အခန်း ၁၉၅
Vol. 20 Ch. 195
အခန်း (၁၉၅) ဂုဏ်သတင်းမှတ်တမ်း တိုးလာခြင်း
ညစာစားထားသော ပန်းကန်များမှာ ဘေစင်ထဲတွင် ပုံနေဆဲဖြစ်သည်။ ကျန်းယဲ့သည် ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ထိုင်ကာ စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် အပြာနုရောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပွင့်လာပြီး သူ၏ ပင်ပန်းသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့သည်။
[ဒင်... မုံ့ပေါ်တောင် အဖွဲ့လိုက် ခရီးစဉ်တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ]
[အခြေခံ ဆုလာဘ် - သက်တမ်း + ၁၄ ရက်၊ ဆုကြေးငွေ ၄၀၀,၀၀၀ ယွမ် (၅၈၅၈ ဖြင့် အဆုံးသတ်သော ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးဖြစ်ပါသည်)]
သူ၏ ဖုန်းက တုန်ခါသွားပြီး ဘဏ်ငွေလွှဲပြောင်းမှု အသိပေးချက်က မျက်နှာပြင်ကို လင်းသွားစေခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝင်ငွေကို မြင်ရချိန်တွင် ခံစားရလေ့ရှိသော ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားရချေ။
ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်က ဂုဏ်သတင်း တန်ဖိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လေထဲတွင် ပေါ်နေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ဂဏန်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။
ထိုဂဏန်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းယဲ့၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ [လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်း တန်ဖိုး - ၈၃၅၀ မှတ် (ထွန်းသစ်စ ပါရမီရှင်)]
မုံပေါ်တောင်သို့ မထွက်ခွာမီက သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ၆၃၈၀ မှတ်သာ ရှိသေးကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေချေသည်။
‘ငါ မုံ့ပေါ်တောင်ကနေ ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်တာ လေးငါးနာရီပဲ ကြာသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂုဏ်သတင်း မှတ်က ၁၉၇၀ တောင် တိုးလာပါလား...’
ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ ပြန်ရောက်ပြီး မုံ့ပေါ်တောင်သို့ မထွက်ခွာမီ ကြားကာလ နှစ်ရက်အတွင်းတွင် ၆၈၅၀ မှတ်သာ တိုးလာခဲ့သည်ကို သတိပြုသင့်ပေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဂုဏ်သတင်းမှတ်များ၏ အသေးစိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ခြားနားချက် တစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။
အသေးစိတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီးနောက် အချက်အလက်များ အပြည့်အစုံ ပွင့်လာလေသည်။
အရင်းအမြစ် ခွဲခြားမှုမှာ မူလအခြေအနေမှ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
၁။ လူကြိုက်များမှု (မီဒီယာ ဖော်ပြမှု) + ၅၈၈၀ မှတ်
၂။ အထူး အဖြစ်အပျက် (စစ်ဘက် ဆက်ဆံရေး) + ၅၀၀ မှတ်
ယခုအခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်၏။
လက်ရှိ အရင်းအမြစ် ခွဲခြားမှု -
၁။ လူကြိုက်များမှု (မီဒီယာ ဖော်ပြမှု) + ၇၁၅၀ မှတ် (၁၂၇၀ မှတ် တိုးလာသည်)
၂။ အထူး အဖြစ်အပျက် (စစ်ဘက် ဆက်ဆံရေး) + ၅၀၀ မှတ်
၃။ ပညာရေး အဖွဲ့အစည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အသိအမှတ်ပြုခြင်း + ၂၀၀ မှတ် (ဗီဒီယို မှတ်တမ်းများကို အမျိုးသား သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ထည့်သွင်းထားသည်)
၄။ လက်တွေ့ဘဝအပေါ် ယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးခြင်း + ၅၀၀ မှတ် (နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ အလယ်တန်းကျောင်း ၃၇ ကျောင်းသည် ထိုဗီဒီယိုများကို သမိုင်းဘာသာရပ်အတွက် အထောက်အကူပြု သင်ထောက်ကူပစ္စည်းများအဖြစ် အသုံးပြုနေကြသည်)
ယခုအခါ [ကျော်ကြားမှု ထွန်းလင်းခြင်း] ကို ဖွင့်နိုင်ရန် ၁၆၅၁ မှတ်သာ လိုတော့ပါသည်။
ကျော်ကြားမှု ထွန်းလင်းခြင်းကို ဖွင့်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွဲပြားသော အခြားကမ္ဘာများကို ဖွင့်နိုင်မည်ဖြစ်၏။
........
ကျန်းယဲ့သည် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး အသစ်ထပ်တိုးလာသော ဂုဏ်သတင်း အမျိုးအစားနှစ်ခုဖြစ်သည့် ပညာရေး အဖွဲ့အစည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အသိအမှတ်ပြုခြင်း နှင့် လက်တွေ့ဘဝအပေါ် ယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးခြင်းတို့ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။
သူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ လင်ရှောင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။
နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီ လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့က ရီယဲ့ခရီးသွားအေဂျင်စီ၏ ဒုတိယထပ်တွင် ပေါ်လာကြ၏။
အေးမြသော ညလေညင်းက တိုက်ခတ်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ နီယွန်မီးရောင်များက လူသုံးယောက်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထင်ဟပ်နေကာ သိမ်မွေ့သော်လည်း နားလည်မှုရှိသော လေထုတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနေခဲ့သည်။
“နေ့လယ်က ဗီဒီယိုကို အစိုးရက သိမ်းသွားတာလား...” ကျန်းယဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။ သူ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။
လင်ရှောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားရသည်။ “ခင်ဗျက သတင်းအတော် မြန်တာပဲ...”
သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “မှန်ပါတယ်။ ဗီဒီယို မှတ်တမ်းတွေက အရမ်း တန်ဖိုးရှိပြီး မှတ်တမ်းတင် သိမ်းဆည်းထားပြီးပါပြီ....”
ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေဒင်္ဂါးပြားကို မသိစိတ်မှ ပွတ်သပ်နေကာ ဆက်မေးလိုက်ခေသည်။ “အန်းရှီး တပ်မတော်.... ချင်မင်းဆက်နဲ့ မင်မင်းဆက် အကြောင်း ကျွန်တော် ရိုက်ခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုတွေရဲ့ အရည်အသွေးက ဘယ်လိုနေလဲ....”
လင်ရှောင်က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို အာရုံရသွားပုံဖြင့် သတိကြီးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “တကယ့်ကို သမိုင်းဝင် တန်ဖိုး မြင့်မားပါတယ်....”
“တကယ် ကောင်းတာလား...” ကျန်းယဲ့က ထပ်မေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
ချန်ချင်းက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားဖြတ်ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းရုံတင် မကဘူး... ချင်မင်းဆက်၊ ခူချာနဲ့ မင်မင်းဆက် ဗီဒီယိုတွေကို အမျိုးသား သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲ ထည့်ဖို့ အထက်လူကြီးတွေ ဆွေးနွေးပြီးပြီ...”
ထို့နောက် သူက ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်၏။ “လုပ်ငန်းစဉ်က အချိန်ယူရတာလေးပဲ ရှိတယ်...”
ကျန်းယဲ့၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားရသည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပြနမသည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က မကောင်းဘူးဗျ... ဒီမှာ ဒီအတိုင်း လုပ်လိုက်တာက ပိုမြန်တယ်။ ခင်ဗျားတို့က အရည်အချင်း မရှိကြဘူး”
လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့ အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း ကောင်းစွာ နားလည်သွားကြသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့...” လင်ရှောင်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်၏။ “တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေကို နိုင်ငံတော်က လွတ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သိပ်မကြာခင်မှာ ရလဒ်တွေ ထွက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်..”
လင်ရှောင်က သိပ်မကြာခင်ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဖိပြောလိုက်ခေသည်။
ကျန်းယဲ့က ထိုနှစ်ယောက် နားလည်သွားပြီမှန်း သိသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။
‘တွေ့လား... ဒါကို ပါးနပ်တယ်လို့ ခေါ်တာပဲ... ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတာ’
ခေါင်းမာတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင်တော့ ခေါင်းကို ထုမပြမချင်း မင်းဆိုလိုတာကို သူတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး.....
ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော်က တာဝန်ပေးထားတဲ့ လူတွေက သာမန်လူတွေမှ မဟုတ်ချေ။
ထို့ကြောင့် ကျန်းယဲ့က လုံးဝ စိတ်မပူခဲ့သလို ထိုနှစ်ယောက်ကလည်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွကြသည်။
ကျန်းယဲ့တွင် စိုးရိမ်မှုအချို့ ရှိနေသောကြောင့် တိုက်ရိုက် မတောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
သူက တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုလိုက်လျှင် စနစ်က သူ့ကို လိမ်လည်မှုဟု သတ်မှတ်ကာ သူ၏ ဂုဏ်သတင်း တွက်ချက်မှုအပေါ် ထိခိုက်မည်မဟုတ်ဟု အာမမခံနိုင်ချေ။ သို့သော် နိုင်ငံတော်က အလိုအလျောက် အတည်ပြုပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်၏။
ကျန်းယဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အမြှုပ်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။ “စကားမစပ်... အခုခေတ် ကလေးတွေက ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်တွေထဲက ခြောက်သွေ့တဲ့ စာလုံးတွေကနေ သမိုင်းကို သင်ယူနေကြတုန်းပဲလား...”
ယင်းကို ကြားသောအခါ လင်ရှောင်က ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားရသည်။ “တကယ်ကို နည်းနည်း ပျင်းစရာကောင်းနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပညာရေး ဝန်ကြီးဌာနက အခု သင်ကြားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကို မြှင့်တင်နေပြီး... အသက်ဝင်တဲ့ သင်ထောက်ကူ တချို့ကို လိုအပ်နေပါတယ်..”
“ဥပမာအနေနဲ့ပေါ့...” ကျန်းယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်မှ ရေနွေးငွေ့များက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းရောင်ကို ဝေဝါးသွားစေခေသည်။
“ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် တကယ့် သမိုင်းဝင် မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်လည် ဖန်တီးထားတာမျိုးပေါ့... ” ချန်ချင်းက ဆက်ပြောလေသည်။ “ဝန်ကြီးဌာနက နောက်အပတ်မှာ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ် ရှင်သန်ထက်မြက်ရေး ပညာပေး ဗီဒီယိုကတ်တလောက်အသစ်ကို စိစစ် အတည်ပြုတော့မှာပါ...”
ကျန်းယဲ့က သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော်တို့ သမိုင်းသင်တန်း တက်တုန်းက ခြောက်သွေ့တဲ့ စာလုံးတွေကို ကြည့်ပြီး မှတ်မိဖို့ အရမ်းခက်ခဲခဲ့တာကို မှတ်မိသေးတယ်။ အခုခေတ် ကျောင်းသားတွေက အရမ်း ကံကောင်းတာပဲ... ဗီဒီယိုတွေနဲ့ဆိုတော့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရသလိုမျိုးပေါ့။ ကလေးတွေ အကုန်လုံး မှတ်မိပြီး မေ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောရဲပါတယ်....”
“ဒါ မှန်ပါတယ်....” လင်ရှောင်က ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အထူးသဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခံစားရတဲ့ တကယ့်လက်တွေ့ မြင်ကွင်းတွေက ဘယ်လို ရေးသားဖော်ပြချက်ထက်မဆို ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်...”
ချန်ချင်းကလည်း နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “ခင်ဗျား ရိုက်ခဲ့တဲ့ အန်းရှီး တပ်မတော် မြင်ကွင်းတွေလိုမျိုးပေါ့.... အဲဒီ သက်ရောက်မှုက ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထဲက စာကြောင်း အနည်းငယ်လောက်နဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး...”
“ပြီးတော့ ကျန်းရှောင်တောက် နှင်းဖိနပ် စီးကြည့်တုန်းက မျက်နှာအမူအရာလည်း ရှိသေးတယ်” လင်ရှောင်က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။ “ဒီလို အသက်ဝင်တဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေက လူငယ်မျိုးဆက်တွေနဲ့ အချိတ်အဆက်မိဆုံး ဖြစ်စေမှာပါ...”
လက်ဖက်ရည် အကြိမ်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ညအမှောင်မှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုအပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်သွားကြလေသည်။
လင်ရှောင်နှင့် ချန်ချင်းတို့ နှုတ်ဆက်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ကျန်းယဲ့က သူတို့ကို တံခါးအထိ ပို့ပေးလိုက်၏။
“ဒီလောက် ညနက်မှ လာပေးတဲ့အတွက် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနားယူရမယ့် အချိန်မှာ သေချာ အနားယူပြီး အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန်မှာ သေချာ အလုပ်လုပ်ရမယ်နော်...”
လင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တဖျပ်ဖျပ် လင်းသွားရသည်။ “ဒါရိုက်တာကျန်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တချို့ တာဝန်တွေက တကယ်ပဲ အချိန်ဆွဲလို့ မရဘူးလေ။ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန်ကျရင် အချိန်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရမှာပေါ့...”
“ဟုတ်ပါတယ်...” ချန်ချင်းက သူ၏ နာရီကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ဝန်ကြီးဌာနကို သွားပြီး အချက်အလက်တွေ အကုန် အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်...”
ကျန်းယဲ့က အတော်လေး ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ခေသည်။ “ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် တကယ် ပင်ပန်းသွားပါပြီ...”
လင်ရှောင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးက နောက်အကျဆုံး သန်ဘက်ခါဆို ပြီးစီးသွားပါလိမ့်မယ်..”
“အရမ်းကောင်းတာပေါ့...” ကျန်းယဲ့က ပြုံးလိုက်၏။ “ကျောင်းသားတွေ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ သမိုင်း ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ကို မြင်ရရင် အရမ်း ပျော်ကြမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်....”
“မပို့ပါနဲ့တော့...” ချန်ချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။
ကျန်းယဲ့သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုပုံရိပ်နှစ်ခု လမ်းထောင့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ သူ၏ နောက်မှ တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်လေသည်။
ကျန်းယဲ့ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ များစွာ ပိုမို ပေါ့ပါးနေခဲ့သည်။
‘သိပ်မကြာခင်မှာ လက်တွေ့ဘဝအပေါ် ယဉ်ကျေးမှု လွှမ်းမိုးခြင်း နဲ့ ပညာရေး အဖွဲ့အစည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အသိအမှတ်ပြုခြင်းအတွက် မှတ်တွေ သိသိသာသာ ထိုးတက်လာဖို့ များတယ်...’
အခန်း ၁၉၅ပြီး၏။