အခန်း ၁၇၉
Vol. 18 Ch. 179
အခန်း (၁၇၉) အဖွဲ့ခွဲ၍ ရှာဖွေခြင်း
မာရှောင်ထျောင်က သဘောမတူဘဲ သူ၏ အမြင်ကို တင်ပြလိုက်၏။ “လူတိုင်း အတူတူနေတာက ပိုလုံခြုံတယ်လို့ ထင်တယ်.. ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောကန္တာရထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု အတွေ့အကြုံ မရှိသော အဖွဲ့ဝင် အချို့မှာ စိုးရိမ်လာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းဝေ့က တုန်ယင်နေသော လင်းယွီကို ဖက်ထားရင်း တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဘာလို့ အတူတူ မသွားတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခမပေးဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ကန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ပျော်ပွဲစားထွက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် မီတာ ၄,၉၀၀ မှာ ရောက်နေတာ... လေတိုက်နှုန်းက အဆင့်ခုနစ်ရှိပြီး အပူချိန်က အနှုတ်ဆယ့်ငါး ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်ရှိတယ်။ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိတဲ့လူတစ်ယောက်က ဘယ်လောက် မြန်မြန် ခွန်အားကုန်ခန်းသွားနိုင်လဲဆိုတာ မင်းသိလား....”
သူ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားချေသည်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ ၂၄ နာရီပဲ ရှိတယ်။ အဖွဲ့တစ်ခုလုံး အတူတူ လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် မောပန်းနေတဲ့ လူတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့အတွက် အချိန်အများစုကို ဖြုန်းတီးလိုက်ရလိမ့်မယ်...”
လေပြင်းနှင့် နှင်းများက လူအုပ်ကြားသို့ ဖြတ်သန်း မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဒေါက်တာချန်ရွှဲက ရုတ်တရက် လက်မြှောက်လိုက်၏။ “အဖွဲ့ခွဲတာကို ကျွန်မ သဘောတူပါတယ်။ အမြင့်ပေ ဆေးပညာသုတေသီ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်မဟုတ်တဲ့ လူတွေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်....”
ဒေါက်တာ လီမင်ကလည်း အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ “ချန်ရွှဲပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု အလွယ်တကူ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်....”
မာရှောင်ထျောင်ကလည ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မပြောတော့ခေိ။ “ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ သတိထားသွားကြပါ”
“စိတ်မပူပါနဲ့” နောက်ဆုံး သော့ချိတ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျောက်ကန်းက သူ၏ နှင်းလျှောက်ဖိနပ်ဖြင့် နှင်းပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသော အမှတ်အသားများ ခြစ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ အတူတူဆိုရင် တောင်ပေါ် အခြေအနေ အများစုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်...”
သဘောတူညီမှု ရရှိသွားသော အဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ ကျန်းယဲ့က ကျောက်ကန်းနှင့် အခြားသူများကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ “သတိထားကြပါ... ဒီဘက်ကိုတော့ ကျွန်တော် ကြည့်ထားပါ့မယ်....ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး”
မြည်ဟည်းနေသော လေပြင်းများက နှင်းပွင့်များကို လွင့်စဉ်စေပြီး မျက်နှာကို ဓားကဲ့သို့ စူးရှစွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် ရှေ့ပြေး ကင်းထောက်တပ်စုမှ စစ်သည် တစ်ဒါဇင်သည် ရေခဲကျောက်တုံးပေါ်ရှိ လေကွယ်ရာနေရာတစ်ခုတွင် ကွေးကွေးလေး နေနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်တောင်များတွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။
တပ်စုမှူး ကျောက်တယုံသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အလွှာလိုက် ဖြည်လိုက်ရာ ဂျုံကြမ်းဖြင့် လုပ်ထားသော မည်းနက်နေသည့် ပန်ကိတ်တစ်ဝက် ထွက်လာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ တပ်ခွဲတစ်ခုလုံးက အနိုင်နိုင် စုဆောင်းထားသော ရိက္ခာဖြစ်ပြီး သူ မထွက်ခွာမီ နည်းပြက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
“ရှောင်တောက်.... ရော့” ကျောက်တယုံက ပန်ကိတ်ကို ထက်ဝက်ချိုးကာ အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အပိုင်းကို ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေး နေနေသော စစ်သည်လေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကျန်းရှောင်တောက်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ပြာနှမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက အသည်းအသန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ “တပ်စုမှူး... ခင်ဗျားပဲ စားပါ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မဆာဘူး”
သူ စကားပြောမဆုံးမီမှာပင် သူ၏ ဗိုက်မှ ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။
ကျောက်တယုံက ရှောင်တောက်၏ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ ရှေ့ပိုင်းကို တိုက်ရိုက် ဆွဲဖွင့်ကာ ပန်ကိတ်ကို အတွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။
အေးစက်နေသော ပန်ကိတ်က ကောင်လေး၏ နွေးထွေးသော ရင်ဘတ်နှင့် ထိတွေ့သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ဒါ အမိန့်ပဲ..” တပ်စုမှူး၏ အသံမှာ မြေကြီးနှင့် ပွတ်တိုက်နေသော ကော်ဖတ်စက္ကူကဲ့သို့ အက်ကွဲနေခဲ့သည်။ “မင်း ခြေထောက်တွေ ခွေကျပြီး နှင်းတောင်စောင်းကနေ ပြုတ်ကျသွားရင် ငါ သေရင်တောင် မင်းကို ခြောက်လှန့်မယ်....”
စစ်မှုထမ်းဟောင်း စွန်းတယ်ရှန်းက သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ဆစ်အရွယ်ခန့် ရှိသော ဆားခဲလေးတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထိုလူ တစ်ဒါဇင်က အလှည့်ကျ ရက်လိုက်ကြသည်။
ငန်ပြီး ဖန်သောအရသာက အရသာခံဖုများကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး ဆန္ဒပြနေသော အစာအိမ်ကို လှည့်စားနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေချေသည်။
သူတို့နောက်ရှိ အဓိကတပ်ဖွဲ့ကြီးအတွက် အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေကြောင်း သူတို့အားလုံး သိကြလေသည်။
မနေ့က စားဖိုဆောင်မှ လောင်လီက စွပ်ပြုတ်လုပ်ရန် မြင်းချေးထဲမှ မကြေညက်သေးသော ပဲစေ့များကိုပင် ရွေးထုတ်ခဲ့ရကြောင်း တိတ်တဆိတ် ပြောခဲ့၏။
အဖွဲ့က ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိထားသော အစားအစာများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝါးစားလိုက်ကြလေသည်။
ကျန်းရှောင်တောက်သည် ပန်ကိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထက်ဝက်ချိုးကာ တစ်ဝက်ကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို တပ်စုမှူး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်လေသည်။
“ဆက်သွားကြမယ်....” ကျောက်တယုံက အဝတ်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ “မမှောင်ခင် ဘေးကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ရမယ်...”
လူ ခြောက်ဦးသည် ခြေထောက်များကို သိုင်းကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် တန်းစီထားပြီး အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်းကြား ကြိုးတန်းပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော နှံကောင်များကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေခဲ့ကြသည်။
ရှောင်တောက်သည် နောက်ဆုံးမှ ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေပြီး ရဲဘော်များ၏ ကျောပြင်များကို လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် မြင်နေရကာ ခြေထောက်ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးမှ ဆွဲငင်အားကသာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အထောက်အပံ့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်၌ ရှေ့ဆုံးမှ ကင်းထောက်သည် ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို တုန်ယင်စွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ “ရပ်... ခဏရပ်”
ထို့နောက် သူက ရှေ့ရှိ ချောမွေ့ပုံရသော နှင်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ဒီနေရာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်..”
အတွေ့အကြုံရှိသော စစ်သည်များမှာ ချက်ချင်း သတိဝင်သွားကြခေသည်။
ကျောက်တယုံသည် သူ၏ခြေထောက်ကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးကို ဖြည်ကာ နှင်းပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှဲချလိုက်လေသည်။ “အားလုံး လှဲချ... တွားသွား...”
လူတစ်ဒါဇင်က နှင်းပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားပိုးကောင်များကဲ့သို့ တွားသွားလိုက်ကြသည်။
ကျန်းရှောင်တောက်သည် သူ၏ ခြေအောက်မှ တိုးညင်းသော “ဂျွတ်” ဟူသည့် အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ သူ မအော်နိုင်မီမှာပင် နှင်းပြင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားလေသည်။
“အားး...”
စစ်သည်ခြောက်ဦးသည် ရေခဲအက်ကြောင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ကျွံကျသွားကြသည်။
ကျောက်တယုံသည် အက်ကြောင်း၏ အစွန်းကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး ကျန်းရှောင်တောက်မှာ သူ၏ လက်ဖျားမှတစ်ဆင့် တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ လျှောကျသွားသည်ကို မတတ်သာဘဲ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။
“ကျန်းရှောင်တောက်.......”
ပဲ့တင်သံများက ရေခဲအက်ကြောင်းများအတွင်း အလွှာလိုက် ထပ်နေခဲ့သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တုံးတိတိ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျန်းရှောင်တောက်၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ “တပ်စုမှူး.... ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကျိုးရဲ့ ခြေထောက်က... ခြေထောက်က...”
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော စစ်သည်များမှာ ကြိုးလုပ်ရန်အတွက် သူတို့၏ ခါးပတ်များကို အရူးအမူး ဖြည်လိုက်ကြ၏။
လူအိုကြီးစွန်းက သူ၏ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ ခါးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြတ်နိုးစွာ သိမ်းဆည်းထားသော လျှော်ကြိုးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
၎င်းမှာ သူ အိမ်မှထွက်ခွာစဉ်က သူ၏ မိခင်အိုကြီးက သူ၏ အိတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သော အသက်ကယ်ကြိုးဖြစ်သည်။
“ငါ အောက်ဆင်းမယ်...” လူအိုကြီးစွန်းက ကြိုးကို ကျောက်တုံးတွင် ချည်လိုက်၏။
“မလုပ်နဲ့....” ကျောက်တယုံက သူ့ကို ဆွဲထားလိုက်လေသည်။ “ဒီကြိုးက လူနှစ်ယောက်ကို မခံနိုင်ဘူး..”
သူ စကားပြောမဆုံးမီမှာပင် အက်ကြောင်း အစွန်းရှိ နှင်းများ ရုတ်တရက် ထပ်မံ ပြိုကျသွားပြီး လူအိုကြီးစွန်းမှာ ယိမ်းယိုင်ကာ တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ရေခဲအက်ကြောင်းထဲမှ တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရင်ကွဲနာကျဖွယ် ညည်းညူသံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
ကျန်းရှောင်တောက်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ “အဘိုးစွန်း ခေါင်းကနေ သွေးတွေ ထွက်နေတယ်ဗျ...”
ကျန်ရှိနေသော စစ်သည် ငါးဦးမှာ ရေခဲအက်ကြောင်း၏ အစွန်းတွင် ဒူးထောက်ကာ သူတို့၏ ရဲဘော်များကို ကယ်ဆယ်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကြောင့် ကယ်ဆယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။
မီတာ သုံးဆယ်ကျော် နက်သော ရေခဲအက်ကြောင်းထဲမှ စစ်သည်များ၏ အသံများကို ကြားနေခဲ့ရသည်။
“ကျွန်တော်တို့ကို ထားခဲ့တော့...”
“မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြတော့...”
“မှတ်ထား.... ငါ့အမေကို... ပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့နော်...”
ကျောက်တယုံက သူ၏ မျက်နှာကို နှင်းများထဲတွင် အပ်ထားပြီး သူ၏ ပခုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေ၏။
......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးကျွင်းသည် အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားနေပြီး သူ၏ ရေခဲခွဲပုဆိန်မှာ နှင်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
နှင်းပွင့်များမှ ပါလာသော အေးစက်သည့် လေပြင်းများက နှင်းကာ မျက်မှန်များကို ရိုက်ခတ်နေပြီး တရှဲရှဲ အသံကို ဖြစ်ပေါ်စေနေခဲ့သည်။
သူသည် အသင်းဖော်များဘက်သို့ လှည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်၏။ “ဒီရာသီဥတုက ၂၀၁၈တုန်းက ကျွန်တော် မုံပေါ်တောင်ကို တက်ခဲ့တုန်းကနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး... လေတိုက်နှုန်းက အနည်းဆုံး အဆင့်ရှစ် ရှိပြီး မြင်ကွင်းက ငါးမီတာထက်တောင် နည်းတယ်။ ခေတ်မီ တောင်တက်စံနှုန်းတွေအရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း တောင်အောက် ဆင်းသင့်ပြီ...”
ဖန့်ရှန်းက နှင်းကာ မျက်မှန်ပေါ်ရှိ နှင်းခဲများကို ခက်ခက်ခဲခဲ သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ လေကြောင့် အက်ကွဲနေချေသည်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ ဒီလို အသုံးအဆောင်တွေ ရှိတာတောင် ဒီလောက် ခက်ခဲနေတာ.... အဲဒီခေတ်က လူတွေ ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ တကယ် မသိတော့ဘူး...”
ရုတ်တရက် ကျောက်ကန်းက လက်ကို ဆတ်ခနဲ မြှောက်လိုက်ပြီး အဖွဲ့ကို ရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။
သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ထူထဲသော ဆောင်းရာသီ ဦးထုပ်အောက်ရှိ သူ၏ နားရွက်များက ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ရှုး.... ”
လေပြင်းများ မြည်ဟည်းနေသော်လည်း လူ့အသံများကို တိုးညင်းစွာ ကြားနေရလေသည်။
ကျိုးကျွင်းက ချက်ချင်း အသက်ရှူအောင့်လိုက်ပြီး အခြားသူများမှာလည်း ရပ်တန့်ကာ အသေအချာ နားထောင်လိုက်ကြ၏။
လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားတွင် အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းနေသဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေပြီး လေပြင်းကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသော အပိုင်းအစများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ အငြင်းပွားဖွယ် မရှိအောင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေချေသည်။
“ဆက်သွားကြမယ်……”
“...မမှောင်ခင်...”
ကျောက်ကန်း၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “တစ်ယောက်ယောက် စကားပြောနေတယ်..”
ကျိုးကျွင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ “ဒီလူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောကန္တာရထဲမှာ ငါတို့ကလွဲလို့ ဘယ်သူ ရှိနိုင်ဦးမှာလဲ...”
သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားကာ အံ့သြစွာ အော်လိုက်ချေသည်။ “အဲဒါ... သူတို့များ ဖြစ်နေမလား...”
ကျောက်ကန်းက ပြန်မဖြေဘဲ အသံလာရာ အရပ်ကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြားသိမြင်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူက ဆယ်နာရီ အရပ်မျက်နှာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ဟိုဘက်မှာ...”
(NT- စစ်ရေးတွေမှာသုံးတဲ့ နာရီမျက်နှာပြင်ကို သုံးတဲ့ နည်းစနစ်ပါ.... နာရီတစ်လုံးရဲ့ အလယ်မှာ ရပ်နေတဲ့ သဘာမျိုးပါ... ၁၂နာရီကို အရှေ့၊ ၆နာရီကို အနောက်၊ ၃နာရီကို တောင်ဘက်၊ ၉နာရီကို မြောက်ဘက်ဆိုပြီး သတ်မှတ်ပါတယ်..)
တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ လူဆယ်ဦးက လမ်းကြောင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး အသံလာရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။
ဝူဖုန်းသည် သူ၏ ခါးရှိ ဘေးကင်းရေး ကြိုးကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “ခြေလှမ်းကို သတိထားကြ... ဒီလို ရာသီဥတုမျိုးမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အက်ကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်...”
သူတို့သည် လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားမှ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့ဆက်သွားနေခဲ့ကြသည်။
အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အသံမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာလေသည်။
အခန်း ၁၇၉ပြီး၏။