အခန်း ၁၉၄
Vol. 20 Ch. 194
အခန်း (၁၉၄) ဗီဒီယို၏ အဓိပ္ပာယ်
ရုံချန်၊ လီဟဲရပ်ကွက်။
ချဲဒီယန်လီသည် ဘင်းဘတ် ကုလားထိုင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး သူမ၏ မျက်ရည်စိုနေသော မျက်လုံးများပေါ်တွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ အလင်းရောင်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။
ကျန်းကျီရှန်း၏ ဖန်သုံးသန်းထဲမှ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် [အေဒီ၁၉၃၅... နှင်းတောင်၏ အပူချိန်... မမေ့သင့်သော ခရီးစဉ်တစ်ခု] ဟူသော အသိပေးချက် ရောက်လာသည်နှင့် ဗီဒီယိုအသစ်ကို ချက်ချင်း နှိပ်ကြည့်လိုက်၏။
ဗီဒီယိုမှာ နှင်းမုန်တိုင်းဖြင့် စတင်ပြီး ကင်မရာက ဖြည်းညှင်းစွာ ချဲ့ကြည့်လိုက်ရာ အသစ်စက်စက် အနွေးထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူစုတစ်စု နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
【စာတန်းထိုး】--
“သူတို့က ကျွန်မတို့ ပို့ပေးလိုက်တဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားကြပေမဲ့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားခဲ့ကြတယ်....”
ထို့နောက် မြင်ကွင်း ပြောင်းသွားလေသည်။
ကင်းစောင့်နေသော စစ်သည်များက လေပြင်းနှင့် နှင်းများကြားတွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး သူတို့၏ မျက်တောင်များမှာ နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ လက်ထဲရှိ အချက်ပြအလံများမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခါနေခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် အအေးမကြောက်ပါဘူး... ကျွန်တော့်နောက်က ရဲဘော်တွေ လမ်းမှားသွားမှာပဲ စိုးရိမ်တာ...”
ကင်မရာ ရုတ်တရက် ဝေးကွာသွားပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းကြားရှိ တောင်ကြောအသီးသီးတွင်
လူပုံသဏ္ဍာန် တူညီသော ပုံရိပ်ဆယ့်နှစ်ခုက လမ်းညွှန် ဆိုင်းဘုတ်များကဲ့သို့ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
【စာတန်းထိုး】--
“သူတို့ထဲက သုံးပုံတစ်ပုံဟာ နှင်းတောင်တွေရဲ့ ဩဒိနိတ်တွေအဖြစ် ထာဝရ အေးခဲသွားခဲ့ကြရတယ်”
အဖြူအမည်း ပုံရိပ် - အနည်းငယ် မြင့်နေသော နှင်းပုံလေးတစ်ခုနှင့် ဖျော့တော့နေသည့် ခြေသလုံးပတ်စ တစ်ခု၏ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြင်ကွင်း။
လူငယ်စစ်သည်တစ်ဦးက နှင်းပုံရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကြိတ်သိပ်ထားသော ဘီစကွတ် တစ်ခုကို နှင်းပေါ်တွင် ချလိုက်၏။
စစ်သည်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်လေသည် - “တပ်စုမှူး... စားကြည့်ပါဦး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ရဲဘော်တွေဆီကပါ”
“သူတို့ ပြောတာ... ကျွန်တော်တို့ နိုင်သွားပြီတဲ့ဗျ... ကျွန်တော်တို့ နိုင်သွားပြီ... ကြားလား... ကျွန်တော်တို့ တကယ် နိုင်သွားပြီတဲ့”
【စာတန်းထိုး】--
သူက အနာဂတ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အနာဂတ်က သူ့ကို မှတ်မိနေတယ်။
လေကြောင်း ရိုက်ကူးချက် —
ကျယ်ပြောလှသော နှင်းတောင်များပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်သကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော တပ်ဖွဲ့ကြီး။
နောက်ခံတေးဂီတမှာ ရုတ်တရက် ပိုမိုတက်ကြွလာပြီး မြင်ကွင်းမှာ ခေတ်သစ် မြို့တော်တစ်ခုသို့ ပြောင်းသွားလေသည်။
နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် နိုင်ငံတော် အလံ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာချိန်၌ ကလေးငယ်များက တောက်ပသော စာသင်ခန်းထဲတွင် သူတို့၏ လက်ငယ်လေးများကို မြှောက်ထားကြသည်။
【စာတန်းထိုး】--
“သူတို့က အမှောင်ထုထဲကို လျှောက်သွားကြတယ်... ကျွန်တော်တို့က အလင်းရောင်ထဲကို လျှောက်သွားကြတယ်...”
နောက်ဆုံး ရိုက်ကူးချက် — ကင်းစောင့်နေသော စစ်သည်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည့် မြင်ကွင်းမှာ အချိန်ထဲတွင် အေးခဲသွားလေသည်။
စာတန်းများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဒီ သာယာဝပြောတဲ့ ခေတ်ကာလက ခင်ဗျားတို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ.... ”
ဗီဒီယို ပြီးဆုံးသွားပြီး အနက်ရောင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာသားတိုလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤဗီဒီရိုကို ခရီးစဉ်တွင် ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူသွားကြသော သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်အားလုံးအတွက် ရည်စူးအပ်ပါသည်။
တင်ပြီး တစ်နာရီအကြာတွင် ၎င်းမှာ Like ၂.၈၇ သန်း ရရှိခဲ့လေသည်။
မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာတွင် စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ချဲဒီယန်လီလည်း ချွင်းချက် မရှိချေ။ သူမသည် မထိန်းနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး တစ်ရှူးဘူး အများစုကို အသုံးပြုလိုက်ရကာ လက်ထဲတွင် တွန့်ကြေနေသော တစ်ရှူးကို ကိုင်ထားရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေဆဲပင်။
“အမေ... ဘာ ဇာတ်လမ်းတွေ ထပ်ကြည့်ပြန်တာလဲ” ၁၅ နှစ်အရွယ် ချဲယိုက ဖိနပ်ကို ပွတ်ဆွဲရင်း လျှောက်လာပြီး သူမကို ထိုသို့ ကြည့်ကာ ရွံရှာသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။ “ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကလည်း Idol ဇာတ်လမ်းကြည့်ပြီး တစ်ရှူးသုံးဘူး ကုန်အောင် ငိုခဲ့တာလေ...”
“ဘာဇာတ်လမ်းလဲ... ဒါ တိုရင်ဗီဒီယိုပါ... အချိန်ခရီးသွားတာအကြောင်း မင်းကို ပြောပြဖူးတဲ့ဟာလေ။ အစ်ကိုတစ်ယောက်က အဲဒီထဲ ပါသွားတာ။ ကြည့်လိုက်... သူ ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုပဲ” ချီဒီယန်လီက သူမ၏ ဖုန်းကို ပေးလိုက်၏။
ချဲယိုက မခံချင်စိတ်ဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ပုံရိပ်ထဲတွင် နှင်းပုံရှေ့ ဒူးထောက်ကာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ဘီစကွတ်ချနေသော စစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
ကောင်လေး၏ နှာမှုတ်သံမှာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။
“တပ်စုမှူး... စားကြည့်ပါဦး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ် ရဲဘော်တွေဆီကပါ...”
စပီကာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ယင်နေသည့် အသံနှင့် ရှိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချီယိုမှာ ထူးခြားစွာပင် မျက်နှာလွှဲမသွားခဲ့ချေ။
သူသည် ဗီဒီယိုတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ကောင်လေးက စကားတစ်ခွန်း ရေရွတ်လိုက်၏။ “အရမ်း ခက်ခဲတာပဲ...”
ချဲဒီယန်လီသည် အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ “အခု သိပြီလား... ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ... မင်းအခန်းထဲက အဲဒီပစ္စည်းတွေကရော...”
သူမ အပေါ်ထပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “ဂျပန် အန်နီမေးအရုပ်တွေကို ဖယ်ပစ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးလား”
ချဲယိုက အမြီးနင်းမိသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်လိုက်လေသည်။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... အရုပ်တွေဝယ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးချစ်စိတ်ကို မထိခိုက်ဘူးလေ...”
“ဘယ်လိုလုပ် မထိခိုက်ရမှာလဲ...” ချီဒီယန်လီက အေးခဲနေသော ဗီဒီယို မြင်ကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “သူတို့ ခံစားနေရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကြည့်လေ.... ပြီးတော့ မင်း..... မင်းရဲ့ မုန့်ဖိုးတွေ အကုန် ပေးနေတာ...”
“အမေ...” ချီယို၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားရသည်။ “မီယာဇာကီ ဟာယာက စစ်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့သူပါ.... အဲဒါကိုတောင် သိရဲ့လား.... ပြီးတော့ သူတို့ကို အဲဒီလို ဝေဖန်တာလား...”
ချဲယို၏ မေးခွန်းကြောင့် ချဲဒီယန်လီ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရသည်။
သူမသည် သူမ၏ သားလက်ထဲရှိ ထူးခြားလှပသော ဂျပန် မန်ဂါမျက်နှာဖုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဗီဒီယိုထဲမှ စစ်သည်၏ စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နားထင်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ “ဒါဆို ပြောစမ်း... ဘာလို့ ဂျပန် ဖြစ်နေရတာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု လုပ်ငန်းက အရမ်း ဖွံ့ဖြိုးလို့လေ...” ချဲယိုက ပြန်ပြောလေသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ယဉ်ကျေးမှု တင်ပို့မှုမှာ သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုက်ရင် ဘယ်သူက...”
“တော်တော့....” ချဲဒီယန်လီ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ “မင်း အဲဒီ ဗီဒီယို ကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ...”
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်...” ကောင်လေး၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ အရုပ်တွေကို ရိုက်ခွဲမှပဲ မျိုးချစ်လို့ ခေါ်လို့ရတာလား...”
သူက စခရင်ပေါ်တွင် အလေးပြုနေသော အနီရောင် တပ်မတော် စစ်သည်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ “သူတို့က ကျွန်တော်တို့ ကြိုက်တာကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ဖို့ သူတို့ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား....”
ဤစကားက ခလုတ်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မိခင်နှင့် သားမှာ ကော်ဖီစားပွဲကို ခြား၍ ရင်ဆိုင်နေကြရပြီး ဗီဒီယိုမှာ ပြီးဆုံးသည်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြနေလေသည်။
“ဒီ သာယာဝပြောတဲ့ ခေတ်ကာလက ခင်ဗျားတို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တဲ့အတိုင်းပါပဲ” ဟူသော စာတန်းမှာ တိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း ပိုမို ထင်ရှားနေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ချဲယိုသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲယူကာ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်ပြီး တံခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပိတ်လိုက်၏။
ထို့နောက်တွင် ကျန်းယဲ့နှင့် ကျန်းဝေ့တို့သည် မုံ့ပေါ်တောင်အကြောင်း ဗီဒီယိုများကို တင်လိုက်ကြပြီး မုံ့ပေါ်တောင်ပေါ်မှ နှင်းများမှာ လူမှုကွန်ရက် ပလက်ဖောင်း တစ်ခုလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် မီးစတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ချေသည်။
အင်တာနက်ခေတ်တွင် ၎င်းမှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှု၏ ဆူနာမီတစ်ခုအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
လီမင် အလုပ်လုပ်သော ဆေးရုံ၏ တရားဝင် အကောင့်က 【အချိန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကုသပေးခြင်း】ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် တင်လိုက်ပြီး အနီရောင် တပ်မတော်စစ်သည်များ၏ နှင်းကိုက်နာကို ကုသပေးနေသည့် မြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားလေသည်။
GJ တောင်တက်အဖွဲ့က ဖန့်ရှန်း၏【အမြင့်ပေ ၄၉၀၀ မှ အမွေအနှစ်】ကို ပြန်လည် တင်ပေးလိုက်ရာ ခေတ်မီ တောင်တက် အသုံးအဆောင်များနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို မီးပုံဘေးတွင် ယှဉ်တွဲ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။
အထိမိဆုံး ဗီဒီယိုမှာ ညနက်ပိုင်းတွင် J ဒေသ တရားဝင် အကောင့်မှ တင်လိုက်သော [အမွေဆက်ခံခြင်း၏ မီးစ] ဗီဒီယို ဖြစ်၏။
နောက်ခံ စကားပြောမပါဘဲ မတူညီသော ခေတ်နှစ်ခုမှ စစ်သည်များ အချင်းချင်း ဝေးကွာသော နေရာမှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ဘိုးဘေးများ.... အခြားတစ်ဖက်တွင် စမတ်ကျသော စစ်ယူနီဖောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားသော နောင်လာနောက်သားများ.....
သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ထွက်စပြုလာသော နေရောင်ခြည်၏ အနီရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ချယ်သထားသည့် ရှုခင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အသက်စွန့်၍ ကာကွယ်ခဲ့ကြသော မျိုးဆက်များက စောင့်ရှောက်ထားသည့် လှပသော မြေယာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဝေ့ပေါ၏ ထိပ်တန်းခေါင်းစဉ်ဆယ်ခုတွင် ခြောက်ခုမှာ ဤအကြောင်းအရာနှင့် ဆက်စပ်နေချေသည်။
#မုံ့ပေါ်တောင်ပေါ်မှ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် ဆွေးနွေးပွဲ#
#ဒီမျိုးဆက် အင်တာနက် အသုံးပြုသူများ စုပေါင်း တုန်လှုပ်ခြင်း#
#သူတို့ အရမ်း ခက်ခဲခဲ့ကြတယ်#
#ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ ပြောရမှာလဲ#
...
ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီ တိုရင်အကောင့်၏ ဖော်လိုဝါ အရေအတွက်မှာ ဆက်တိုက် တိုးပွားလာနေခဲ့သည်။
ဗီဒီယိုအသစ်၏ အောက်တွင် Like အများဆုံး မှတ်ချက် နှစ်ခုမှာ ...
【ဒါရိုက်တာကျန်း... နောက်တစ်ခါ ကိုရီးယားစစ်ပွဲ ဗီဒီယိုတချို့များ ယူလာပေးနိုင်မလား။ ကျွန်တော့် အဘိုးက သူ့ရဲ့ ရဲဘော်တွေကို ကြည့်ချင်လို့ပါ....】
【ဒါရိုက်တာကျန်း.... ကျွန်တော် အချိန်ခရီးသွားချင်တယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဂျပန်မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ရာမှာ ကူညီချင်တယ်... သူတို့ကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်မယ်】
တက္ကသိုလ်တစ်ခု၏ သမိုင်းသင်ခန်းစာ တစ်ခုတွင် သမိုင်းဆရာက တင်ပြချက် ဆလိုက်များကို နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ပရိုဂျက်တာပေါ်တွင် ကျန်းယဲ့ တင်လိုက်သော ဗီဒီယိုကို ပြသနေခဲ့သည်။
စာသင်ခန်း၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင် ကျောင်းသားအချို့မှာ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်သုတ်နေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကြလေသည်။
အခန်း ၁၉၄ပြီး၏။