အခန်း ၁၆၄
Vol. 17 Ch. 164
အခန်း (၁၆၄) ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်ခြင်း
ကျန်းယဲ့က လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ လူတိုင်းက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ကျန်းယဲ့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ “သူတို့က မင်းတို့ကို အဆိပ်ခတ်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားတာလား...”
အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်မှာ တုန်ယင်သွားသော်လည်း နာခံစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်။ အဆင့်သုံးနဲ့အထက် စူပါပါဝါရှင်တွေ အကုန်လုံး အဆိပ်ခတ်ခံရပါတယ်...”
သူမက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ “စူပါပါဝါရှင် တစ်ယောက်က အဆင့်သုံး အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး သုံးပြီး တိတ်တဆိတ် အဆိပ်ခတ်ကြတယ်။ လက်နက်ချမလား.. သေမလားပေါ့.... ကျွန်မတို့ အဆင့်လေး စူပါပါဝါရှင်တွေက သူတို့ပေးတဲ့ ဖြေဆေးကို လစဉ် သောက်ရတယ်... မဟုတ်ရင် အဆိပ်မိပြီး သေသွားလိမ့်မယ်”
“ဒီအဆိပ်က ကျွန်မတို့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေကို စုပ်ယူတဲ့ နေရာမှာလည်း ဟန့်တားတယ်။ ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး တိုးတက်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သံသယရှိတယ်” အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော သံသယကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြေစိုက်စခန်းရှိ အခြား စွမ်းရည်ပိုင်ရှင်များ အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။
ဤသံသယသည် သူမတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။ အခြားသူများလည်း ဤအရာကို ဝေဝါးစွာ ခံစားနေရသော်လည်း တိုးတက်ရန် ပိုမို ခက်ခဲလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ သေချာ မသိနိုင်ခဲ့ကြချေ။
ကျန်းယဲ့က စနစ်ကို မေးလိုက်၏။
“စနစ် သူတို့ဆီမှာ ဘာအဆိပ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်စမ်း...”
[အာရုံကြော အဆိပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိရပါတယ်။ ၎င်းသည် မျိုးဗီဇပြောင်း ပန်းလှမြက်နှင့် မျိုးဗီဇပြောင်း အဆိပ်မှိုတို့မှ ထုတ်ယူထားသော အာရုံကြော အဆိပ်နှောတစ်မျိုး ဖြစ်ပါတယ်]
[လုပ်ဆောင်ချက် - တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပွားတတ်ပြီး ၎င်းကို ဖိနှိပ်ရန် သက်သာစေသော ဆေးကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါတယ်]
“စနစ်... မင်း ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား” ကျန်းယဲ့က စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။
[ရပါတယ်။ ဖြေဆေးတစ်ပုလင်းအတွက် အဆင့်တစ် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်]
ကျန်းယဲ့သည် ရေရှည် ထိန်းချုပ်ခံထားရသော ဤစူပါပါဝါရှင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။ “မင်းတို့ အဆိပ်ဖြေချင်လား...”
မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“ရှင်... ရှင် ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လို့လား...” အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က စနစ်မှ ဖြေဆေးတစ်ပုလင်း ဝယ်ရန် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်၏။
ထို့နောက် သူက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော ဆေးပုလင်းငယ်တစ်လုံး သူ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
သူက ထိုဆေးကို အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်ထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကမ်းပေးလိုက်၏။ “စမ်းကြည့်လိုက်...”
အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်က ဆေးပုလင်းကို လက်ခံရန် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သူမ၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေသော်လည်း ကျန်းယဲ့၏ အာဏာရှိသော စွမ်းအားကြောင့် သူမ မလွန်ဆန်ရဲချေ။
လူတိုင်း၏ တင်းမာနေသော အကြည့်များအောက်တွင် သူမက အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့ပြီး ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်၏။
“အု... ” နောက်ခဏ၌ သူမဟာ ရုတ်တရက် လည်ချောင်းကို ဖိကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရသည်။
ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း ကျောချမ်းသွားကြသော်လည်း သူမက ရုတ်တရက် ကုန်းကွေးသွားပြီး မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော သွေးတစ်လုတ် အန်ချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသမီး စူပါပါဝါရှင်က ခါးမတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။ “ပျောက်... ပျောက်သွားပြီ.... အဲဒီ တောက်လျှောက်နာကျင်နေတဲ့ ဒဏ်က တကယ် ပျောက်သွားပြီ..”
သူမဟာ ကျန်းယဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာလေသည်။ “ဖြေနိုင်သွားပြီ... အဆိပ် တကယ် ပြေသွားပြီ”
ထိုအာမေဍိတ်သံက ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းမှ စူပါပါဝါရှင်များကို ချက်ချင်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်လုံးအစုံများက ကျန်းယဲ့ဆီသို့ လှည့်လာကြပြီး အချို့မှာ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ပင် ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာကြလေသည်။
“ဖြေဆေး လိုချင်လား” ကျန်းယဲ့က လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ “လွယ်ပါတယ်။ သွားပြီး မင်းတို့ ဘော့စ် ဖွက်ထားတဲ့ အရာအားလုံးကို သွားယူကြ။ အစားအစာကလွဲပြီး ကျန်တာအကုန်လုံး ငါ လိုချင်တယ်...”
သူသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လူနှစ်ယောက်စီ လွှတ်လိုက်...”
ယွမ်ကွမ်က ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “အစ်ကိုကျန်း... သူတို့ တစ်ခုခု လှည့်ကွက်သုံးမှာကို ကျွန်တော်တို့ သတိထားရမယ်။ အဲဒီ လူယုံတွေ အကုန်လုံးက စူပါပါဝါရှင်တွေချည်းပဲ... ကျွန်တော်တို့ သတိထားမှ ရမယ်”
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ဘေးသို့ ပစ်ချထားသော အထူးပြုလုပ်ထားသည့် သံကြိုးများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လုလျိုနှင့် အခြားသူများက ဤစူပါပါဝါရှင်များကို ချည်နှောင်ရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းများပင်။
သူ၏ လက်ချောင်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သံကြိုး တစ်ဒါဇင်ကျော်က အလိုအလျောက် ပျံသန်းသွားပြီး လူယုံများ၏ လက်ကောက်ဝတ်များပေါ်တွင် ဂျောက်ဟူသော အသံနှင့်အတူ သော့ခတ်သွားခဲ့သည်။
“အခု သွားလို့ရပြီ” ကျန်းယဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ “သွားကြ...”
မကြာမီမှာပင် အဖွဲ့ဆယ်ဖွဲ့ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးက သံကြိုးခတ်ခံထားရသော လူယုံတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်းမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော အကြမ်းခံ ကားများပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့ကြသည်။
အင်ဂျင်သံ ဟိန်းထွက်လာမှုနှင့်အတူ ကားတန်းက ဖုန်လုံးကြီးများ ထောင်းထောင်းထလျက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ အရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြခေသည်။
လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသော ခေါင်းဆောင်ဆယ်ဦး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော သူတို့၏ စည်းစိမ်များ လုံးဝ လုယက်ခံရတော့မည် ဖြစ်၏။
လီဇယ်ခိုင်နှင့် သူ၏အဖော်လေးဦးမှာ နှစ်ဖက်စလုံးကို စောင့်ကြည့်ရန် မူလက လိုက်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းယဲ့က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်၏။
ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်...
စူပါပါဝါများ ကြီးစိုးနေသော ဤကမ္ဘာတွင် သူတို့က ကျွမ်းကျင်မှု ရှိသော်လည်း ဤသဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။
သူတို့ကို အန္တရာယ် ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည့်အစား အကျိုးအမြတ်အချို့ကို ဆုံးရှုံးခံရန် ကျန်းယဲ့က ရွေးချယ်လိုက်၏။
နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကားတန်း ဆယ်တန်းက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
မြင့်တက်လာသော ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် အဖွဲ့များက ကားများပေါ်မှ လေးလံသော သေတ္တာများကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ချနေကြ၏။
လောချန်းယဲ့၊ ရှယန်နှင့် ဖန်ဟွေ့တို့ ရတနာများ ဖွက်ထားသော နေရာများကို ရှာဖွေရသော အဖွဲ့များက သေတ္တာကြီး နှစ်လုံး သုံးလုံးစီကို ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်လာကြပြီး ဝင်စနေမင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် သတ္တုသေတ္တာများမှာ အေးစက်စွာ တလက်လက် တောက်ပနေချေသည်။
ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ လီဇယ်ခိုင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ “ခေါင်းဆောင်တွေ ဆန္ဒအလျောက် ဝန်ခံထားတဲ့စာရင်းကို ထုတ်ပြီး သေချာ တိုက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်....”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လိန်လေ့၏ ရတနာ ဖွက်ထားသော နေရာကို ရှာဖွေရန် တာဝန်ယူခဲ့ရသော အမျိုးသားသုံးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိသိသာသာ အေးခဲသွားကြသည်။
ထိုသုံးဦး၏ နဖူးပေါ်တွင် သေးငယ်သော ချွေးသီးလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မရေမရာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေလေသည်။
ကျန်းယဲ့သည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို အကဲခတ်မိသော်လည်း သတိမထားမိဟန် ပြုလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီခရီးကို သွားပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လွတ်သွားတာ တစ်ခုခု ရှိရင် အခု ထောက်ပြလို့ ရသေးတယ်နော်...”
ကျန်းခိုင်သည် လက်ပိုက်ကာ လူအုပ်ကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်၏။ “မျှော်လင့်ချက်တွေ သိပ်မထားနဲ့။ အစ်ကိုကျန်းက စွမ်းရည်သစ်တစ်ခုခုကို ပြသတိုင်း ကျေနပ်သွားအောင် သွေးနည်းနည်းတော့ ထွက်အောင် လုပ်လေ့ရှိတယ်။ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ စမ်းသပ်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်...”
ဤစကားမှာ ကုလားအုတ်ကျောကို ချိုးပစ်လိုက်သော နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။
အုပ်စုထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် “သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာပါ.. ” ဟု အော်လိုက်လေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက အမြန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖော်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယီးပဲ... မင်းက အရင် စပြောတာလေ...”
သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် ငြင်းခုံကြတော့သည်။
“မင်းက အဲဒီ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး သေတ္တာကို လောဘတက်တာ....”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ.... မင်းက အဲဒီ အဆင့်မြင့် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးတွေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် သိမ်းထားချင်တာ...”
“မင်းက ငါ့တို့ကို ဖြားယောင်းသွေးဆောင်တာလေ...” သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက် လိန်လေ့၏ လူယုံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ညှိုးထိုးလိုက်ကြ၏။
သံကြိုးခတ်ခံထားရပြီး မျက်နှာပြာနှမ်းနေသော လူယုံသည် သူတို့ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် အရူးအမူး လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်လေသည်။
သို့သော် ဤအချိန်တွင် အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် သူတို့နှစ်ဦးက အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အချင်းချင်း အပြစ်ဖော်ရန်သာ အလျင်စလို ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။
“မစ္စတာကျန်း ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူက ပြောတယ်.... ”
“ကိစ္စပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကို ရာခိုင်နှုန်း ၇၀ ပေးမယ်လို့လဲ သူက ကတိပေးထားပါတယ်.. ”
“ပြီးတော့ အဲဒီ အဆင့်မြင့် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး သေတ္တာကို သူက ကားအောက်က လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ဖွက်ထားတာပါ.. ”
လုချင်ဟယ်နှင့် အခြား ခရီးသွားဧည့်သည်များက ထိုလူသုံးဦးကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် ထိုအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးကို သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
သူတို့ တုန်ယင်ကာ သူတို့၏ စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ထိုလူသုံးဦးပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် အခြား အဖွဲ့ကိုးဖွဲ့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ “အရမ်း ကောင်းတယ်။ မင်းတို့ အားလုံး ရိုးသားကြပြီး ငါ့ယုံကြည်မှုကို သစ္စာမဖောက်ကြဘူး...”
ထိုအဖွဲ့ကိုးဖွဲ့မှာ တည်ငြိမ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မည်သည့် အားနည်းချက်မျှ မပေါ်လွင်ချေ။
အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှ လူခြောက်ဦးက ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့၏ တင်းမာနေသော ရင်ခုန်သံများ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အချို့မှာ ကျန်းယဲ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုမှု တစ်စွန်းတစ်စ ပြသလျက် သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကိုပင် အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်ကြ၏။
ကျန်းယဲ့ကို အောင်မြင်စွာ လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပြီဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းယဲ့၏ အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် သူတို့၏ ရင်ခုန်သံများက သူတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြချေ။
“ဝှစ်...”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုလူခြောက်ဦးက ရုတ်တရက် လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များက ထိန်းမရသိမ်းမရ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားပြီး ခြေလက်များကို အချည်းနှီး ရုန်းကန်နေခဲ့ကြသည်။
အခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၊ ခရီးသွားဧည့်သည်များနှင့် အခြေစိုက်စခန်း အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးက မှင်သက်သွားကြပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် ထိုလူခြောက်ဦးကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေကြလေသည်။
အခန်း ၁၆၄ပြီး၏။