အခန်း ၁၈၉
Vol. 19 Ch. 189
အခန်း (၁၈၉) အောင်ပွဲဟာ ခင်ဗျားတို့အတွက်ပါ
လူငယ်စစ်သည်သည် ကြည်လင်သော အရည်စက်မျချနေသည်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို... ဒါဆို အရင်က အသက်စွန့်သွားခဲ့တဲ့ ရဲဘော်တွေသာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် တောင့်ခံနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...”
သူ စကားပြောမဆုံးမီမှာပင် တဲအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ချန်ရွှဲ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ကလေး၏ ပိန်လှီနေသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ နားကြပ်ကို တင်လိုက်လေသည်။
သူမ ရုတ်တရက် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင် တစ်ခုမှ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သတိရသွား၏။
ရှည်လျားသောခရီးစဉ်အတွင်း အနီရောင် တပ်မတော် စစ်သည် အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ခန့်သည် ဝမ်းကိုက်ရောဂါဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။
ယခုအခါ အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သည်အထိ ပိန်လှီနေသော ဤကလေးငယ်က ကောင်းကင်ဘုံမှ စေလွှတ်လိုက်သော ကယ်တင်ရှင် တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမကို အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေချေသည်။
“အဆင်ပြေသွားမှာပါ...” သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး လူငယ် စစ်သည်၏ နဖူးပေါ်မှ ထောင်နေသော ဆံပင်စလေးကို ညင်သာစွာ သပ်ပေးလိုက်၏။ “ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်....”
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာတဲမှ ဆေးတပ်သား ရှောင်ကျန်း ထွက်လာချိန်တွင် လေပြင်းနှင့် နှင်းများက သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကိုတော့ မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ချေ။
သူက အဝတ်အစားများ ဝေငှနေသော ရဲဘော်များကို ပြောလိုက်၏။ “မြန်မြန်လုပ်... တပ်ခွဲ အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်.... ဗိုက်အောင့်နေတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ တဲမှာ ချက်ချင်း စုရုံးကြ...”
၎င်းသတင်းက တောမီးကဲ့သို့ စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ တဲရှေ့၌ ရှည်လျားသော လူတန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
အခြေအနေကို အကဲခတ်ပြီးနောက် လီမင်က ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်၏။ “သူတို့ကို အုပ်စုခွဲပြီး ကုသမယ်... ရောဂါသက်သာတဲ့ သူတွေက တဲတစ်လုံးမှာ IV သွင်းမယ်.... ပြင်းထန်တဲ့ သူတွေက နောက်တဲတစ်လုံးကို သွားမယ်...”
သတင်းကြားပြီးနောက် ကျောက်ကန်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သွေးကြောထဲသို့ ဆေးသွင်းရန် လိုအပ်သော ရောဂါလက္ခဏာ သက်သာသည့် စစ်သည်များအတွက် တဲတစ်လုံးကို ချက်ချင်း ဆောက်လုပ်ပေးလိုက်၏။
IV သွင်းခြင်းကို ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် တဲအတွင်း၌ အပူပေး ကိရိယာများကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။
ချန်ရွှဲကလည်း စခန်းအတွင်း သတင်းဖြန့်လိုက်၏။ “ရဲဘော်တို့ နားထောင်.... ဝမ်းကိုက်ရောဂါက ကူးစက်တတ်တယ်.... နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ သူတွေက တခြားလူတွေရဲ့ ရေသောက် ပန်းကန်တွေကို မကိုင်ရဘူး!
....”
ညရောက်လာသောအခါ စခန်းအလယ်တွင် ကြီးမားသော မီးပုံကြီးတစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေပြီး တဖျပ်ဖျပ်တောက်ပနေသော မီးရောင်က လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
အသစ်စက်စက် လေကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေနွေးကြမ်းများကို ကိုင်ထားသော စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများတွင် ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော အပြုံးများ ရှိနေကြချေသည်။
သူတို့သည် ထိုင်ခုံပုလေးများကို ယူဆောင်လာကာ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ပတ်လည်တွင် အလွှာလိုက် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သိချင်စိတ်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်ပနေ၏။
ညလေပြင်းက နှင်းပွင့်များကို သယ်ဆောင်လာသော်လည်း နွေးထွေးသော လေထုကိုတော့ မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။
မီးပုံမှ တဖျောက်ဖျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးပွားများက လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ လှမ်းကိုင်နေသကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသည့် လမ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲနေကြသည်။
“ရဲဘော်တို့... ” ကျန်းယဲ့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ရာသီဥတုဒဏ် ခံထားရသော မျက်နှာတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့သည်။ “မေးချင်တာ ရှိရင် မေးပါ...”
ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကလေးမျက်နှာပေါက်နှင့် လူငယ်စစ်သည်တစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းစွာ လက်မြှောက်လိုက်၏။ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သိချင်တာက... ကျွန်တော်တို့ နိုင်သွားလား”
သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဂယက်များ ထသွားစေလေသည်။
လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကျန်းယဲ့အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေခဲ့ကြသည်။
မီးပုံမှ အလင်းရောင်က သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကခုန်နေပြီး အဖြေကို တောင့်တနေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ကျန်းယဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။
သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း စကားလုံးတိုင်းက ခိုင်မာပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ “ကျွန်တော်တို့ နိုင်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော်တို့က ဂျပန်တွေကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမကဘဲ ဒီမြေပေါ်က လူဆိုးအားလုံးကိုလည်း မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်...”
ချက်ချင်းပင် စခန်းအတွင်းမှ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
မေးခွန်းမေးခဲ့သော လူငယ်စစ်သည်မှာ မျက်ရည်များ စီးကျလျက် မှင်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။
“တကယ်... တကယ် နိုင်ခဲ့တာလား” သူက တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။
“ကျွန်တော်တို့ တကယ် နိုင်ခဲ့တာပါ....” ကျောက်ကန်းက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရောင်စုံ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
၎င်းမှာ ထျန်းအန်မင် ကွင်းပြင်တွင် လွင့်ပျံနေသော ကြယ်ငါးပွင့် အနီရောင်အလံ ဖြစ်၏။
“ကြည့်... ဒါက မြို့တော်ပေါ်မှာ လွင့်ပျံနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နိုင်ငံတော် အလံပဲ...”
စစ်သည်များ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး တောက်ပနေသော သေတ္တာငယ်လေးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံ၌ တောက်ပသော အနီရောင်အလံများ လွင့်ပျံနေပြီး ကွင်းပြင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေချေသည်။
“ဒါဆို... ဒါဆို အခုက...” မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွေးများနှင့် စစ်မှုထမ်းဟောင်းကြီး တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို သတိကြီးစွာ ထိကြည့်လိုက်၏။ “...သာမန်ပြည်သူတွေ အားလုံး ဝဝလင်လင် စားနိုင်ကြပြီလား...”
ဤမေးခွန်းက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းရင်း လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ထားကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာရသည်။
ပိန်လှီနေသော ဤစစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း သူ ကလေးဘဝက အစားအစာ ရွေးစားလွန်းသဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူ၏ ဆူပူမှုကို ခံခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရသွားပေသည်။
‘အဘိုးက အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်.... သူတို့ခေတ်က လူတွေက သစ်ခေါက်တောင် စားနိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူးတဲ့...’
“ဟုတ်ပါတယ်....” ကျန်းယဲ့၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆို့နင့်နေခဲ့သည်။ “ကြိုးစားအားထုတ်သရွေ့ လူတိုင်း ဝဝလင်လင် စားနိုင်ကြပါတယ်။ အခုခေတ် ကလေးတွေဆိုရင် ဝဝလင်လင် စားနိုင်ရုံသာမကဘဲ အစားအစာတောင် ရွေးစားနိုင်ကြပြီ...”
သူက နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စူပါမားကတ် စင်များ၏ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်ပြန်သည်။
မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှသော ကုန်ပစ္စည်းများ၊ တောင်လိုပုံနေသော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ လတ်ဆတ်သော အသားများ ထားရှိရာ နေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဝက်ကောင်လုံးများ...
စစ်သည်များမှာ မှင်သက်သွားကြရသည်။
“ဒါ... ဒါ တကယ်လား” တစ်ယောက်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
“လုံးဝ အမှန်ပါပဲ...” လင်းယွီက ဝင်ပြောလေသည်။ “အခု စူပါမားကတ်တွေမှာ အရာအားလုံး ရှိတယ်... ကိုယ်စားချင်တာ မှန်သမျှ ဝယ်လို့ ရပါတယ်”
“ဟိုနိုင်ငံခြားသားတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲသေးလား” နားရွက်တစ်ဖက် ပြတ်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဝူဖုန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ စစ်ရေးဟန်ပန်မှာ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူ၏ အသံမှာ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။ “အခု ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့ကို သေနတ်နဲ့ မပစ်ရဲတော့ဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောတွေက ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်နေရာကိုမဆို ရွက်လွှင့်နိုင်နေပြီ...”
သူက ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြလိုက်၏။
လျောင်နင်လေယာဉ်တင်သင်္ဘောက ပြာလဲ့နေသော ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်း ရွက်လွှင့်နေပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ လေယာဉ်များက ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းဟောက် ပျံတက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဒုန်းဖုန်းဒုံးကျည်များက စစ်ရေးပြပွဲတွင် ခန့်ညားစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးJ-20 တိုက်လေယာဉ်များက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်း ပျံသန်းသွား၏...
လောင်ကျွမ်းနေသော ထင်းများမှ တဖျောက်ဖျောက် အသံမှလွဲ၍ မီးပုံပတ်လည်တွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေချေသည်။
စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများတွင် ဦးစွာ အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ နောက်ဆုံးတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပေါ်လာကြသည်။
နားရွက်ပြတ်နေသော စစ်သည်က ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖုံး၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
“တန်ပါတယ်...တကယ်ကို တန်ပါတယ်” သူက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့သည် မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ကာ နောက်ထပ် ပုံရိပ်များကို ဆက်လက် ပြသလိုက်ပြန်သည်။
မိုးမျှော်တိုက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြို့တော်၊ ယာဉ်ကြောများ ရှုပ်ထွေးနေသော စည်ကားသည့် လမ်းမများ၊ ပန်းခြံထဲတွင် ဆော့ကစားနေသော ကလေးများနှင့် သက်တောင့်သက်သာ ထိုက်ချိကစားနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ...
“ဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရာတွေလား...” ကျန်းရှောင်တောက်၏ မျက်လုံးများ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်...” ချန်ရွှဲက ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်ပြလိုက်၏။ “ရှင်တို့ လျှောက်ခဲ့တဲ့ မိုင်တိုင်း... ရှင်တို့ သွန်းလောင်းခဲ့တဲ့ သွေးစက်တိုင်းက ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ ရရှိနေတဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားတာပါ...”
မီးပုံမှာ ပို၍ပို၍ တောက်ပလာပြီး မီးတောက်များက ညကောင်းကင်ယံ တစ်ဝက်ကို လင်းထိန်နေစေလေသည်။
စစ်သည်များက မေးခွန်းများကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု မေးကြပြီး ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏အဖွဲ့က စိတ်ရှည်စွာ ဖြေကြားပေးကြ၏။
"အခု ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံက ဘယ်လောက်ကြီးလဲ..."
“စတုရန်း ကီလိုမီတာ ၉.၆ သန်း....”
"သာမန် ပြည်သူတွေ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတွေနဲ့ နေထိုင်ရလား..."
“ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းချီးခံစားရလဲဆိုရင် စစ်ပွဲ မရှိတော့ဘူး.... နိုင်ငံတော်က ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ တခြားနိုင်ငံတွေမှာ စစ်ဖြစ်ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံက စစ်သင်္ဘောတွေ လွှတ်ပြီး ကိုယ့်နိုင်ငံသားတွေကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာပေးတယ်...”
"လူတွေ ကလေးတွေကို ရောင်းစားနေကြတုန်းပဲလား... "
“ဒါကို ဥပဒေအရ ပြတ်ပြတ်သားသား တားမြစ်ထားတယ်... ပြီးတော့ ကလေးတွေလည်း ကျောင်းသွားနိုင်ပြီ....”
အဖြေတိုင်းက အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။
စစ်မှုထမ်းဟောင်းများက သူတို့၏ ဆေးတံများကို ဖွာရင်း ပြုံးရွှင်နေကြ၏။ လူငယ် စစ်သည်များက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကခုန်နေကြချေသည်။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူများပင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မလွတ်တမ်း နားထောင်နိုင်ရန် ခက်ခဲစွာ ထထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ရုတ်တရက် တပ်မှူးကန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ရဲဘော်တို့..” သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေပေသည်။ “ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ကြားခဲ့၊ မြင်ခဲ့ရတာတွေ အားလုံးကို မှတ်ထားရမယ်။ ကျွန်တော်တို့ နိုင်တဲ့အခါ ဒီကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ရမယ်...”
“ဟုတ်တယ်... သွားကြည့်ကြရအောင်”
“အောင်ပွဲရတဲ့ နေ့ကို မြင်ရတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်နေရမယ်...”
စစ်သည်များမှာ တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မီးပုံက သူတို့၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာများကို လင်းထိန်နေစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကိုရီးယားစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော သူ၏ အဘိုး အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ပြောခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားရသည်။
ဒီနေ့ခေတ် ပျော်ရွှင်မှုဟာ အာဇာနည်တွေရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ရပ်တည်နေလို့ ရလာတာ...
စစ်မြေပြင်မှာ အသက်စွန့်သွားတဲ့ သူတွေကသာ တကယ့် သူရဲကောင်းတွေပဲ....
ကျွန်တော်တို့က သူရဲကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး...
အခန်း ၁၈၉ပြီး၏။