အခန်း ၁၈၆
Vol. 19 Ch. 186
အခန်း (၁၈၆) မင်းတို့ကို ငါယုံတယ်...
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ စခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် မျက်လုံးရာပေါင်းများစွာက သူတို့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လာခဲ့ကြသည်။
စစ်သည်များက သူတို့၏ ကြွေပန်းကန်လုံးများကို ချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်နှင့် သတိထားမှု ရောနှောနေလေသည်။
ကျောက်တယုံနှင့် သူ၏ ရှေ့ပြေးအဖွဲ့သာ လမ်းပြမလာခဲ့လျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပေးသည့်အနေဖြင့် သေနတ်ကို မြှောက်ထားလောက်ပြီ ဖြစ်၏။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤယာယီစခန်းတွင် စစ်သည်များက နှင်းပေါ်၌ နှစ်ယောက် သုံးယောက်စု၍ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ ကျောက်တယုံတို့အဖွဲ့နှင့် ဆင်တူပြီး အချို့ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသေးချေသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက ကြွေပန်းကန်လုံးများအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ တစ်ချက် ခုန်သွားရသည်။
နီညိုရောင်ဟင်းရည်ထဲတွင် အပင်အမြစ် အနည်းငယ်သာ မျောနေပြီး ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် ပန်းကန်အောက်ခြေကိုပင် မြင်နေရ၏။
ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူများ၏ ပန်းကန်များတွင်သာ တောဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် ပိုပါနေပေသည်။
ခေတ်သစ်တွင် တိရစ္ဆာန်အစာအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်၍မရနိုင်သော ဤအရာများကို စစ်သည်များက အရသာရှိသော အစားအစာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အချင်းချင်း ယဉ်ကျေးစွာ ဦးစားပေးနေခဲ့ကြသည်။
နည်းပြက သူ၏ရှေ့ရှိ လူစုကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်၏။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုရော အသားအရေကပါ သူတို့က ဒေသခံများ မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေလေသည်။
သူသည် ကျောက်ကန်းနှင့် သူ၏ လူခြောက်ယောက်အဖွဲ့ကို စူးရှစွာ သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူတို့ထံမှ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ကို ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ကို ကျောက်တယုံက စခန်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း ထားရှိသင့်သည့် သံသယကိုမူ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။
‘ရန်သူက လိမ္မာပါးနပ်လွန်းပြီး လှည့်ကွက်တွေ အရမ်းများတယ်... ငါတို့ သတိထားရမယ်။’
သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း မရှိသည်ကို နည်းပြ သတိပြုမိသဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။ “ရဲဘော်တို့... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”
ကျောက်တယုံ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းယဲ့က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာလေသည်။
သူ ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ညာဘက်ဖနောင့်ကို ဘယ်ဘက်ဖနောင့်နှင့် ထိကာ ညာလက်ကို မြှောက်၍ စခန်းအပြည့် ရှိနေသော အနီရောင်တပ်မတော်စစ်သည်များကို အလေးပြုလိုက်သည်။
“တပ်မှူးကို သတင်းပို့ပါတယ်...” လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားတွင် ကျန်းယဲ့၏ အသံမှာ ထူးခြားစွာ ရှင်းလင်းနေခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ၂၀၂၅ ခုနှစ်... တရုတ်နိုင်ငံသစ်က လာတဲ့ မျိုးဆက်တွေပါ...”
သူ၏ နောက်တွင် ကျောက်ကန်းနှင့် ဝူဖုန်း အပါအဝင် စစ်မှုထမ်းဟောင်း ခြောက်ဦးသည်လည်း တညီတညွတ်တည်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြတ်သားစွာ အလေးပြုလိုက်ကြသည်။
“တရုတ် ပြည်သူ့ လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်... အနောက်မြောက် စစ်ဒေသ... အထူးစစ်ဆင်ရေး တပ်မဟာက ကျောက်ကန်းပါ...”
“တရုတ်ပြည်သူ့ လွတ်မြောက်ရေး တပ်မတော်က... ဝူဖုန်းပါ”
“တရုတ်ပြည်သူ...”
ကျယ်လောင်သော အသံခြောက်သံက ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော စခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
စကားလုံးတိုင်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခတ်သွားသော လေးလံသည့် တူထုချက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။
စခန်းတစ်ခုလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ကြွေပန်းကန်လုံးများကို ကိုင်ထားသော စစ်သည်များ၏ လက်များမှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပေသည်။ အချို့က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အချို့ကမူ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူတို့၏ နားရွက်များကို ပွတ်သပ်နေကြ၏။
လေပြင်းနှင့် နှင်းများ၏ မြည်ဟည်းသံက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထူးခြားစွာ ဆူညံနေပေသည်။
ကျောက်တယုံက သူတို့ မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ “သူတို့ပြောတာ အမှန်ပဲ... ဒီရဲဘော်တွေက ၂၀၂၅ ခုနှစ်က လာတာပါ”
ရာပေါင်းများစွာသော အနီရောင်တပ်မတော်စစ်သည်များ ငြိမ်သက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေကာ ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် အံ့အားသင့်နေကြဆဲပင်။
သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလျှင်ပင် မည်သူကမျှ ဤကဲ့သို့ ယုံတမ်းစကားဆန်သော အရာကို ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။
ကျန်းယဲ့က သူတို့ မယုံကြည်ကြောင်း သိလေသည်။ သူပြောလိုက်သော စကားအနည်းငယ်ကို အခြေခံပြီး သူတို့က အနာဂတ်မှ လာသည်ဟု ယုံကြည်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျချေ။
ထို့နောက် သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပေါင်ငါးဆယ်စီ အလေးချိန်ရှိသော ဂျုံမှုန့်အိတ် ဆယ်အိတ်က နှင်းပေါ်တွင် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက စစ်သည်အားလုံးကို ထပ်မံ မှင်သက်သွားစေပြီး အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
သတင်းကြားပြီး ဤနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြသော တပ်မှူးကန်းနှင့် တပ်ခွဲမှူးလီတို့က ဤအခိုက်အတန့်ကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။
ထိုလူများ၏ အကြည့်များက မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ကျန်းယဲ့အပေါ်သို့ စူးစိုက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မေးခွန်းထုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။
ကျန်းယဲ့က ဒယ်အိုးကြီးရှေ့တွင် ဇွန်းကိုင်ထားသော လောင်လီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ရဲဘော်... ဒီဂျုံမှုန့်အိတ် ဆယ်အိတ်ကို ပျစ်ပျစ်လေး ချက်လိုက်ကြရအောင်...”
စကားပြောရင်း ကျန်းယဲ့က ထပ်မံ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သတ်ဖြတ်ပြီးသား နွားတစ်ကောင်က အခြား ကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
နွားတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာခြင်းက သော့အိမ်ကို ဖွင့်လိုက်သော သော့တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
စခန်းအတွင်း အံ့အားသင့်သံများ ပွက်လောရိုက်သွားကြသည်။
“မြန်မြန်... မြန်မြန်.. မြန်မြန်... ငါ့ကို ဆိတ်ကြည့်စမ်း။ ငါ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သတိလစ်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာ ထင်တယ်... ” ဟ လူငယ် ရဲဘော်တစ်ဦးက သူ၏ အသားကို လက်ဖြင့် ဆိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ နာကျင်မှုကို ခံစားရပြီးမှသာ သူ ခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ရဲတော့သည်။
“ဘုရားရေ.... သူက ဘယ်လိုလုပ် ဖန်တီးလိုက်တာလဲ”
“သူတို့က အနာဂတ် ဘယ်နှနှစ်လောက်ကနေ လာတာလို့ ပြောလိုက်တာလဲ...”
“မဟုတ်ဘူး... ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေတာ သေချာတယ်..”
“ငါ ဒီနေ့ အရက်မသောက်ထားဘူး... မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ဆီမှာ အရက်ပြတ်သွားတာ ကြာပြီပဲ...”
“၂၀၂၅ မှာ လူတွေက ဒီလောက်အထိ အံ့သြစရာ ကောင်းလာတာလား...”
“သူတို့က ဘယ်လို တပ်မတော်မျိုးလဲလို့ မေးလိုက်တာ....”
“အဲဒီသဘောက ငါတို့ နိုင်သွားပြီလား။ ဂျပန်မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီလား....”
...
ကျန်းယဲ့၏ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုက သူတို့ မယုံကြည်ချင်လျှင်ပင် အတင်းအကျပ် ယုံကြည်သွားစေခဲ့သည်။
‘ရန်သူက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုဆို ဒီလောက်အထိတော့ မစွမ်းနိုင်ပါဘူး...’
နည်းပြနှင့် တပ်မှူးကန်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နည်းပြက ရှေ့သို့တိုးကာ ပြောလိုက်ခေသည်။ “ရဲဘော်တို့... တဲထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်”
ကျန်းယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ ပထမအဆင့် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။
ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က နည်းပြနှင့် အခြားသူများ နောက်သို့ လိုက်ကာ ယာယီတဲဆီသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော အနီရောင် တပ်မတော်စစ်သည်တိုင်းက သူတို့ကို သိချင်စိတ်နှင့် ကြီးမားသော စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။
သေချာတာပေါ့.... သူတို့ထဲက တချို့ကလည်း သံသယဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
သူတို့က အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ပင် ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကလည်း သူတို့ကို အကဲခတ်နေပြီး ယာယီစခန်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ဤနေရာရှိ ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် အခက်အခဲများက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာလေသည်။
အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားသောအခါ ဒဏ်ရာရ စစ်သည်များ၏ တဲများမှ စစ်သည်များစွာက တံခါးဝတွင် ချိုင်းထောက်များကို မှီကာ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူစုကို သိချင်စိတ်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။
ယာယီ ကွပ်ကဲရေးစခန်း၏ တဲအတွင်းတွင် နိုင်ငံရေး နည်းပြ၊ တပ်ခွဲမှူးလီ၊ တပ်မှူးကန်းနှင့် အခြားသူများက ရိုးရှင်းသော သစ်သားသေတ္တာများပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေ၏။
“စီနီယာ...” ကျန်းယဲ့က လေးနက်စွာ ပြောလေသည်။ “ခင်ဗျားတို့ အလွယ်တကူ မယုံနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ၂၀၂၅ က လာတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနိုင်ပါတယ်”
“ရဲဘော်လေး.... မင်းကို ငါ ယုံပါတယ်”
တပ်မှူးကန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားပါနေချေသည်။
ဤအဖြေက ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားသူများကို မှင်သက်သွားစေပြီး ပြင်ဆင်ထားသော စကားလုံးများအားလုံး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။
တပ်မှူးကန်း၏ အကြည့်က ကျောက်ကန်းနှင့် အခြား ခြောက်ဦးအပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝေ့ဝဲသွား၏။
အနာဂတ်မှ လာသည်ဟုဆိုသော ဤစစ်သည်များသည် သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အသုံးအဆောင်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ မတ်မတ်ရပ်နေသော ကျောပြင်များ၊ တည်ကြည်သော မျက်လုံးများနှင့် အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသော စည်းကမ်းများက သူ့ကို ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေချေသည်။
ဒါက တူညီတဲ့ အရောင်အဝါပဲ....
ဂျင်ကန်းတောင်တွင် သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် မတူညီသော အခြေစိုက်စခန်းများမှ အနီရောင် တပ်မတော်စစ်သည်များသည် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးကြသော်လည်း တစ်ယောက်၏ အနီရောင် အမှတ်အသားများကို အခြားတစ်ယောက်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ကန်းနှင့် အခြား ခြောက်ဦး၏ ဟန်ပန်နှင့် လှုပ်ရှားမှုများထဲတွင် အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော ဤကဲ့သို့ အမွေအနှစ် ဆက်ခံခြင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
နှစ်ကိုးဆယ် ကြာပြီးနောက် တရုတ်ပြည်သူများသည် သူတို့ မျိုးဆက်က ဖန်တီးခဲ့သော စစ်ရေးစိတ်ဓာတ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်၏။
တဲအပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းနှင့် နှင်းများ မြည်ဟည်းနေပြီး တပ်မှူးကန်း၏ အကြည့်က ကျောက်ကန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ မရင်းနှီးသော တံဆိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
၎င်းပေါ်ရှိ ပုံစံကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ သူ ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။
“လေထဲကနေ ဂျုံမှုန့် ဆယ်အိတ် ထွက်လာတယ်... ” တပ်မှူးကန်းက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်ရှိ အရေးအကြောင်းများ ပြေလျော့သွားလေသည်။ “မင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို့ ပြောရင်တောင် လူတွေက ယုံကြမှာပဲ...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် မတူညီသော ခေတ်နှစ်ခုမှ စစ်သည်များသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
နောက်ထပ် ရှင်းပြရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာသော တိတ်ဆိတ်သည့် နားလည်မှုတစ်ခုက လေထုထဲတွင် စီးဆင်းနေပြီ ဖြစ်၏။
အခန်း ၁၈၆ပြီး၏။