အခန်း ၄၀၅

အခန်း (၄၀၅) လူပျင်းအရက်သမား

"ဟုတ်တယ် သူပဲ..."

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေသေးတာလဲ သူ့ဆီက လင်ဇီးမှို သွားတောင်းကြမယ်..."

လင်ဇီးမှိုကို ခိုးယူသွားသော သူခိုးမှာ ရှီအာဟူဖြစ်ကြောင်း မာလောင်တက အတည်ပြုလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ တံခါးကို ချက်ချင်း ခေါက်လိုက်လေသည်။

အမှန်တော့ ရှီအာဟူနှင့် လီလန်တို့အကြားတွင် အငြိုးအာဃာတ အနည်းငယ် ရှိထားလေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူသည် လီလန်၏အိမ်သို့ အရက်မူးပြီး လာရောက်ပြဿနာရှာခဲ့သဖြင့် လီလန်က သူ့ကို ခြံထဲမှ မောင်းထုတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤရှီအာဟူဆိုသူမှာ အလွန်ဆိုးသွမ်းသော လူယုတ်မာတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ရှီအာဟူ တံခါးဖွင့်စမ်း..."

မာလောင်တက ခြံထဲသို့ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ရှီအာဟူ၏ အရက်မူးနေသော အသံက သစ်သားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤရှီအာဟူသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး အိမ်တွင် အရက်ကို အလွန်အကျွံ သောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ့် အရက်သမားပေတည်း။

"ငါပါ မာလျဲ့..."

မာလောင်တ၏ နာမည်ရင်းမှာ မာလျဲ့ဖြစ်သော်လည်း ထိုအမည်ဖြင့် ခေါ်သူ အလွန်နည်းပါးပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ကို မာလောင်တဟုသာ ခေါ်ကြလေသည်။

"မာလျဲ့က ဘယ်သူလဲ မာလျဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ..."

ရှီအာဟူ၏ အသံက ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

“မင်းလို ရှီအာဟူက ငါ့နာမည်ကိုတောင် မမှတ်မိဘူးပေါ့လေ”

မာလောင်တသည် မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် မျက်နှာကို တင်းမာထားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွာအရှေ့ဘက်ထိပ်မှာ အရက်ချက်တဲ့ မာလောင်တလေ..."

"အရက်ချက်တဲ့ မာလောင်တ..."

မကြာမီမှာပင် ဗိုက်ရွှဲကြီးကို ဖော်ထားသော ဖိုသီဖတ်သီ လူတစ်ယောက်သည် သစ်သားအိမ်ထဲမှ ကပျာကယာ ထွက်လာပြီး မာလောင်တအတွက် တံခါးလာဖွင့်ပေးလေသည်။

"မာလောင်တ ရှားရှားပါးပါး ဧည့်သည်ပါလား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ..."

ရှီအာဟူက ဖားယားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မာလောင်တသည် ချောင်တျန်းကျီရွာ၏ ဒေသခံ သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အရက်ချက်သည့် ပညာရပ်မှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးလေသည်။

မာလောင်တ၏ အရက်ချက်ပညာရပ်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အရက်ကို နှစ်သက်သော အရက်သမား ရှီအာဟူအနေဖြင့် နောင်တွင် အရက်ဝယ်ရန်အတွက် မာလောင်တကို အားကိုးရမည်ဖြစ်ရာ ယခုမာလောင်တကို မြင်သောအခါ သဘာဝကျကျပင် အလွန်ယဉ်ကျေးနေတော့သည်။

ရှီအာဟူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် အရက်နံ့များ လှိုင်ထွက်လာသဖြင့် လီလန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

မာလောင်တက ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အရက်နံ့တွေကလည်း ပြင်းလိုက်တာ ရှီအာဟူ ငါနဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်း..."

ရှီအာဟူသည် သူကျန်ရစ်ခဲ့သော အရက်ပုလင်းခွံကို အမြန်လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို အနေခက်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မာလောင်တ အထဲဝင်ပါ အထဲဝင်ပါဗျာ..."

မာလောင်တသည် အမှိုက်များ ပြည့်နှက်နေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ဖို့ မလိုပါဘူး ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာလေးရှိလို့..."

"ဘာကိစ္စများလဲ..."

ရှီအာဟူက မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မာလောင်တ၏ အနောက်တွင်ရှိနေသော လီလန်ကို မြင်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

“လီလန် မင်းကို ငါ့အိမ်လာဖို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ..."

"ထွက်သွားစမ်း ငါ့အိမ်က မင်းကို ကြိုဆိုမနေဘူး..."

ရှီအာဟူနှင့် လီလန်တို့အကြားတွင် အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခရှိခဲ့သည်။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားစဉ်က လီလန်သည် သူ့ကို လူများဖြင့် တုပ်နှောင်ခိုင်းခဲ့သောကြောင့် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဝံပုလွေကိုက်ခံရကာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရှီအာဟူက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးရခြင်းအတွက် လီလန်ကို အပြစ်တင်ခဲ့လေသည်။

လီလန်ကို မြင်သောအခါ ရန်သူကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မုန်းတီးမှုများဖြင့် တောက်လောင်သွားတော့သည်။

လီလန်ကမူ သူ့ကို အေးစက်စက်သာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းဆီ လာတာမဟုတ်ဘူး သူခိုးဖမ်းဖို့ လာတာ..."

"သူခိုး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီအာဟူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အမူးအတော်ပြေသွားလေသည်။

"သူခိုး... ဘယ်သူခိုးလဲ..."

ရှီအာဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး သူ၏ အမူးရှိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လီလန် မင်း ဘာအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောတာလဲ ငါ့အိမ်မှာ သူခိုး ဝှက်ထားတယ်လို့ ဆိုလိုချင်တာလား..."

"ငါ ရှီအာဟူက ဖြောင့်မတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပါကွ ငါက အဲဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ပါ့မလား..."

လီလန်ကမူ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါက အဲဒီလိုမပြောပါဘူး..."

"သူခိုးက မင်းလို့ပဲ ငါပြောတာ..."

"ဘာ..."

"မင်းအမေ@#$&... လျှောက်ပြောနေတာပဲ..."

ရှီအာဟူ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံး ထွက်မလာခင်မှာပင် ကျောက်ခဲတစ်လုံးက သူ၏ ခေါင်းကို လာမှန်လေသည်။

ရှီအာဟူသည် နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အား..."

"မင်း... မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

ရှီအာဟူမှာ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ကျောက်ခဲကို အထက်အောက် မြှောက်ကာ ကစားနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို သန့်သန့်ထားဖို့ ငါ သတိပေးလိုက်တာပါ မဟုတ်ရင် မင်းခေါင်းမှာ အဖုကြီးတစ်ခု ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

"မင်း..."

"တော်စမ်း ရှီအာဟူ..."

မာလောင်တက ရုတ်တရက် အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"လီလန်ဆိုတာ သူခိုးရှာဖို့ ငါကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ မင်း သူ့ကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်..."

"မင်း အရက်တွေသောက်ထားပြီး အရက်မူးပြီး ရူးကြောင်ကြောင်တွေ မလုပ်စမ်းနဲ့ အရှက်မရှိလိုက်တာ..."

မာလောင်တ၏ စကားများမှာ အလွန်သြဇာတိက္ကမရှိလှရာ ရှီအာဟူသည် သူ့ကို မစော်ကားရဲသဖြင့် နောက်ဘက်မှနေ၍ လီလန်ကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သည်းခံလိုက်ရတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ နောင်ရေး သောက်စားမှုအတွက် ဤအရက်ချက်ဆရာကြီးကို အားကိုးနေရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

"ရှီအာဟူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်မနေနဲ့တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ ငါ ဒီကနေ့ ရောက်လာတာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပဲ..."

မာလောင်တက အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မာလောင်တ ဘာကိစ္စများလဲ..."

ရှီအာဟူသည် လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်း ချောင်တျန်းကျီတောင်ထဲကို သွားသေးလား..."

မာလောင်တက မေးလိုက်သည်။

"ချောင်တျန်းကျီတောင် ဟုတ်လား မသွားပါဘူး..."

ရှီအာဟူက အမြန်ခေါင်းယမ်း၍ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ငါ တစ်နေကုန် ကန်းပေါ်မှာ အရက်သောက်နေခဲ့တာ ကုတင်ပေါ်ကနေတောင် မဆင်းရသေးဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပေါ်လာလေသည်။ ဤရှီအာဟူသည် တကယ့်ကို စားဖို့သာသိသည့် လူပျင်းအရက်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နေမွန်းတည့်ချိန်အထိပင် ကန်းပေါ်မှ မဆင်းသေးပေ။

"တစ်နေကုန် ကန်းပေါ်က မဆင်းဘူးပေါ့..."

"ဒါဆို မနေ့ကရော ဘယ်လိုလဲ..."

မာလောင်တက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ကလည်း မဟုတ်ဘူး မနေ့က ငါ့အစ်ကိုနဲ့ အရက်သွားသောက်နေတာ..."

ရှီအာဟူက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မာလောင်တ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားပြီး ထင်ရှားသော မြစ်ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

သူသည် လှည့်၍ လီလန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်သည်။

ဟေးလုံက လူမှားရှာမိတာများ ဖြစ်နေမလား။

လင်ဇီးမှိုကို ခိုးသွားသူမှာ ရှီအာဟူ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ၎င်းမှာမဖြစ်နိုင်ပေ။ ဟေးလုံသည် ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် အနီးနားရှိ ရွာအချို့တွင်ပင် ရှားပါးလှသော အနံ့ခံခေါင်းဆောင်ခွေး ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ နှာခေါင်းမှာ အလွန် ထက်မြက်လှသဖြင့် လူမှားရှာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မာလောင်တက ခဏတဖြုတ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါဆို သဘက်ခါကရော..."

“မာလောင်တ ဒီနေ့ ခင်ဗျား ကျုပ်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ တည့်သာပြောပါ..."

ရှီအာဟူသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ဒေါသထွက်လာလေသည်။ မာလောင်တ၏ မေးခွန်းများမှာ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူ ရှီအာဟူသည် အိမ်ရှိ ကန်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ အရက်သောက်နေရုံသာဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီက မည်သူ့ကိုမျှ မစော်ကားခဲ့ဖူးပေ။

"ဒီကောင်လေး လီလန်များ..."

"ငါ့ကို ပြဿနာရှာဖို့ မာလောင်တကို တမင်သက်သက် ခေါ်လာတာလား..."

ရှီအာဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရွေ့လျားသွားပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော လီလန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

လီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဟေးလုံကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟေးလုံသည် နှာခေါင်းကို မော်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ နှာတံမှာ ရှီအာဟူ၏ ခြံထဲသို့ ဦးတည်နေလေသည်။

"ဟေးလုံရဲ့ တုံ့ပြန်မှုအရ တောင်ပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ အဝတ်စုတ်က ရှီအာဟူပိုင်တာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ စောစောက ရှီအာဟူရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရတာ သူ လိမ်ပြောနေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး..."

ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရလျှင် လိမ်ညာပြောဆိုသူများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်လုံးလှုပ်ရှားမှုများနှင့် မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသတတ်ပြီး အချို့သောအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသတတ်ကြသည်။

လီလန်သည် အမြင်အာရုံစူးရှသူဖြစ်ရာ ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်ငယ်များကို ထောက်လှမ်းသိရှိနိုင်သော်လည်း ယခုလေးတင် မာလောင်တ မေးခွန်းထုတ်စဉ်က ရှီအာဟူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မပြသခဲ့ပေ။

သူ၏ အကြည့်နှင့် လေသံနှစ်ခုစလုံးမှာ အလွန်သဘာဝကျလှသည်။

ထို့အပြင် ရှီအာဟူမှာ အရက်သောက်ထားသေးရာ သူ လိမ်ညာနေရန် အခွင့်အလမ်း ပို၍ပင် နည်းပါးလေသည်။

အဆိုစကားဟောင်းတစ်ခုရှိသည့်အတိုင်း "အရက်ဝင်လျှင် အမှန်တရားပေါ်သည်" ဆိုသည်မှာ ယင်းကို အတိအကျ ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အရက်သောက်ထားသူများသည် တစ်ပိုင်းမူးနေလျှင်ဖြစ်စေ၊ ယစ်မူးနေလျှင်ဖြစ်စေ မည်သည့်အရာကိုမေးမေး အမှန်အတိုင်းသာ ဖြေဆိုတတ်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လိမ်ညာခြင်းသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်ရန် လိုအပ်ပြီး အရက်သောက်ထားသူတစ်ဦးအတွက်မူ သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ အရက်ကြောင့် ထုံကျဉ်နေသဖြင့် လုံလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေးတောနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

မာလောင်တသည် ရှီအာဟူကို ပြန်မဖြေဘဲ လီလန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီလန်က ခဏတဖြုတ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှီအာဟူကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီအာဟူ မင်းအိမ်မှာ လင်ဇီးမှိုတွေများ ရှိလား..."

ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်မှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ဟေးလုံကို ရှီအာဟူ၏အိမ်အား ရှာဖွေခိုင်းလိုက်ရုံပင်။ အကယ်၍ လင်ဇီးမှိုကို တွေ့ရှိပါက ၎င်းမှာ ရှီအာဟူသည် တူးဖော်သွားခဲ့သော သူခိုးဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှီအာဟူ လေချဉ်တက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်လိမ့်မည်ဟု လီလန် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

"လင်ဇီးမှို ဟုတ်လား အဲဒီဟာက အဖိုးတန်တယ်လေ ငါ့အိမ်မှာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး..."

"ဟင့်အင်း မရှိဘူး..."

ထို့နောက် လီလန်က မာလောင်တကို အချက်ပြလိုက်ရာ မာလောင်တက နားလည်သွားလေသည်။

"ရှီအာဟူ ဒါဆိုရင် အမဲလိုက်ခွေးကို မင်းရဲ့ခြံထဲမှာ အနံ့ခံခိုင်းလိုက်မယ်..."

ဟေးလုံမှာ အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ရန်နှင့် သားကောင်များကို ခြောက်လှန့်မောင်းထုတ်ရန် လီလန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ မကြာခဏ လိုက်ပါလေ့ရှိသည်။

၎င်းသည် လင်ဇီးမှို၏ အနံ့ကို မှတ်မိလေသည်။