အခန်း ၁၆၈
Vol. 17 Ch. 168
အခန်း (၁၆၈) မင်းတို့ လွတ်လပ်သွားပြီ
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများအပြားက ခိုးနားထောင်နေကြပြီး အများစုက သူ့ကို သတ္တမသခင်၏ ပထမအမဲလိုက်အဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်မိနေကြ၏။
ယခု သူက သူတို့က ဒီလောက် စိတ်ရှည်ရှည် စကားပြောနေကြတာက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပင်။
ကောင်လေးသည် ထပ်ပြီး မေးခွန်းမမေးနိုင်တော့ကြောင်း သိပေသည်။ သူသာ ထပ်မေးလိုက်ပါက အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးသွားနိုင်၏။
သူသည် တစ်ဖက်လူကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကမ်းစာစောင်ကို ယူကာ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မှောင်မိုက်နေသော တဲအိမ်လေးဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကောင်လေးသည် ကောက်ရိုးဖျာအောက်မှ နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့နေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
ဒါက ကမ္ဘာမပျက်ခင်က အဖွားဖြစ်သူက သူ့ကို ပေးထားခဲ့တဲ့ မိသားစု အမွေအနှစ် တစ်ခုပင်။
တဲအိမ်လေးထဲတွင် သူ၏ မိခင်က အားနည်းစွာ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ရှောင်အန်း... ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ဘာလုပ်မလို့လဲ...”
“မေမေ... အပြင်မှာ ကုန်တိုက်တစ်ခု ရှိတယ်တဲ့... ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးနဲ့ ဆေးတွေ၊ အစားအစာတွေ လဲလို့ရတယ်တဲ့...” ကောင်လေး၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေချေသည်။
“မသွားနဲ့...” အမျိုးသမီးက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်၏။ “ဒါက သေချာပေါက် ထောင်ချောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ လူတွေကို ပြန်ပေးဆွဲချင်နေတာ”
သူ၏ မိခင်၏ ပြည်တည်နေသော ဒဏ်ရာကို ကြည့်ကာ ကောင်လေးက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ “ဆဋ္ဌမသခင်နဲ့ သတ္တမသခင်ရဲ့ လူယုံတွေ ကိုယ်တိုင် ပြောတာ... မေမေ၊ မြန်မြန် ဆေးမသောက်ရင်...”
သူသည် ရုတ်တရက် မိခင်၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး တဲအိမ်အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကာ အော်ပြောလိုက်ပေသည်။ “သား အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်...”
ညစ်ပတ်နေသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် လျှောက်သွားနေစဉ် ကောင်လေးသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ရင်ခုန်သံများမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်နေခဲ့သည်။
ဒါက ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း သူ့မိခင်၏ ဒဏ်ရာမှာ ပိုးဝင်ပြီး အဖျားတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆေးဝါးမရှိလျှင် သူမ သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။
တဲအိမ်လေးထဲတွင် အမျိုးသမီးက တံခါးပေါက်ဆီသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ တွားသွားနေပြီး သူမ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်ရည်များက ချိုင့်ဝင်နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေခဲ့သည်။
အဝေးတွင် ကောင်လေး၏ ပိန်သွယ်သော ပုံရိပ်လေးမှာ လွင့်စင်နေသော ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။
...............
မှောင်မိုက်ပြီး စိုစွတ်နေသော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပုပ်ဟက်နေသော အနံ့အသက်များနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုများက လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်သော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ်ပင် အစိုင်အခဲ ဖြစ်လုနီးပါး ရှိနေပေသည်။
ဖန်ဟွေ့၏ လူယုံက သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်က ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
မြေအောက်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေကြသော ပုံရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်က မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် အချင်းချင်း ပူးကပ်သွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြ... မင်းတို့ လွတ်လပ်သွားပြီ...” ဆဋ္ဌမ အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ ကပ္ပတိန်က အခန်းထဲရှိ လူများကို ပြောလိုက်၏။
သူ့ကို တုံ့ပြန်လာသည်မှာ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုသာ....
ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရေခွံနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့လောက်အောင် ပိန်လှီနေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးကို သူမ၏ ကျောနောက်သို့ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ဖွက်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်နေသော်လည်း အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ချေ။
သူမ၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများတွင် ထုံထိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်စုံတစ်ယောက်က လွတ်လပ်ခွင့်အကြောင်း ပြောခဲ့စဉ်က ၎င်းမှာ သူတို့ကို ဇွန်ဘီများ မျှားရန် အသက်ရှင်နေသော ငါးစာများအဖြစ် အပြင်သို့ ထွက်သွားစေရန် လှည့်စားခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြပါ...”
“ဘယ်သူမှ မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး...”
“ဒီကနေ့ကစပြီး မင်းတို့ လုံးဝ လွတ်လပ်သွားပြီ” အမဲလိုက် ကပ္ပတိန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောလိုက်ပြန်သည်။
သို့သော် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိကြချေ။ သူတို့ အားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး သူတို့ ရှိနေကြောင်း မသိသာစေရန် သူတို့၏ လက်မောင်းများထဲတွင် မျက်နှာအပ်ထားလိုက်ကြသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ “သူ မင်းတို့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခြေစိုက်စခန်းထဲက အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေ အကုန်လုံးကို အစ်ကိုကျန်းက ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပါပြီ...”
“ကျွန်တော်က အခြေစိုက်စခန်းက လူမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို မယုံရင် ကျွန်တော့်ကို ယုံလို့ရပါတယ်....”
ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြချေ။
အမဲလိုက် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ “သောက်ကျိုးနည်း... ထွက်လာခဲ့လို့ ပြောနေတယ်ဆိုမှတော့ အခု ထွက်လာခဲ့ကြစမ်း...”
သူ စကားပြောနေစဉ် အဝါရောင်သန်းနေသော အညိုရောင် စူပါပါဝါတစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးက သံတံခါးကို နားကွဲမတတ် အသံဖြင့် ဝင်တိုက်သွားခဲ့သည်။ “အခု မထွက်လာရင် မင်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ပစ်မယ်...”
လူအုပ်ကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ဆံပင်များ ဖြူနေသော သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားတစ်ဦးက တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်မှာ အနာများ ဖြစ်ပြီး ပြည်တည်နေကာ သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ပြည်များက မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။
သူတို့၏ နောက်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်နေသော သိုးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ စက်ရုပ်များအလား လိုက်ပါ ရွေ့လျားလာကြ၏။
သူတို့ မြေအောက်ခန်းထဲမှ တယိမ်းတယိုင် ထွက်လာချိန်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ကြောင့် မည်သူမျှ မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်ကြချေ။
သူတို့ နေရောင် မမြင်ရသည်မှာ အရမ်းကို ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။
“ခေါင်းဆောင် ဆယ်ယောက်လုံး မရှိတော့ဘူး...” အမဲလိုက် ကပ္ပတိန်က မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကြေညာလိုက်၏။ “အခု မင်းတို့ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားလို့ရပြီ။ ထွက်သွားချင်တာဖြစ်ဖြစ်... ဆက်နေချင်တာဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
သို့သော် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။
အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က သူ့မိခင်၏ နောက်သို့ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ပုန်းကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ညာဘက်လက်မောင်းတွင် သံပူတိုက်ခံထားရသော အမာရွတ်များ ရှိနေချေသည်။
သူ၏ ဘေးတွင် တွန့်တွန့်လိပ်လိပ် မျက်နှာရှိသော အဘွားအိုတစ်ဦးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ အဆောင်တစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ၎င်းကို ကိုင်ထားမှသာ စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။
၎င်းကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ကပ္ပတိန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်၏။
သူတို့ အတော်အလှမ်းဝေးသည်အထိ ထွက်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးက ၎င်းမှာ တကယ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ယုံကြည်လာကြလေသည်။
“ငါတို့ကို တကယ် လွှတ်ပေးတော့မှာလား...” နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
ရုတ်တရက် အဝေးမှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခေသည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး အချို့က မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ဒူးထောက်ကာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို ကာကွယ်လိုက်ကြ၏။
ဒါက အရိုက်ခံရခြင်းမှ သူတို့ ရရှိလာသော အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပင်။
သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော ကျာပွတ်ရိုက်ချက်မှာ ကျရောက်မလာခဲ့ချေ။
“မေမေ....” ပုံမှန်မဟုတ်သော လက်မောင်းနှင့် ကလေးငယ်က ကောင်းကင်ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ကောင်းကင်မှာ လူတွေ ရှိနေတယ်”
လူများက နားမလည်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေသော လူပုံစံ ဆယ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ လည်ပင်းများတွင် ရယ်စရာကောင်းသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။
သူတို့သည် တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကြပြီး အခြေစိုက်စခန်း၏ မြို့ရိုးထက် ပိုမိုမြင့်မားကာ လေထဲတွင် တွဲလွဲခိုနေသော ပုံရိပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ကြလေသည်။
“ဟုတ်တယ်.. ဟုတ်တယ်... အခြေစိုက်စခန်းက အထက်တန်း အရာရှိတွေပဲ” တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော ရင်ဘတ်ထဲမှ တစ်ခုခုက ညင်သာစွာ ခုန်လှုပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူမှာ ခြေထောက်တွင် ပြည်တည်နေသော အနာများရှိသည့် အဘိုးအိုပင်။ သူသည် ရုတ်တရက် အခြေစိုက်စခန်း တံခါးဆီသို့ အရူးအမူး တွားသွားလိုက်ရာ သူ၏ ပုပ်ဟက်နေသော အသားများက မြေကြီးပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော ခြေရာများ ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။
တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်... ပိုမိုများပြားသော လူများက တယိမ်းတယိုင်ဖြင့် စတင် ပြေးလွှားလာခဲ့ကြသည်။
အချို့က ပြေးရင်း ငိုကြွေးကြပြီး အချို့က လဲကျကာ ရှေ့သို့ တွားသွားနေကြ၏။
ရှေ့တွင် သူတို့ကို ဘာတွေ စောင့်ကြိုနေမည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း သူတို့၏ နောက်တွင်တော့ လူသားစားသော ငရဲခန်းတစ်ခု ရှိနေပြီး သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် အဲဒီနေရာကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ မပြန်ချင်တော့ချေ။
..........
လောချန်းယဲ့၏ လူယုံလီရှန်းက ယွမ်ကွမ်နှင့် ကျစ်ဆံမြီး မိန်းကလေးတို့ကို ဓာတ်ခွဲခန်း တံခါးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လေးလံသော သတ္တုတံခါးကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး သွေးနံ့များနှင့် ရောနှောနေသော စူးရှသည့် ဆေးနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဖမ်းဆီးခံထားရသော လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ လှောင်အိမ်များထဲတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေခဲ့ကြသည်။
အချို့မှာ မူးယစ်ဆေးဝါးများ ထိုးသွင်းခံထားရသဖြင့် တက်နေကြ၏။ အချို့မှာ သူတို့၏ ခြေလက် အစိတ်အပိုင်းများ ဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး ပြည်တည်ကာ ရောင်ရမ်းနေသော ဒဏ်ရာများ ရရှိနေခဲ့ကြသည်။
အခြားသူများမှာ မျိုးဗီဇများ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းခံထားရသဖြင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တွန့်လိမ်ကာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေကြ၏။
“အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြ။ အခု မင်းတို့ လွတ်လပ်သွားပြီ....” လီရှန်းက တိုးညင်းကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
သူ့ကို တုံ့ပြန်လာသည်မှာ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ဖိနှိပ်ထားသော သရော်သံ အနည်းငယ်သာ...
ထောင့်တစ်နေရာတွင် အထူးပြုလုပ်ထားသော သံကြိုးများဖြင့် လက်ကို ချည်နှောင်ခံထားရသည့် လူငယ်တစ်ဦးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ “လွတ်လပ်ခွင့် ဟုတ်လား။ ဒီတစ်ခါရော ဘာလှည့်ကွက်အသစ်တွေ ထပ်သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...”
သူသည် လက်ထိတ်များကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရာ သံကြိုးများက ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားလေသည်။ “ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်လေ... ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့...”
လီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြရန် ပျင်းရိစွာဖြင့် လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။
“ဂျောက်...”
လူငယ်၏ လက်ပေါ်ရှိ သံကြိုးများက ဂျောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“မင်း...” လူငယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်လည်ရရှိသွားသော သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေစဉ် သူ၏ စူပါပါဝါက လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာလေသည်။
မည်သည့် အတားအဆီး သို့မဟုတ် နာကျင်မှုမျှ မရှိဘဲ သူသည် တကယ်ကို စူပါပါဝါများကို အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။
“ယုံတာ မယုံတာ မင်းသဘောပဲ... ” လီရှန်းက လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ “မင်း သေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဒီမှာပဲ ဆက်နေပေါ့...”
ယွမ်ကွမ်နှင့် ကျစ်ဆံမြီးမိန်းကလေးတို့က စကားအများကြီး မပြောကြချေ။ သူတို့က အခြား လှောင်အိမ်များ၏ တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
ဓာတ်ခွဲခန်းထဲရှိ လူများက အချင်းချင်း နားမလည်စွာ ကြည့်နေကြ၏။ လီရှန်းနှင့် အခြားသူများ တကယ် အဝေးသို့ ထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်မှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို တုန်ယင်စွာ စတင် လှမ်းလိုက်၏။
သူတို့သည် အချင်းချင်း ကူညီထူမပေးကြပြီး ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှ တယိမ်းတယိုင် ထွက်လာကြလေသည်။
မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်ကြောင့် လူတိုင်း မျက်လုံးမှေးသွားကြသော်လည်း သူတို့က အခြေစိုက်စခန်း တံခါးဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ...
လေထဲတွင် လူပုံစံဆယ်ခု လွှင့်ပျံခိုနေပြီး သူတို့၏ လည်ပင်းများတွင် ရယ်စရာကောင်းသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ တစ်ချိန်က မောက်မာခဲ့ကြသော ဆယ်မျက်နှာအခြေစိုက်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်များပင်။
အခန်း ၁၆၈ပြီး၏။