပိုမို သန်မာလာရချေမည်။
ဘတ်စ်ကားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားသွားပြီး ကားခေါင်မိုးပေါ်ရှိ လူများကို တင်ဆောင်လျက် ရင်ပြင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူတို့၏ အနောက်တွင် ဇွန်ဘီအချို့က အပျက်အစီးများထဲမှ ခေါင်းထွက်ကြည့်ကြသော်လည်း အဝေးမှ ထူးဆန်းသော ဘတ်စ်ကား ထွက်ခွာသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပုပ်ဟက်နေသော မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေခဲ့ကြသည်။
ယာဉ်၏ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားလျှင်ပင် ပြုတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလယ်ဗဟိုဆီသို့ အသည်းအသန် တိုးကပ်နေကြသည်။
သို့သော် ဘတ်စ်ကား စတင်ရွေ့လျားသောအခါ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြရလေသည်။
ကားမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘဲ မှန်ပြင်ပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသကဲ့သို့ အလွန် တည်ငြိမ်နေ၏။
“ထူးဆန်းတယ်...” ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက အားယူကာ အစွန်းဘက်သို့ တိုးသွားလိုက်၏။ “ဒီကားက ကမ္ဘာမပျက်ခင်က သံလိုက်ရထားထက်တောင် ပိုတည်ငြိမ်နေသေးတယ်..”
ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများပင်။
ဘတ်စ်ကားက အပျက်အစီးများ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းထဲသို့ မောင်းဝင်လာချိန်တွင် လမ်းပိတ်ဆို့နေသော စွန့်ပစ်ယာဉ်များ၊ ပြိုကျနေသော နံရံများနှင့် လမ်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော မျိုးဗီဇပြောင်း အပင်များမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး ကားအတွက် လမ်းကြောင်းကို အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးနေခဲ့ကြသည်။
သံမဏိချောင်းအချို့မှာ လမ်းမျက်နှာပြင်တွင် စိုက်ဝင်နေပြီး အသက်ဝင်နေသော သတ္တဝါများကဲ့သို့ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြ၏။
“ချီး.... ” မျက်မှန်တပ်ထားသော လူငယ်က သူ၏ အဖော်၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ “မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြလား။ အဲဒီ ထရပ်ကားက သူ့ဘာသာ သူ ရွေ့နေတာ...”
ဘတ်စ်ကားသည် သူ့အတွက် လမ်းပိတ်ဆို့မှုများကို သူကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းသွားချေသည်။
ရေစွမ်းရည် ပိုင်ရှင်က သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်၏။ “ကျွန်တော် ပိုသိချင်တာက သူတို့ ဒီကားကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။ ဒီလို မှော်ဆန်တဲ့ ကားမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...”
“မင်းလည်း မကြားဖူးသလို ငါလည်း မကြားဖူးဘူး” ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “သူတို့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဖွဲ့တစ်ခုလို့ ငါ အမြဲ ခံစားနေရတယ်”
လူတိုင်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့အပေါ် ဝန်းရံထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများက ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။
နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်မှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေချေသည်။ လီယန်သည် တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်နေရင်း ကောင်းကင်တွင် အနက်ရောင် အစက်အပြောက်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွား၏။
သူက မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။
၎င်းမှာ တောင်ပံဖြန့်ပါက ငါးမီတာကျော် ကျယ်ဝန်းသော မျိုးဗီဇပြောင်း လင်းယုန်ကြီး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏အမွှေးများမှာ သတ္တုကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများက အေးစက်စက် တောက်ပနေပြီး ကားခေါင်မိုးဆီသို့ ထိုးဆင်းလာခဲ့သည်။
“ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ သားရဲကြီး... ” လီယန်က ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ စူပါပါဝါရှင်များကလည်း ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထား ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။
ရေစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်က ရေဒိုင်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ပြီး မီးစွမ်းရည်ပိုင်ရှင်က သူ၏ လက်ဝါးမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ အားဖြည့်စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များက သူတို့၏ ကြွက်သားများကို ဖောင်းကားစေကာ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း အသက်အောင့်လျက် အသေခံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။
သို့သော် မျိုးဗီဇပြောင်း လင်းယုန်ကြီးသည် ဘတ်စ်ကား၏ ဆယ်မီတာအကွာသို့ ရောက်လုနီးပါး အချိန်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုရက်စက်သော ငှက်ကြီးက တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။
၎င်း၏ သတ္တုအမွှေးများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ၏ သဘာဝ ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသကဲ့သို့ အသက်လု ထွက်ပြေးရန် အတောင်ပံများကို အရူးအမူး ခတ်လိုက်ချေသည်။
ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားမှုကြောင့် အမွှေးအချို့ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး ကားခေါင်မိုးပေါ်သို့ လွင့်စဉ်ကျလာသည်။
"...…"
ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
လူတိုင်းမှာ တိုက်ပွဲဝင်မည့် အနေအထားဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြပြီး မာန်ဖီနေသော သားရဲကြီး တိမ်တိုက်ထဲသို့ အသက်လု ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ငေးမောကြည့်နေကြ၏။
“ဟားဟားးး...” တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင်ဆုံး ရယ်မောလိုက်ခေသည်။
ချက်ချင်းပင် ကားခေါင်မိုးတစ်ခုလုံးတွင် ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ “ဟားဟားဟား... အဲ့ကောင်က ငါ ဇွန်ဘီတွေကို လိုက်လို့ ပြေးတဲ့အချိန်ထက်တောင် ပိုမြန်အောင် ပြေးသွားသေးတယ်...”
“သူရဲ့အမွှေးတွေ ကျွတ်သွားတာ မြင်လိုက်ကြလား....” ကျစ်ဆံမြီး မိန်းကလေးက သတ္တုအမွှေးတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောလွန်း၍ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ “သူက ရေနွေးပူနဲ့ လောင်းထားတဲ့ ကြက်တစ်ကောင်လိုပဲ...”
အခန်း ၁၅၂ပြီး၏။