အခန်း ၁၆၅
Vol. 17 Ch. 165
အခန်း (၁၆၅) လောဘ၏ နောက်ဆက်တွဲတန်ဖိုး
ကျန်းယဲ့က လှောင်ပြုံးဖြင့် သူတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ “မင်းတို့ အားလုံး အရမ်းစောပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”
ထိုလူခြောက်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသော်လည်း သူတို့တွင် အလွန် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်များ ရှိကြပြီး သူတို့၏ နစ်နာမှုများကို အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အပြစ်ကင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မဖွက်ထားပါဘူး...”
“မစ္စတာကျန်း... ခင်ဗျား မှားနေပြီ။ ကျွန်တော်တို့မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ လုံးဝ မရှိပါဘူး...”
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်းကောင်းပြီး လုံခြုံစိတ်ချရတဲ့ နေထိုင်စရာ နေရာတစ်ခု ပေးထားတာ။ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ် သစ္စာဖောက်နိုင်မှာလဲ.. ”
ကျန်းယဲ့သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေကာ သူတို့ကို ဖောက်ထွင်း၍ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲအထိ မြင်နိုင်သည့်အလား သူတို့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေချေသည်။
အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ငါ မင်းတို့ကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးမယ်” ကျန်းယဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ငါ သုံးအထိ ရေမယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့... ကိုယ့်ကံကြမ္မာ ကိုယ်ဖန်တီးကြပေတော့....”
စကားတွေ ဘယ်လောက်ပြောပြော ထိုလူခြောက်ဦးမှာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေပြီး နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ငြင်းဆိုရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြ၏။
သူတို့သည် ကျန်းယဲ့တွင် ခိုင်လုံသော သက်သေ မပြနိုင်ဟု သေချာနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို သူ တကယ်တမ်း အရေးယူရဲမည် မဟုတ်ဟု လောင်းကြေးထပ်နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ကျန်းယဲ့နှင့်အတူ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အချိန်ဖြုန်းပြီးနောက် သူသည် သွေးဆာနေသော သူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာကြပြီး ဤနားလည်မှုက သူတို့၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်မှုကို ပိုမို ကြီးထွားလာစေခဲ့သည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သူတို့သည် ကျန်းယဲ့၏ အောက်ခြေစည်းကို စမ်းသပ်နေကြခြင်းပင်။
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လေးဦးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
စိတ်ပျက်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး.... ဒါပေမဲ့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတယ်...
လီဇယ်ခိုင်နှင့် အခြားသူများ အားလုံးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိကြ၏။
ဝါရင့် ကမ္ဘာပျက်ခေတ် ကစားသမားတစ်ဦး အနေဖြင့် လုချင်ဟယ်က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ “ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မှာ တကယ်ကို နူးညံ့မှု ပြလို့ မရဘူးပဲ... ”
မြင်လား။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ဘောင်းဘီနဲ့ မဆန့်အောင် ကြီးထွားလာပြီလေ....
(NT- လူပါးဝလာတာကို ပြောချင်တာပါ...)
ကျန်းယဲ့သည် မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲဘဲ စိတ်ထဲမှ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စတင် ရေတွက်လိုက်လေသည်။
“တစ်...”
ထိုလူခြောက်ဦးမှာ သူတို့ အပြစ်ကင်းကြောင်း ခေါင်းမာစွာ အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးသီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာချေသည်။
“နှစ်...”
ထိုအမျိုးသားသည် ကျန်းယဲ့၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့သွား၏။ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာကာ သူ မနည်း တောင့်ခံထားရကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။
“သုံး...”
တတိယမြောက် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျန်းယဲ့ပ လည်ပင်းညှစ်သည့် လက်ဟန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်သွင်းလိုက်၏။
ထိုအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ရုတ်တရက် ပြိုလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... အကုန်ပြောပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အိတ်တစ်အိတ်ကို ကားထိုင်ခုံအောက်မှာ ဖွက်ထားတယ်.... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ... ”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏အဖွဲ့မှ အခြားအဖွဲ့ဝင် နှစ်ဦးမှာလည်း ပြာနှမ်းသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက အံကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “စောက်ရူး... ”
အခြားတစ်ဦးက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ “မင်းက အရင် စပြောတာလေ... အခုမှ လူကောင်း ဟန်ဆောင်မနေနဲ့..”
ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ကို လေထဲတွင် လက်သီးဆုပ်လိုက်၏။
“ဂျွတ်...”
စောင့်ကြည့်ခံနေရသော အခြေစိုက်စခန်း အဖွဲ့ဝင်နှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ လည်ပင်းများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုဖြင့် တွန့်လိမ်သွားပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားကြသည်။
ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းက မြေကြီးပေါ်သို့ တုံးတိတိ အသံနှင့်အတူ ပျော့ခွေကျသွားခေသည်။
နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဝန်ခံလိုက်သော အမျိုးသားသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြိုလဲသွားပြီး သူ၏ ပေါင်ကြားမှာ စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ကျန်းယဲ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်းယဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ပင် ထပ်မကြည့်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့သည် ကျန်ရှိနေသော သုံးဦးဘက်သို့ သူ၏ အကြည့်ကို လှည့်လိုက်၏။
ထိုလူသုံးဦးမှာ သူတို့၏ လည်ပင်း ပတ်လည်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေများကို စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ တင်းကျပ်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရ အလွန် ခက်ခဲသွားရသည်။
အစပိုင်းတွင် မျှော်လင့်ချက် တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသေးသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် အန္တရာယ်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း လက်နက်ချလိုက်ကြလေသည်။
“အစ်ကိုကျန်း...” အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးက ငိုကြွေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲကာ မျက်ရည်များ နှပ်များဖြင့် ပေပွနေခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ တကယ်ကို မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးပါ...”
အခြားနှစ်ဦးက အရူးအမူး ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး သူတို့၏ လည်ချောင်းထဲမှ အက်ကွဲသောအသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများပြည့်နေပြီး ပြူးထွက်နေခဲ့ကြသည်။
ဝမ်ပင်းက သင့်လျော်သော အချိန်တွင် ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်... သေခါနီးမှ နောင်တရမနေနဲ့”
ဤစကားလုံးများက အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့သုံးဦးမှာ အပြေးအလွှား ဝန်ခံကြတော့သည်။
“ကျွန်တော် ဖွက်ထားတယ်... ဖိနပ်ထဲမှာ ဖွက်ထားတယ်....” အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ စစ်ဖိနပ်အရှာ်ကို အရူးအမူး ပုတ်ပြလိုက်၏။
“ကားထိုင်ခုံအောက်မှာ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု ရှိတယ်...” အခြားတစ်ဦးက မလှမ်းမကမ်းရှိ အကြမ်းခံ ကားတစ်စီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြန်သည်။
အခြေစိုက်စခန်းအဖွဲ့ဝင်ကလည်း ပြောလိုက်လေသည်။ “ကျွန်တော့် အိပ်ခန်း ကြမ်းပြင်အောက်မှာ...”
ထိုသုံးဦး ဝန်ခံပြီးနောက် သူတို့၏ ဖိနပ်များနှင့် ကားထိုင်ခုံရှိ လျှို့ဝှက်အခန်းများတွင် ခိုးယူထားသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ထိုသုံးဦးမှာ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်ကင်းသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် သူတို့၏ လည်ပင်းရှိ အသက်ရှူကျပ်သော ခံစားချက်မှာ ရုတ်တရက် ပိုမို ပြင်းထန်လာ၏။
“အု... ”
ထိုသုံးဦးမှာ နာကျင်စွာဖြင့် သူတို့၏ လည်ချောင်းများကို ကုတ်ခြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အနီရောင်မှ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းသွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသက်ရှူကျပ်၍ သေဆုံးသွားကြချေသည်။
အလောင်းများ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် တုံးတိတိအသံက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးများ ထသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ခုနစ်ဖွဲ့ထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြားမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြလေသည်။
ရှာဖွေစဉ်အတွင်း တူညီသော သွေးဆောင်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသော အကြည့်များ ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။
“အခြေစိုက်စခန်းက လူတွေက ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးကို ငါ့လက်ထဲ အတင်းထိုးထည့်တုန်းက... ” အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးက သူ၏ အဖော်ကို တီးတိုးပြောလိုက်၏။ “ငါ လက်ခံလုနီးပါးလောက်ပဲ...”
သူ၏ အဖော်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။ “ငါလည်း အဲလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျန်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို တွေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ...”
အမှန်တကယ်တော့ အဖွဲ့ခုနစ်ဖွဲ့စလုံးက အလားတူ စိန်ခေါ်မှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရ၏။
အခြေစိုက်စခန်း အဖွဲ့ဝင်များက ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းထားရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သွေးဆောင်ခဲ့ကြလေသည်။
အချို့က အကျိုးအမြတ်ကို တစ်ဝက်စီ ခွဲဝေပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ပြီး အချို့က ရာထူးတိုးပေးမည်၊ အဆင့်အတန်း မြင့်မားစေမည် စသည့် မက်လုံးများ ပေးခဲ့ကြသည်။
ဤမျှများပြားသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများကို မြင်သောအခါ မည်သူမဆို စိတ်လှုပ်ရှားသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း အသိဉာဏ်က လောဘထက် ပိုမို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် လှည့်ကွက်များစွာ ရှိသော သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အသိဉာဏ်က သူတို့ကို ပြောပြနေပြီး သူ့တွင် အရန်အစီအစဉ်များ ရှိမရှိကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။
အချို့က အဓိကအဖွဲ့ဝင်များကို မလွှတ်ရန် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သူတို့ကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပင် ခန့်မှန်းခဲ့ကြ၏။
သူတို့သာ အောင်မြင်သွားပါက အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရရှိနိုင်ပေမည်။
အဓိက အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ယခု မြင်တွေ့နေရသည့် အရာထက် များစွာ ပိုမို ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိမည် ဖြစ်၏။
လက်ငင်း အကျိုးအမြတ်များမှာ ကြီးမားပုံရသော်လည်း ရေရှည်တွင် အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးကျေးဇူးများမှာ သေချာပေါက် သူတို့၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာခြင်းမှ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။
အခြားအဖွဲ့ခုနစ်ဖွဲ့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများသည်လည်း စဉ်းစားစရာအမျိုးမျိုး ရှိခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မကောင်းမှုတွင် မပါဝင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြလေသည်။
မြေကြီးပေါ်ရှိ အလောင်းငါးလောင်းကို ကြည့်ကာ လူတိုင်းမှာ သူတို့ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းအတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျေးဇူးတင်နေကြ၏။
တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သူများမှာ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် လဲကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြရသည်။
နောက်ခဏ၌ ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က လိန်လေ့၏ အဖွဲ့မှ သုံးဦးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့သွားလေသည်။ ထိုသုံးဦးမှာ ချက်ချင်း တုန်ယင်သွားပြီး သူတို့၏ နဖူးတွင် အေးစက်သော ချွေးသီးများ ထွက်ပေါ်လာကာ အသနားခံမှုများ အဆက်မပြတ် ပြုလုပ်ကြတော့သည်။
“အစ်ကိုကျန်း... ကျွန်တော်တို့ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျွန်တော်တို့ မှားမှန်း တကယ် သိပါပြီ!”
“အဲဒီ ခွေးကောင်က ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်စားတာပါ...”
“ကျွန်တော်တို့ နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး...”
ထင်မှတ်မထားဘဲ ကျန်းယဲ့က သူ့ကို မသတ်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။ “သူ့တို့ကို အရင် ချည်ထားလိုက်”
လီဇယ်ခိုင်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ ထိုသုံးဦးကို အထူးပြုလုပ်ထားသော ကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ထိုသုံးဦးမှာ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း မည်သို့သော ပြစ်ဒဏ် စောင့်ကြိုနေမည်ကို မသိရသဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြရသည်။
လီချင်း၊ ဦးလေးလီနှင့် အခြား ခရီးသွားဧည့်သည် အချို့က မြေကြီးပေါ်ရှိ အသက်မဲ့နေသော အလောင်းငါးလောင်းကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေကြချေသည်။
သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အားလုံး သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ချလိုက်ကြ၏။
လေထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဆယ်ဦးမှာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်ပြီး အောက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အတင်းအကျပ် ကြည့်ရှုနေခဲ့ရသည်။
အခြေစိုက်စခန်း အဖွဲ့ဝင်များကို စုရုံးကာ ချည်နှောင်ထားပြီး အသတ်ခံရမည့် သိုးပေါက်လေးများကဲ့သို့ ကျုံ့ကျုံ့လေး နေနေကြလေသည်။
ရုတ်တရက် ကျန်းယဲ့က ကျန်းခိုင်နှင့် အခြား ခရီးသွားဧည့်သည် နှစ်ဆယ်၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဆယ့်ရှစ်ဦးတို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ စားစရာ ကောင်းကောင်း တစ်ခုခု စားချင်လား.... ”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး အချင်းချင်း နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ကြကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
သူ၏ နည်းလမ်းများက သူတို့အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများ သွတ်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းယဲ့ သိထားပေသည်။
နောက်ထပ် ရှင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာ မပေးတော့ဘဲ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆူဖြိုးနေသော သိုးနှစ်ကောင်မှာ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တွင် ဟော့ပေါ့ ပါဝင်ပစ္စည်း အစုံအလင်၊ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားလွှာများနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုး ပါဝင်လာခဲ့သည်။
“ဘာရပ်နေကြတာလဲ” ကျန်းယဲ့က အော်လိုက်၏။ “လာ... သိုးတစ်ကောင်လုံး ကင်ဖို့ ကူညီကြ”
ထိုအခါမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း အံ့သြမှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ကြရသည်။
အခန်း ၁၆၅ပြီး၏။