အခန်း ၁၅၆
Vol. 16 Ch. 156
အခန်း (၁၅၆) ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်း
“စဉ်းစားကြည့်...” ကျန်းယဲ့က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် သွေးဆောင်လိုက်၏။ “အခြေစိုက်စခန်းမှာ ဘာအပေါများဆုံးလဲ..”
လီချင်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အော်ပြောလေသည်။ “လူတွေ အများဆုံးပဲ...”
“မှားတယ်...” ကျန်းယဲ့က သူ၏ လက်ညှိုးကို ထောင်ကာ လှုပ်ခါပြလိုက်သည်။ “အများစုက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေပဲ....”
ကားအတွင်း၌ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တအံ့တသြ အာမေဍိတ်သံများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
လုချင်ဟယ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း.. ကျွန်တော်တို့က ဆယ်မျက်နှာ အခြေစိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်တော့မလို့လား..”
ကျန်းယဲ့မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ကောင်းကင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။ “ခင်ဗျားက စူပါပါဝါရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ် ထင်လို့လဲ...”
“လူတစ်ယောက်မှာ အိပ်မက်တော့ ရှိရမှာပေါ့... မဟုတ်ဘူးလား” လုချင်ဟယ်က အနေရခက်စွာ ပြုံးကာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။
ရှန်ကျီရှားက မေးလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း.. ကျွန်မတို့ ကားက ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းကို ဖြတ်သွားမှာလား...”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပေးထားတဲ့ မြေပုံအရဆိုရင် ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းက ကျွန်တော်တို့ ယာဉ်သွားမယ့် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှိတယ်...”
လီဇယ်ခိုင်က စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ပြောလေသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်းက ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်လို့လား...”
“ဟုတ်လဲဟုတ်တယ်.. ဟုတ်လဲမဟုတ်ဘူး... ” ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ခေါင်းခါလိုက်၏။ “အရောင်းအဝယ်လုပ်မှာက အခြေစိုက်စခန်းထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ပါ... အဲဒီ ခေါင်းဆောင် ဆယ်ယောက်နဲ့ မဟုတ်ဘူး...”
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အချို့မှာ ရှုပ်ထွေးသွားဟန် ရှိလေသည်။
ဦးလေးလီက ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဒါရိုက်တာကျန်း.. ဒါက လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ထင်တယ်နော်”
ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ “အမှန်ပဲ... ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေနဲ့ မပတ်သက်ဘဲ ဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေအရဆိုရင် အခြေစိုက်စခန်းထဲက လူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့က ခက်ခဲတယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့။ အဲဒီလူတွေက ရိုးရိုးသားသား အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖို့ထက် လုယက်ဖို့ပဲ သိကြတာခေ”
“အဲဒီတော့.... ”
“ သူတို့ကို အရောင်းအဝယ် စည်းမျဉ်းတွေ အရင်ဆုံး သင်ပေးရမယ်”
စည်းမျဉ်းတွေဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်းခိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားရသည်။
ထုတ်မပြောသော အဓိပ္ပာယ်ကို လူတိုင်း နားလည်လိုက်ကြချေသည်။
ကျန်းခိုင်က ကျန်းယဲ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကို.. ခင်ဗျားက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ”
ကျန်းယဲ့က ကားထဲရှိ လူများကို အုပ်စုနှစ်စု ခွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းခိုင်.... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်ရင် ဘာရောင်းမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြ...”
ကျန်းခိုင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချက်ချင်း စက်ဝိုင်းပုံစံ စုရုံးလိုက်ကြသည်။
လုချင်ဟယ်က အရင်ဆုံး လက်ထောင်လိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော်က ကျစ်လစ်တဲ့ ဘီစကွတ်တွေ ရောင်းချင်တယ်... ကျွန်တော့်ဆီက လုယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်....”
ရှန်ကျီရှားက ခေါင်းခါလိုက်၏။ “မရဘူး... ကျစ်လစ်တဲ့ ဘီစကွတ်တွေကို ဝယ်မယ့်သူ အရမ်းများနေမှာ သေချာတယ်...”
သူတို့နှစ်ဦး ကျစ်လစ်သော ဘီစကွတ်များအတွက် ငြင်းခုံနေစဉ် ကျန်းခိုင်က အမြန်ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်က ထမင်းဘူးတွေ ရောင်းမယ်...”
“မရဘူး...” အသံများစွာက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော ကန့်ကွက်မှုများကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။
...
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းယဲ့၊ လီဇယ်ခိုင်နှင့် အခြားသုံးဦးတို့က လူများကို မည်သို့ မျှားထုတ်ရမည်ကို ကြံစည်နေကြလေသည်။
မီတာ ၅၀၀ အကွာရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ရုံးအဆောက်အအုံတစ်ခုတွင် ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်း၏ တတိယအမဲလိုက်အဖွဲ့မှ အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး ကင်းထောက်တစ်ဦးက မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားရင်း မေးရိုးပြုတ်ကျမတတ် အံ့သြနေလေသည်။
“အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ” သူက စကားပြောစက်ကို အရူးအမူး နှိပ်လိုက်၏။ “မြန်မြန်လာ... လမ်းမပေါ်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနေတဲ့ နှစ်ထပ် ဘတ်စ်ကားတစ်စီး ရှိတယ်”
ခဏအကြာတွင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦးခန့်က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ပြောင်လက်နေသော ငွေမီးခိုးရောင် ဘတ်စ်ကားက အပျက်အစီးများ ပြည့်နှက်နေသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ ပြေးဆွဲနေချေသည်။ ပြိုကျနေသော လမ်းမီးတိုင်များက လမ်းဖယ်ပေးရန် အလိုအလျောက် ရွေ့လျားလာကြပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ယာဉ်များမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းဖယ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ မျိုးဗီဇပြောင်း အပင်များပင်လျှင် ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
“သောက်ကျိုးနည်း...” အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ လက်ထဲမှ စီးကရက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ “ငါ အမြင်မှားနေတာလား..”
“ဒီကားက အရမ်း အသစ်စက်စက်ပဲ။ ဒီလိုကားမျိုးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါမြင်ခဲ့ရတာ ကမ္ဘာမပျက်ခင်ကပဲ...”
အဖွဲ့ဝင်များထဲမှ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်ရှိသော သူတစ်ဦးက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်၏။ “ကပ္ပတိန်... ဒီကားထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတွေ သေချာပေါက် ရှိရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်လိုက်ရမလား...”
အမာရွတ်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်က သူ၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်သည့်ပုံစံ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြုလုပ်လိုက်၏။
ကပ္ပတိန်သည် အသစ်စက်စက် ကားကို မျက်လုံးမှေးကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များ၏ လောဘကြီးသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ သူ၏ ဆန္ဒကို ဖိနှိပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒီကားထဲက လူတွေက မရိုးရှင်းဘူး။ ငါတို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ဘယ်သူမှ အကျိုးအမြတ် ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
အကျိုးအမြတ် ရမည့်အစား အသက်အန္တရာယ်နှင့်ပင် ရင်ဆိုင်ရနိုင်လေသည်။
“အထက်လူကြီးတွေကို အစီရင်ခံလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ သူတို့သာ ဒီလူတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်ရင် ငါတို့လည်း လုယက်ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက ဝေစု တစ်ခု ရနိုင်တာပဲလေ...” မျက်လုံးသေးသေးနှင့် အဖွဲ့ဝင်က အကြံပြုလိုက်သည်။
တတိယ အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ ကပ္ပတိန်က မျက်လုံးများကို မှေးကာ အဝေးရှိ ထူးဆန်းသော ဘတ်စ်ကားကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ “မျောက်... ခွေးအိုကြီး... မင်းတို့နှစ်ယောက် အခြေစိုက်စခန်းကို ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး အခြေအနေကို သတင်းပို့။ ရွေ့လျားခံတပ်တစ်ခုလိုဖြစ်နေတဲ့ ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ ယာဉ်တစ်စီးကို တွေ့တယ်လို့ ပြောပြီး စစ်ကူတောင်းလိုက်...”
ပိန်လှီသော အဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။
ထို့နောက် ကပ္ပတိန်က အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ “ကျန်တဲ့လူတွေ လူစုခွဲပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်။ ဒီည သူတို့ ဘယ်မှာ တည်းခိုမလဲဆိုတာ သေချာအောင် ရှာ။ မှတ်ထား... အကွာအဝေးကို ထိန်းထားပြီး သူတို့ကို မသတိမပေးမိစေနဲ့”
သို့သော် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးကို ကျန်းယဲ့၏ အကြွင်းမဲ့လုံခြုံရေးဇုန်မှ အပြည့်အဝ အာရုံခံမိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြချေ။
ကျန်းယဲ့က လီဇယ်ခိုင်နှင့် လူငါးဦးအဖွဲ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။ “ငါတို့ နောက်ယောင်လိုက်ခံနေရတယ်... ”
လီဇယ်ခိုင်သည် နေဝင်ဆည်းဆာကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အချိန်တန်ပြီ... ကျွန်တော်တို့ စခန်းချဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာသင့်တယ်”
‘ငါ စဉ်းစားနေတာလည်း အဲဒါပဲ....’
ကျန်းယဲ့သည် H မြို့၏ 3Dမြေပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကား၏ လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးရန် စခရင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မြို့လယ်စာကြည့်တိုက်၏ တည်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။
“ဒီနေရာကို သွားကြစို့။ ရင်ပြင်က ကျယ်ဝန်းတယ်... ရှုခင်းလည်း ကောင်းတယ်... ဧည့်သည်တွေကို ဖျော်ဖြေဖို့ သင့်တော်တယ်”
ထို့နောက် ဘတ်စ်ကားက စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်သွားလေသည်။
ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက ရုတ်တရက် အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။ “ညီအစ်ကိုတို့... သတိထားကြ။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်...”
ကျစ်ဆံမြီး မိန်းကလေးက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းက လူတွေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ကို ခြေရာခံနေသော အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင်များက အပျက်အစီးများကြားတွင် ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်။
“သူတို့ စာကြည့်တိုက်ကို သွားတာပဲ....”
“ကပ္ပတိန်ကို အမြန် အကြောင်းကြားလိုက်။ အဲဒီနေရာက လေးဖက်လေးတန် ပွင့်နေတယ်.... ဝိုင်းဖို့ အရမ်း ကောင်းတယ်”
“ဟီးဟီး... ဒီညတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတော့မှာပဲ”
“အမဲလိုက်တာသာ အောင်မြင်ရင် ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရမလဲ မသိဘူး”
“ဘယ်လောက်ပဲရရ လက်ချည်းသက်သက်တော့ ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ဘတ်စ်ကားသည် စာကြည့်တိုက်ရှေ့ ရင်ပြင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားချိန်၌ နေဝင်ဆည်းဆာက ယာဉ်၏ ရှည်လျားသော အရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတိမထားမိသကဲ့သို့ အကြောဆန့်လိုက်၏။ “ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အနားယူကြတာပေါ့...”
လီဇယ်ခိုင်နှင့် သူ၏ အဖော်လေးဦးကလည်း ပတ်ဝန်းကျင် လှုပ်ရှားမှုများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ လက်နက်များကို စီစဉ်နေဟန်ဆောင်ကာ အမှန်တကယ်တွင် စနိုက်ပါ မှန်ပြောင်းကို အသုံးပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမြင့်ပိုင်း နေရာများကို ရှာဖွေနေခြင်းပင်။
ခေါက်ကုလားထိုင်များကို နေရာချနေစဉ် ကျွမ်လော်သည်လည် အကောင်းဆုံး ပစ်ခတ်နိုင်မည့် ထောင့်ချိုးကို တွက်ချက်ပြီး ဖြစ်၏။
ကားခေါင်မိုးပေါ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့၏ ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်ရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။
စာကြည့်တိုက် ရင်ပြင်တွင် ဘတ်စ်ကား ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက ကျန်းယဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယဲ့က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး သူ့ကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။
ထိုအမူရာကြောင့် သူ၏ သတိပေးချက်မှာ လုံးဝ မလိုအပ်ကြောင်း ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက ချက်ချင်း နားလည်သွားရသည်။
“ယွမ်ကွမ်... လောင်းကြေးထပ်ချင်လား” ကျန်းယဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။
ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားရသည်။ “ဘာကို လောင်းရမှာလဲ...”
“ငါးမမျှားခင် ငါးစာချဖို့လိုတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဆီမှာ ငါးစာ နည်းနည်း လိုနေတယ်” ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါးကြီးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ငါးစာတစ်ခုပေါ့...”
ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသား၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။
ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်၏။
ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းမှ လူများက သဘာဝအရ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြသည်။ ဤငါးစာကို ဂရုတစိုက် မကိုင်တွယ်ပါက ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်၏။
“မင်းသာ အသက်ရှင်မယ်ဆိုရင်...” ကျန်းယဲ့၏ အသံမှာ ညစာ မီနူးတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ နူးညံ့နေပေသည်။ “မင်း လိုချင်တဲ့ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်.. ပြီးတော့ ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ် ဖြစ်လာအောင်တောင် ငါ ကူညီပေးနိုင်တယ်...”
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် ဗလကောင်းကောင်း အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်တော် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေလည်း မလိုချင်ဘူး... ခေါင်းဆောင်လည်း မဖြစ်ချင်ဘူး”
သူသည် ပြောင်လက်နေသော သူ၏ ခေါင်းကို ကြမ်းတမ်းသော လက်များဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြန်သည်။ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာ”
အခန်း ၁၅၆ပြီး၏။