အခန်း ၁၇၂
Vol. 18 Ch. 172
အခန်း (၁၇၂) တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူဌေးဖြစ်လာကြခြင်း
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ခရီးသည် နှစ်ဆယ်ဦးသည် သူတို့၏ မိသားစုများ၊ ရဲအရာရှိများ သို့မဟုတ် ဆရာများအား အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ကြပြီး ကျန်းယဲ့ကို ရှာဖွေရန် ဟန်ကျိုးသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်၏။
အားလုံးကလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် မစောင့်နိုင်ဘဲ အမြန်ထွက်သွားရန်ပင် တိုက်တွန်းနေကြလေသည်။
အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကျန်းခိုင်သည် တစ်နာရီအကြာတွင် ရီယဲ့ ခရီးသွားအေဂျင်စီအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျန်းယဲ့က လက်ဖက်ရည် စားပွဲရှေ့တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ကာ ရေနွေးငွေ့များ တက်နေသော လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“ဝါး.... မင်းက တော်တော် မြန်တာပဲ” ကျန်းယဲ့က မော့ပင် မကြည့်ဘဲ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ငှဲ့ပြီး တွန်းပေးလိုက်၏။
ကျန်းခိုင်သည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မောက်မာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒါပေါ့... ကျွန်တော်က အရင်ဆုံး ရောက်လာတာမလား”
ကျန်းယဲ့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ “မင်းက အရင်ဆုံး မဟုတ်ဘူး...”
သူက သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ လသာဆောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ကျန်းခိုင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်အရပ်သား ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက လသာဆောင်ဘက်မှ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ စူးရှနေကာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
ကျန်းခိုင်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့ကို မျက်လုံးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
ကျန်းယဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ချင်း.... အထူးကိစ္စရပ်များ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဗျူရိုက ဝန်ထမ်းတစ်ဦးပါ”
“လင်ရှောင်... ”
ဤထူးဆန်းသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းခိုင်သည် ချက်ချင်းပင် စကားစု းတစ်ခုကို သတိရသွား၏။ “သောက်ကျိုးနည်း... ခင်ဗျားတို့က ဒဏ္ဍာရီလာ ၇၄၉ ဗျူရိုက လူတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား... ”
သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး အတည်ပြုခြင်းလည်း မလုပ်သလို ငြင်းဆိုခြင်းလည်း မပြုကြချေ။
ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် ကျန်းခိုင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရသည်။
အချို့အရာများကို မသိတာက ပိုကောင်းပေသည်။
သူသည် သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။ သို့သော် အလွန်ပူနေသဖြင့် လျှာကို ထုတ်လိုက်ရရာ အနီးရှိသူများ အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။
နေ့လယ် လေးနာရီတွင် ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ စောင့်ဆိုင်းခန်းမှာ လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်၏။
လီချင်းက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ အလျင်စလို တံခါးတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ လူတိုင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မနေတဲ့ မြို့က ဟန်ကျိုးနဲ့ အတော်လေး ဝေးလို့ပါ...” သူမက ရှက်ရွံ့စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ သို့သော် ထောင့်တွင် ထိုင်နေသော မရင်းနှီးသော အမျိုးသား နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ အမူအရာမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့ရသည်။
ချန်ချင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့မှာ အလေ့အကျင့်အတိုင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မိတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။
“ချန်ချင်း... အထူးကိစ္စရပ်များ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဗျူရိုမှ ဝန်ထမ်းပါ”
“လင်ရှောင်....”
၎င်းမှာ သူတို့၏ အကြိမ်နှစ်ဆယ်မြောက် မိတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လေသံမှာ အလွန် တိကျပြတ်သားနေဆဲပင်။
“ကောင်းပြီ... လူစုံပြီ” ကျန်းယဲ့က လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး သူ၏ စနစ်သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ပစ္စည်းများကို စတင် ထုတ်ယူလိုက်၏။
ပထမဆုံး ထွက်လာသည်မှာ ရွှေချောင်းအချို့ ဖြစ်ပြီး သစ်သားစားပွဲပေါ်သို့ တုံးတိတိ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
နောက်တွင်မူ ကျောက်စိမ်း အသုံးအဆောင် အမျိုးမျိုးတို့မှာတောင်ငယ်လေး တစ်လုံးကဲ့သို့ ပုံနေချေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများ ဖြစ်၏။
အရောင်စုံလင်သော ခရစ်စတယ်များမှာ နေရောင်အောက်တွင် အိမ်မက်ဆန်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး စောင့်ဆိုင်းခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသယောင် ရှိလေသည်။
အခြားသူများအတွက် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများက ထူးဆန်းမနေတော့သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးသည့် ချန်ချင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့အတွက်မူ ကွဲပြားခြားနားနေချေသည်။
သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ အခြားကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာသော ဒေသထွက်ကုန်များကို ရယူရန် ဖြစ်၏။
ကျန်းယဲ့က ရွှေ၊ ငွေနှင့် ကျောက်စိမ်းများကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး “ဒါတွေကို ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အချိုးအစားအတိုင်း ခွဲဝေပေးမယ်”
အားလုံးက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့ ကြိုတင် ဆွေးနွေးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။
ထို့နောက် သူက တောက်ပနေသော ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံးများဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “အဓိက အပိုင်းက ဒါပဲ။ အများစုက အဆင့်တစ်၊ အနည်းငယ်က အဆင့်နှစ်ပဲ။ အဆင့်တစ်နဲ့ အဆင့်နှစ်ကို အဆဆယ်ဆ ခြားပြီး လဲလှယ်ကြမယ်။ အားလုံး သဘောတူလား...”
“သဘောတူပါတယ်...”
“တရားမျှတပါတယ်...”
တွက်ချက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အချိုးအစားအတိုင်း ခွဲဝေပေးလိုက်ကြ၏။
လီဇယ်ခိုင်တို့ ငါးဦးအဖွဲ့မှာ ၄၀% နီးပါး ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းကို မည်သည့်နေရာတွင် အသုံးပြုမည်ကို လူတိုင်း နားလည်ထားကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသူများဖြစ်သော လီချင်းနှင့် လုချင်ဟယ်တို့မှာ ၁၅ ခုစီသာ ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။ သူတို့မှာ အစကတည်းက အနည်းဆုံး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်ခဲ့သော ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသူလေးများ မဟုတ်ပါလော။
အားလုံး တာဝန်ခွဲဝေပြီးနောက် လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
“ခင်ဗျားတို့အားလုံး...” လင်ရှောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့က အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဗျူရိုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အားလုံးကို ဝယ်ယူချင်ပါတယ်...”
စောင့်ဆိုင်းခန်းထဲတွင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
လူတိုင်း ကျန်းယဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ကျန်းယဲ့သည် လက်ဖက်ရည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သောက်ပြီး မေးလိုက်၏။ “ဈေးက ဘယ်လောက်လဲ...”
ချန်ချင်းသည် သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်း တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “အဆင့်တစ် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်တုံးကို ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀၊ အဆင့်နှစ် တစ်တုံးကို ၅ သန်း ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ထားပါတယ်....”
ဤဈေးနှုန်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး အထက်လူကြီးများနှင့် တိုင်ပင်ပြီး အမြတ်ခွဲဝေမှု ဆွေးနွေးချိန်တွင် အတည်ပြုချက် ရရှိထားသော ဈေးနှုန်းပင်။
ဤဈေးနှုန်းကြောင့် လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
လီချင်းက စိတ်ထဲတွင် မြန်မြန်တွက်ချက်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး ၁၅ တုံးမှာ ၇.၅ သန်းနှင့် ညီမျှနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ခရီးမသွားမီက သူမသည် ယွမ် ၂,၅၀၀ သာ ရှိသော ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသူလေး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။
ယခုပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမမှာ သန်းကြွယ်သူဌေး ဖြစ်သွား၏။
ထို့နောက် သူမသည် နောင်တရသွားရသည်။ ဒါလောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိရင် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင်ငွေတွေကို ပိုပြီး ဂရုတစိုက် သုံးခဲ့သင့်တာ။
လီချင်းသည် ရောင်းချရန် သဘောတူတော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ကျန်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
ချက်ချင်းပင် သူမသည် ချန်ချင်းနှင့် လင်ရှောင်တို့ အပါအဝင် အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ကျန်းယဲ့ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်လေသည်။
ကျန်းယဲ့မှာ သူတို့၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ရယ်မောရခက် ဖြစ်သွားရသည်။ “ဘာလို့ အားလုံး ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ...”
သူက ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ “ငါက လမ်းပြပဲ။ ရောင်းမရောင်းက မင်းတို့ ကိစ္စလေ”
သူ့ကိုယ်သူ လမ်းပြလေးဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ သိသိသာသာ တွန့်သွားရသည်။
လင်ရှောင်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားချေသည်။ အချိန်ခရီးသွားခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် လမ်းပြလေး ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
“ဒါပေမဲ့...” ကျန်းယဲ့သည် စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပြီး လင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။ “သူတို့ မရောင်းဘူးဆိုရင် ဈေးတိုးပေးလိုက်လေ။ ဈေးတန်သွားရင် ရောင်းချင်တဲ့သူ ပေါ်လာမှာပါ...”
လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။
ထို့နောက် ကျန်းယဲ့သည် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ “ရောင်းမရောင်းက မင်းတို့သဘောပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယဲ့သည် မရောင်းနဲ့ဟုလည်း မပြောသလို အကုန်ရောင်းလိုက်ဟုလည်း မပြောခဲ့ချေ။
နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က နောင်တရသွားရင် သူ့ကို အပြစ်တင်ကြမှာပေါ့။
သူ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ဘာသာ ဆွေးနွေးကြ” ဟူသော သဘောမျိုးဖြင့် နေလိုက်၏။
စောင့်ဆိုင်းခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားရတော့သည်။
လီဇယ်ခိုင်က မတ်တပ်ရပ်ကာ လင်ရှောင်နှင့် အခြားသူများကို တောင်းပန်စကား ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ ဝေစုကို အထက်လူကြီးဆီ အပ်ရမှာပါ။ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အထက်လူကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ အထက်လူကြီးတွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လို့ ရပါတယ်...”
လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
အခြားစနစ်များအကြား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ သူတို့၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေချေသည်။
ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံးက ကျန်ရှိနေသော ခရီးသည် ၁၅ ဦးဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြ၏။
အပြန်အလှန် ညှိနှိုင်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး ဈေးနှုန်းမှာ အဆင့်တစ် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး တစ်တုံးလျှင် ၆၀၀,၀၀၀ နှင့် အဆင့်နှစ် တစ်တုံးလျှင် ၆ သန်းသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
လီချင်းသည် ကျန်းခိုင်က ပစ္စည်းများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံကိုသာ ရောင်းချသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
ကျန်းခိုင်သည် အရင်တစ်ခေါက်က ငွေအများကြီး ရထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ငွေမလိုကြောင်း သူမ သိပေသည်။ ဤရောင်းချမှုမှာ အထူးဌာနကို မျက်နှာသာပေးရန်သာ ဖြစ်၏။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ ထက်ဝက်ပဲ ရောင်းမယ်” လီချင်းက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
သူမ၏ မိသားစုမှာ ချောင်လည်နေသဖြင့် ငွေလိုအပ်သော်လည်း အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ခရစ်စတယ်စွမ်းအင်တုံး အချို့ကို ချန်ထားချင်သေးပေသည်။
အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း.......
(NT- လက်တွေ့ကမ္ဘာလဲ ပြောင်းလဲလာနိုင်ပါတယ်......)
အခန်း ၁၇၂ပြီး၏။