အခန်း ၄၀၆

အခန်း (၄၀၆) အမဲလိုက်တာ လွယ်သလား... ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တိုက်ခိုက်... ကျား၊ ကျားသစ်၊ တောခွေး၊ ဝံပုလွေတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်…

"ခင်ဗျားတို့ ဝင်ရှာချင်ရင် ရှာလို့ရပါတယ်..."

ရှီအာဟူသည် ယိမ်းထိုးလျက် လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ကျန်ရှိနေသေးသော သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။

"ငါ ရှီအာဟူက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူပါကွ... ငါ ဘယ်တော့မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အောက်တန်းကျတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီလန်နှင့် မာလောင်တတို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပို၍ပင် နားလည်ရခက်သွားကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရှီအာဟူကို အထင်လွဲခဲ့တာလား..."

"ဒီလူက အရက်မူးနေတာဆိုတော့ သူ့စကားတွေက လိမ်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး..."

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဟေးလုံကို ဝင်ရှာခိုင်းလိုက်တာပေါ့..."

ရှီအာဟူက သဘောတူလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် လီလန်သည် အားနာမနေတော့ပေ။

"ဟေးလုံ... သွား..."

ဤမွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေး ဟေးလုံသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းလှ၏။ သခင်ဖြစ်သူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် ရှီအာဟူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ဝှစ်ခနဲ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ခြံတံခါးမှတစ်ဆင့် လီလန်သည် ဟေးလုံတစ်ကောင် ခြံဝင်းအတွင်း လိုက်လံအနံ့ခံကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှု၍ ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လီလန်၏ အမဲလိုက်ခွေးသည် သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်း လင်ဇီးမှို ဝင်ရောက်ရှာဖွေနေသည်ကို ရှီအာဟူ မြင်သော်လည်း သူ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ခင်ဗျားတို့ ကြိုက်သလောက်ရှာ... သူ မလုပ်ခဲ့သည့်အတွက် သူက အပြစ်ကင်းစင်နေလေသည်။

ဟေးလုံသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမျှမတွေ့ရှိရဘဲ နားရွက်များ ချလျက် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဝုတ်..."

၎င်းသည် လီလန်ကို ဟောင်လိုက်သည်။

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်း ကြုတ်သွားပြီး အောင်ပွဲခံနေဟန်ရှိသော ရှီအာဟူကို အမြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ မှားသွားတာလား..."

ထိုစဉ် မာလောင်တ၏ မျက်နှာမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေဟန်ရှိပြီး ဤသို့ဆိုလိုက်သည်။

"အံ့လိုဖြစ်သင့်ပါဘူး... ဟေးလုံရဲ့ နှာခေါင်းက အရမ်းစူးရှတာ... ဘယ်လိုလုပ် မှားနိုင်မှာလဲ..."

သူက ရှီအာဟူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှီအာဟူ... မင်းက လင်ဇီးမှိုကို တိတ်တဆိတ် တူးပြီး စောစောစီးစီး ရောင်းလိုက်တာလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီအာဟူမှာ ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ငါ ပြောမယ် မာလောင်တ... ငါ ရှီအာဟူက နည်းနည်း ဆင်းရဲပြီး နည်းနည်း ပေတေတေ နေတတ်ပေမယ့် ခိုးဖို့ဝှက်ဖို့ကျတော့ ငါ့အလှည့် မဟုတ်သေးဘူး မဟုတ်လား..."

"လင်ဇီးမှိုကို ထားလိုက်တော့... ဒီနှစ်ထဲမှာ မျောက်ခေါင်းမှိုတောင် ငါ သိပ်မတွေ့ရသေးဘူး... ငါက အဲ့ဒီဟာတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး... အသားကိုပဲ ကြိုက်တာ..."

"ဒါ့အပြင် ငါ့လက်ကလည်း ကျိုးနေပြီဆိုတော့ အမဲလိုက်သေနတ်ကိုတောင် မကိုင်နိုင်တော့ဘူး... တောင်ပေါ်တက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကူးရှိမှာလဲ..."

ရှီအာဟူ စကားပြောနေရင်း သူ၏အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့်ပုံ ပေါ်လာသည်။

ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းခံရ၍ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းက သူ့အပေါ် အလွန်ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။

မုဆိုးများဆိုသည်မှာ ပစ်ခတ်ရန်အတွက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အားကိုးရပြီး လက်တစ်ဖက်က ခလုတ်ဆွဲရန်နှင့် အခြားလက်တစ်ဖက်က အမဲလိုက်သေနတ်ကို ထိန်းကိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

လက်တစ်ဖက် မရှိတော့သဖြင့် သူသည် မသန်စွမ်းသူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပစ်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

အမဲလိုက်သေနတ်မရှိဘဲ သူ ဘယ်လိုလုပ် တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်နိုင်ပါတော့မည်နည်း။

မာလောင်တသည် ရှီအာဟူ၏ ပြတ်နေသော လက်မောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှီ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကိစ္စအတွက် ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးမိသွားတယ်..."

သို့သော် ရှီအာဟူက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ... ဒါက ငါ့ကံကြမ္မာပဲ... ငါ လက်ခံပါတယ်..."

"ဒီအတွက် မင်းကိုယ်မင်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့... ဒါ့အပြင် မာလောင်တ... မင်း ငါ့ကို နစ်နာကြေး တော်တော်များများ ပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... မင်း အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး..."

အရက်ချက်ဆရာကြီးဖြစ်သော မာလောင်တအပေါ် ရှီအာဟူသည် မည်သည့် ဒေါသမှ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနာဂတ်တွင် သူ အရက်သောက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ ဆိုသည်မှာ မာလောင်တအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

မာလောင်တသည် သူ့ကို အရက်များရောင်းချရာတွင် မည်သည့် အမြတ်မှ မတင်ဘဲ အရင်းဈေးဖြင့်သာ ရောင်းချပေးလေသည်။ ၎င်းမှာ ရှီအာဟူ လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းအတွက် မာလောင်တက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လီလန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မုဆိုးတွေအနေနဲ့ တောင်ပေါ်ကို တက်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ငါတို့အသက်တွေက လောင်းကြေးထပ်ထားရတာပဲ... လက်တစ်ဖက်လောက်ကို ထားလိုက်... ငါတို့အသက်တွေတောင် တောင်ပေါ်မှာ ပေးဆပ်သွားရနိုင်တယ်..."

"ရှီအာဟူ... ခင်ဗျား ကံကောင်းပါတယ်... အိမ်နီးချင်း စန်းဟော့ရွာက ကျန်းဝမ်ဟွာသာဆိုရင် တောနက်ကြီးထဲမှာ သူ့အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားလောက်ပြီ..."

လီလန်၏ စကားများမှာ ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်နေလေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာ၊ စန်းဟော့ရွာ သို့မဟုတ် ချောင်တျန်းကျီရွာပင်ဖြစ်စေ ဤရွာများမှ မုဆိုးများသည် တောတောင်ရေမြေကို အမှီပြု၍ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြရသည်။ သားကောင်များကို သတ်ဖြတ်ရန်၊ ကျားများ၊ ကျားသစ်များနှင့် ဝက်ဝံများ၏ အစွယ်များကြားမှ အစားအစာများကို လုယူရန်အတွက် သူတို့သည် ရဲရင့်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက တောင်ပေါ်ရှိ သားကောင်များကို ခင်ဗျားတို့က ဘယ်လိုလုပ် သတ်ဖြတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုလုပ် အသားစားရပါမည်နည်း။

အသားစားရရန်အတွက် တိုက်ခိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါင်းတစ်သောင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်။ ကျား၊ ကျားသစ်၊ တောခွေး၊ ဝံပုလွေများနှင့် တိုက်ခိုက်ရမည်။ ကောင်းကင်ဘုံနှင့်လည်း တိုက်ခိုက်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့မှသာ အောင်မြင်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး ကြီးမြတ်သော အရာများကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မိသားစု၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ကျွေးမွေးပြုစုလိုသော၊ နို့စို့အရွယ် ကလေးများအတွက် နို့ဖိုးရှာလိုသော မုဆိုးများသည် ယုန်များနှင့် တောဝက်များကို အမဲလိုက်ရန် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အသေအလဲ အမဲလိုက်ကြရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်ရာပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကျောက်ဘိုင်တောင်ခြေရှိ မုဆိုးများအားလုံးသည် ဤကဲ့သို့ပင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကာ ရှင်သန်ရပ်တည်၍ မိသားစုများကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့ကြသည်။

အမဲလိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ အန္တရာယ်မှာ စက်ရုံအလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ မူလီများ တပ်ဆင်ခြင်း သို့မဟုတ် စက်ကိရိယာများကို မောင်းနှင်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ကြီးမားလှသည်။

စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ပြီး စက်ကိရိယာမောင်းနှင်ခဲ့သော စုန်းမအိုကြီး ကျန်းဟယ်ရှီ၏ သားအကြီးဆုံး ကျန်းတုံ့ရွှီမှာ ဘောလ်ဘယ်ရင်ကြိတ်မိ၍ ကျောက်ကပ် ပျက်စီးသွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ထီပေါက်သကဲ့သို့ ကံဆိုးမှုမျိုးပင်ဖြစ်သည်။

ဤသို့ပြောရလျှင် မြို့နယ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင် ဤကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ သုံးလေးနှစ်မှ တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းတုံ့ရွှီ၏ သီးသန့်ကံဆိုးမှုသာ ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခြင်းသည် စက်ရုံတွင် စက်ကိရိယာများ မောင်းနှင်ခြင်းထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလှပြီး အမှန်တကယ်ပင် မိမိ၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ထားရခြင်းဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် အချိန်တိုင်းမှာ အကြောက်တရားနှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှု အချိန်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှီအာဟူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဝံပုလွေ ကိုက်ဖြတ်သွားခြင်းအပေါ် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုမှမရှိခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်က ရှီအာဟူသည် တောင်ပေါ်တွင် အဆင်အခြင်မဲ့ လုပ်ရပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ သစ္စာရှိခွေးမှာ သူ့ကို ကယ်တင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှီအာဟူ... ခင်ဗျားရဲ့ ခွေးကြီးက ခင်ဗျားကို ကယ်တင်ဖို့ အသက်စွန့်သွားခဲ့တာ... သူ့ကျေးဇူးကြောင့် ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေရတာ..."

လီလန်၏ စကားတစ်ခွန်းက ရှီအာဟူကို ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ရှီအာဟူ မွေးမြူထားသော အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဝံပုလွေခွေးအကြီးစားကြီးမှာ မူလက အလွန်ကောင်းမွန်သည့် အစောင့်ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ရှီအာဟူက သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးစွမ်းရည်များဖြင့် ၎င်းကို အမဲလိုက်ခွေးအဖြစ် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီး တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရာတွင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်ရောက်သောအခါ ရှီအာဟူသည် ကြွားဝါလိုမှုဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အမဲလိုက်ခွေးကို ဆုံးမခဲ့လေသည်။

မျှော်လင့်မထားဘဲ သခင်အပေါ် သစ္စာရှိသော ဤအမဲလိုက်ခွေးသည် အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့် သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့လေသည်။

ရှီအာဟူသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သူသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သခင်ကို ကာကွယ်ပေးသော ထိုကဲ့သို့ သစ္စာရှိသည့် ခွေးတစ်ကောင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းအတွက် နောင်တရခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုနှင့် အချည်းနှီး ကြွားဝါလိုမှုတို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းအတွက် နောင်တရခြင်းဖြစ်သည်။

သိထားသင့်သည်မှာ... မာလောင်တပင်လျှင် သူ၏ အရှေ့မြောက်ပိုင်း ဝံပုလွေခွေးအကြီးစားကြီးကို လိုချင်တပ်မက်ခဲ့ပြီး ၎င်းအတွက် ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်ကိုပင်။

"ဟူး... အားလုံးက ကံကြမ္မာပါပဲ... အားလုံးက ကံကြမ္မာပါပဲ..."

ရှီအာဟူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားကာ သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ထိုသစ္စာရှိသော ခွေးအကြောင်းကို ပြောပြခြင်းက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အိုမင်းသွားစေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မာလောင်တသည်လည်း ထိုခွေးကောင်းအကြောင်းကို သိရှိထားပြီး အတွင်းစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှီ... ခင်ဗျား ဘာလို့ ခုလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ... ခင်ဗျား ဒါကို သိနေခဲ့ရင် အစကတည်းက ဘာလို့ ခုလိုလုပ်ခဲ့တာလဲ..."

မာလောင်တက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မာလောင်တ... တော်လောက်ပါပြီ... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ ရောက်လာတာက အရေးကြီးကိစ္စအတွက်ပါ... အမဲလိုက်တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပြန်သတိရဖို့ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှီအာဟူ... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ကြိမ် မေးမယ်... မကြာသေးခင်က ခင်ဗျား ချောင်တျန်းကျီတောင်ကို သွားခဲ့သေးလား... အမှတ်အသား လုပ်ထားတဲ့ လင်ဇီးမှိုခင်းကို တွေ့ခဲ့လား... ခင်ဗျား လင်ဇီးမှိုတွေကို ခူးခဲ့သေးလား..."

လီလန်၏ အသံမှာ ခိုင်မာပြီး စွမ်းအားပြည့်ဝနေလေသည်။

"မသွားခဲ့ဘူး..."

ရှီအာဟူသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ စူးရှကာ လီလန်ကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဒါကရော ဘာလဲ..."

လီလန်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖာထေးထားသော အဝတ်စုတ်တစ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအဝတ်စုတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှီအာဟူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။