အခန်း ၄၀၃

အခန်း (၄၀၃) လင်ဇီးမှိုအသိုက် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် တောင်တက်စည်းမျဉ်းများ

ချောင်တျန်းကျီတောင်၏ သစ်တောအုပ်အတွင်း၌။

ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အောက်တွင်။

မာလောင်တသည် ထင်းရှူးပင်၏ သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းတွင် အနီရောင်အဝတ်စတစ်စကို ချည်နှောင်ထားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ဤအမှတ်အသားရှိနေခြင်းဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် လင်ဇီးမှိုအသိုက်ကို ပြန်ရှာရန်မှာ ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အမှတ်အသားလုပ်ထားသောနေရာမှ လင်ဇီးမှိုအမြောက်အမြားကို သူခူးဆွတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ် နွေဦးရာသီတွင် သူပြန်လာချိန်၌ တစ်ပွင့်တလေမျှပင် မတွေ့ရတော့မည်ကို မာလောင်တ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူ နေရာမှတ်မိတာများ မှားယွင်းသွားလေသလားဟု တွေးတောမိသော်လည်း လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

အမှတ်အသားက ဤနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်ပြီး ဤအနီရောင်အဝတ်စကို သစ်ကိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချည်နှောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မာလောင်တ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားပြီး အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်သည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရ၏။ တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းလင်ဇီးမှိုများသည် ခြေထောက်ပေါက်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်လားဟုပင် သူတွေးတောမိလေသည်။

လီလန်သည် မာလောင်တ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စစ်ဆေးရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် တောင်တက်သမားများ လင်ဇီးမှိုများကို ခူးဆွတ်သွားခဲ့သည့် ခြေရာလက်ရာများကို သူ ချက်ချင်းပင် တွေ့ရှိသွားတော့၏။

"မာလောင်တ... ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျသွားပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ လင်ဇီးမှိုအသိုက်ကို တစ်ယောက်ယောက်က အရင်ဦးသွားပြီ..."

အရင်ဦးသွားသည်ဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာရှိ လင်ဇီးမှိုများကို ကြိုတင်၍ တူးယူသွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ လုယူခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် လီလန်သည် လင်ဇီးမှိုအသိုက်အနီးတွင် ရှုပ်ပွနေသော ခြေရာဒါဇင်ကျော်ခန့်ကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။ ခြေရာများမှာ အလွန်လတ်ဆတ်နေပြီး ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်းက ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။

"သေစမ်း... ဘယ်ကောင် လုပ်သွားတာလဲ..."

"ငါချည်ထားတဲ့ ဒီအနီရောင်အဝတ်စကို သူတို့ မမြင်ကြဘူးလား..."

"ဒီလုပ်ရပ်က ဘိုးဘေးတွေ ချမှတ်ခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖောက်ဖျက်တာပဲ..."

တောင်တက်သမားများ၏ ဘိုးဘေးများတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိလေသည်။ အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် အမှတ်အသားပြုလုပ်ထားသော တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများကို ပိုင်ရှင်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားပြီး တစ်ကြိမ်တွေ့ရှိသွားပါက မည်သူမျှ ခူးဆွတ်ခွင့် မရှိပေ။

၎င်းတို့ကို ခူးဆွတ်ခြင်းမှာ စည်းမျဉ်းကို ဖောက်ဖျက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လူအများ၏ အတင်းအဖျင်းပြောဆိုမှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအပြုအမူမှာ ခိုးယူခြင်းနှင့် ခြားနားမှု မရှိပေ။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်း၏ ကျယ်ပြန့်လှသော သစ်တောအုပ်ကြီးများအတွင်း၌ မှိုများနှင့် တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်း မည်မျှပင် ပေါက်ရောက်နေမည်နည်း။

တောင်တက်သမားတစ်ဦးသည် ဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် လင်ဇီးမှိုများကို တွေ့ရှိပြီး အနီးအနားတွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်ထားခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ နောက်မှလာသူများကို ဤဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် လင်ဇီးမှိုများကို တစ်စုံတစ်ဦးက တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ မရင့်ကျက်သေးသဖြင့် ခူးဆွတ်၍ မရနိုင်သေးသောကြောင့် နောက်ပိုင်းမှ ပြန်လည်လာရောက်ခူးဆွတ်နိုင်ရန် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

မူဝါဒရှိသော တောင်တက်သမားများသည် ဤအမှတ်အသားကို မြင်တွေ့ပါက ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်သလို ဂျင်ဆင်း သို့မဟုတ် လင်ဇီးမှိုများကိုလည်း လိုချင်တပ်မက်စိတ် ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသရှိ တောင်တက်သမားများကြားတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီတည်ရှိနေခဲ့သော နှုတ်ဆိတ်စည်းမျဉ်းတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။ ဤစည်းမျဉ်းကို လေးစားလိုက်နာခြင်းသည် မိမိ၏ တောင်တက်သမားဂုဏ်သိက္ခာကို လေးစားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သင်သည် တောင်ပေါ်၌ အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုအပင်များ မရင့်ကျက်သေးပါက အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်၍ အဝတ်စတစ်စကို ချိတ်ဆွဲထားခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ပိုင်းမှ တွေ့ရှိသွားလျှင်ပင် စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာပြီး သင်တွေ့ရှိထားသော ဂျင်ဆင်းကို ခူးဆွတ်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မာလောင်တ ပြုလုပ်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားကို လျစ်လျူရှုကာ ဤလင်ဇီးမှိုအသိုက်မှ လင်ဇီးမှိုများကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တောင်တက်သမားများ၏ စည်းမျဉ်းများကို ယုံမှားသံသယမရှိ ဖောက်ဖျက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် မာလောင်တမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

မာလောင်တသည် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ချောင်တျန်းကျီရွာနှင့် အနီးအနားရှိ ရွာအချို့တွင် သူ၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော အရက်ချက်ခြင်းစွမ်းရည်ကြောင့် မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်း ကျယ်ပြန့်ကာ နာမည်ကောင်းရရှိထားသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ဘယ်ခွေးသူတောင်းစား လုပ်သွားတာလဲ..."

"ခွေးသူတောင်းစားက မာလောင်တရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ရဲရဲတင်းတင်း ထိရဲတယ်ပေါ့..."

မာလောင်တမှာ ဒေါသထွက်နေပြီး ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

လီလန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏လက်များမှ မြေကြီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး

"မာလောင်တ... ဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး... နောက်မှ နေမကောင်းဖြစ်သွားရင် မတန်ဘူးလေ..."

လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။ လင်ဇီးမှိုများ အယူခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ကိစ္စက ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေစေကာမူ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤလူများကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်ကို တွေးတောခြင်းကသာ ပို၍ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော် တကယ့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားကို လင်ဇီးမှိုအသိုက်ကို ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးထားခဲ့ပေမယ့် ခိုးခံလိုက်ရပြီ... ဒီရှုပ်ပွနေတာတွေကို ကြည့်ပါဦး..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ တရုတ်ဆေးမြစ်အရက် နှစ်ပုလင်းနဲ့ သမင်သွေးအရက် တစ်ပုလင်း ပေးပါ့မယ်..."

မာလောင်တက တောင်းတောင်းပန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် လီလန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး

"မာလောင်တ... အဲ့လိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှမဆိုင်သလို ခင်ဗျားလည်း ခုလိုဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ..."

"ဒီလင်ဇီးမှိုအသိုက်မှာ တကယ့်ကို လင်ဇီးမှိုတွေ အများကြီးရှိနေခဲ့တာပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မလိမ်ခဲ့ပါဘူး..."

"အရက်ကိစ္စကိုတော့ မေ့လိုက်ပါ... ခင်ဗျားဘာသာပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ..."

လီလန်သည် ကိစ္စရပ်များကို တရားမျှတပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ဤလင်ဇီးမှိုအသိုက်တစ်ခုလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားခြင်းမှာ မာလောင်တနှင့် ဘာမျှမသက်ဆိုင်ပေ။ မာလောင်တအနေဖြင့်လည်း အပြစ်တင်ခံရန် မလိုအပ်ချေ။

ယခု အဓိကအချက်မှာ ဤလင်ဇီးမှိုအသိုက်မှ လင်ဇီးမှိုများကို မည်သူ ခိုးယူသွားသနည်း ဆိုသည်ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ရွာမှ လူများနည်း။ ထို့အပြင် ဘိုးဘေးများ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော တောင်တက်စည်းမျဉ်းများကို ဖောက်ဖျက်သူမှာ မည်သူနည်း။

ဤသည်မှာ လမ်းကူးမျဉ်းကြားရှိ မီးနီနှင့် တူလေသည်။ လူတိုင်းက မိမိတို့ အဆင်ပြေစေရန်အတွက် မီးနီကို လျစ်လျူရှုကာ ဖြတ်ကူးနေကြမည်ဆိုပါက လူ့အဖွဲ့အစည်းကြီးမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမည်မဟုတ်ပါလော။ တောင်တက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အမှတ်အသားပြုလုပ်ထားသော လင်ဇီးမှိုအသိုက်တစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လုံးဝရှင်းလင်းသွားသည့်အခါ ဤယုတ္တိဗေဒအတိုင်း အကျုံးဝင်သည်။

မာလောင်တသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီး အလွယ်တကူ ဆွပေး၍ရသော်လည်း လီလန်ကမူ များစွာပို၍ တည်ငြိမ်နေခဲ့၏။ ဒေါသထွက်နေခြင်းမှာ အသုံးမဝင်ပေ။ ယခု အဓိကကျသောအရာမှာ ဤလူများကို မည်သို့ရှာဖွေရမည်နည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

လီလန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေရာအစုအဝေးများစွာကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ခြေရာများမှာ အလွန်လတ်ဆတ်နေပြီး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

"လူနှစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် သုံးယောက်လောက် ဖြစ်ပုံရတယ်..."

လီလန်သည် ခြေရာများမှတစ်ဆင့် ဤအုပ်စုထဲတွင် လူနှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦး ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်၏။

"လီလုံနဲ့ လီဟူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား..."

မကောင်းမှုလုပ်ရပ်များကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လီလန်သည် လီလုံနှင့် လီဟူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အပြင် သူတို့၏ အစ်မကြီးဖြစ်သော လီရှန်းဟွာတို့ကိုပါ ချက်ချင်း ပြေးမြင်မိသွားတော့သည်။

လီရှန်းဟွာသည် ကိုယ်ကျင့်တရားမကောင်းသောသူ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သောသူဖြစ်ပြီး အခွင့်အရေးယူတတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဤလုပ်ရပ်မျိုးကို အမှန်တကယ် ကျူးလွန်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ လီရှန်းဟွာက သူ့အမေအိုကြီးကိုပြုစုဖို့ အလုပ်များနေတာဆိုတော့ တောင်တက်ဖို့ ဘယ်အချိန်ရနိုင်မှာလဲ..."

လီလန်က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ လီရှန်းဟွာ၏ မိခင်ဖြစ်သူ မုဆိုးမဝူမှာ ကျားသစ်ကိုက်ခံရသဖြင့် ခြေထောက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားခဲ့ကာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ညည်းတွားနေရသဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်နေလေသည်။ လီရှန်းဟွာအနေဖြင့် ထွက်သွား၍မရနိုင်သောကြောင့် သူမတွင် တောင်ပေါ်ထွက်ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန်နှင့် လင်ဇီးမှိုများ တူးယူရန် ချောင်တျန်းကျီတောင်သို့ လာရောက်ရန် အချိန်မရှိသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

"လီရှန်းဟွာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူများ ဖြစ်နိုင်မလဲ..."

လီလန်၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ သူသည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တွေးတောနေရင်း လင်ဇီးမှိုအသိုက်အတွင်း၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေလေသည်။

"ဟင်... ဒါက ဘာလဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စတုရန်းပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကောက်ယူကာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ထိုစတုရန်းပုံစံ အရာဝတ္ထုကို ထိုးဆွလိုက်လေသည်။

"အိုး... မီးခြစ်ဆံဘူးတစ်ခုပဲ..."

ဤစတုရန်းပုံစံ အရာဝတ္ထုမှာ မီးခြစ်ဆံဘူးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။ ၎င်းအပြင် လီလန်က ဆေးလိပ်တိုအချို့ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သေး၏။

ရွာထဲရှိ မုဆိုးများအားလုံးမှာ ဆေးလိပ်သောက်သည့် အကျင့်ရှိကြပြီး သူတို့သောက်သော ဆေးလိပ်များမှာ ဈေးကြီးလေ့မရှိဘဲ အားလုံးမှာ ဈေးပေါသော အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ဆေးလိပ်သောက်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ တစ်သတ်မတ်တည်း ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော တောင်တက်ခြင်းနှင့် အမဲလိုက်ခြင်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေစေရန်အတွက် ဖြစ်လေသည်။ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ ပင်ပန်းလာသည့်အခါ အပန်းဖြေရန်အတွက် နေရာတစ်နေရာရှာ၍ ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်အနည်းငယ် သောက်လေ့ရှိကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဆေးလိပ်တိုများနှင့် မီးခြစ်ဆံဘူးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလွန်အသစ်ဖြစ်နေပြီး မကြာသေးမီကမှ သစ်တောအုပ်အတွင်းသို့ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

"ဟိုလူစုက ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်..."

လီလန်သည် မီးခြစ်ဆံဘူးနှင့် ဆေးလိပ်တိုများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဟေးလုံ... ဒီကိုလာခဲ့စမ်း..."

လီလန်က ဟေးလုံကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဟေးလုံသည် သူ၏ သခင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာခဲ့သည်။

"အနံ့ခံစမ်း..."

လီလန်က မီးခြစ်ဆံဘူးနှင့် ဆေးလိပ်တိုများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

သူ သတိမေ့သွားလုနီးပါးပင်။ ဟေးလုံမှာ အနံ့ခံခေါင်းဆောင်ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လူရှာဖွေခြင်းမှာ ၎င်း၏ အထူးကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။