အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်တော့

ပီကင်းမြို့ရှိ ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေ၏။

ပီကင်းတွင် ဆက်နေကာ မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက် ထင်သည် ထျန်ရှောင်ယာအား ဆွဲခေါ်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏လေသံတွင်

မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေခဲ့လေသည်...။

"မတ်လေး... အခု မုန့်လုပ်တဲ့နည်းကို ရှာလို့ရပြီလို့ ထင်လား..."

"သံပူတုန်း ရိုက်ဆိုသလို ဒီနေ့ပဲ စမ်းလုပ်ကြည့်ရအောင်လေ... ဒါမှ ဘယ်နေရာတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ လိုသလဲ ဆိုတာ သိရမှာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏....။

"အာယဲ့... ဒုတိယမရီးက မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဆိုတော့ ရှင်ပေးမယ့် မုန့်လုပ်နည်းကိုပဲ စောင့် နေတာနော်…"

ကျိုးချန်ယဲ့က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အခန်းထဲပြန်ပြီး ဟင်းချက်နည်း သွားယူလိုက်ဦးမယ်... ခဏလောက် စောင့် နေကြဦးနော်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ အလျင်စလို ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေတော့သည်။ သူ သည် တံခါးကို ညင်သာစွာပိတ်၍ သော့ခတ်လိုက်လေသည်။ အရာအားလုံး လုံခြုံစိတ်ချရကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူ၏စိတ်ကို အာရုံပြုလိုက်ကာ သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား ပြီး ကုန်တိုက်ကြီး၏ မြေအောက် ဒုတိယထပ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်လိုက်လေသည်။

သူသည် မှတ်တမ်းထားရှိရာ နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ယခင်ဘဝက သူစုဆောင်းသိမ်းဆည်း ထားခဲ့သော ဟင်းချက်နည်း အမျိုးမျိုး အပြည့်အမောက် ပါဝင်သည့် သစ်သားသေတ္တာများ အတန်း လိုက် သပ်ရပ်စွာ စီထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ရိုးရာ မုန့်အမျိုးမျိုး" ဟု နာမည်တပ်ထားသော စာအုပ်ငယ်လေးကို သူက တိကျစွာ

ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီး စာမျက်နှာ အနည်းငယ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုကာ ပဲတီစိမ်းမုန့်

ပြုလုပ်နည်းကို ဦးစွာ ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

ဤမုန့်ပြုလုပ်နည်းသည် ရိုးရှင်းသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုထားပြီး

ချိုမြိန်လန်းဆန်းသော အရသာရှိကာ အသက်အရွယ်မရွေး စားသုံးရန် သင့်တော်ပေသည်။ ထို့ပြင်

ပြုလုပ်ရန်လည်း မခက်ခဲသောကြောင့် အစပြုသူများအတွက် အထူးသင့်လျော်လှပြီး

အိမ်နီးချင်းများ အလွယ်တကူ လက်ခံနိုင်စေရန်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေလေသည်။

သူသည် ပါဝင်ပစ္စည်း အချိုးအစားများ၊ မီးအပူချိန် ထိန်းချုပ်မှု၊ မုန့်နယ်သည့်

နည်းစနစ်များနှင့် ပေါင်းရမည့် အချိန်များကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားလျက်

ဟင်းချက်နည်းကို စက္ကူပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ကူးယူရေးချလိုက်လေ၏။ ဒုတိယမရီးအနေဖြင့်

အထင်အမြင်လွဲမှားကာ မှားယွင်းဖတ်ရှုမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်

တိုင်းကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရေးသားထားခဲ့ပေသည်။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယမရီးထံသို့ ဟင်းချက်နည်း စက္ကူကို

ကမ်းပေးလိုက်ပြီး အဓိကလုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်

ထပ်မံရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယမရီး... ဤသည်ကို ကြည့်ပါဦး... ပဲတီစိမ်းတွေကို ကြိုတင်စိမ်ထားဖို့ လိုတယ်...

ပြီးရင် အခွံခွာ၊ နူးညံ့သွားတဲ့အထိ ပေါင်းပြီးတော့မှ ဒလှိမ့်တုံးနဲ့ သဲလို

မွနေအောင် ကြိတ်ခြေရမှာနော်..."

"သကြားအဖြူကိုလည်း အချိုးအစား မှန်ကန်စွာ ထည့်ရမယ်... များလွန်းတာမျိုး

နည်းလွန်းတာမျိုး မဖြစ်စေဘဲ နောက်ဆုံးမှ ပုံစံခွက်ထဲကို ဖိထည့်ရမယ်လေ..."

"ပေါင်းတဲ့အခါမှာ မီးအပူချိန် အလယ်အလတ်နဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်ကြာအောင် ပေါင်းရမယ်... ဒါမှ

သိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး ပါးစပ်ထဲရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားမယ့် ပဲတီစိမ်းမုန့်ကို

ရရှိမှာဖြစ်တယ်..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် စာများ အပြည့်ရေးသားထားသော စက္ကူကို

ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ မြတ်နိုးစွာ ကိုင်ဆောင်ထားကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ရှုနေပြီး

အဆင့်တိုင်းကို မှတ်မိစေရန်အတွက် သူမဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် မူလကတည်းက နေ့စဉ်ဟင်းလျာများ ချက်ပြုတ်ရာတွင် အလွန် လက်ရာကောင်းမွန်သူ

ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကျိုးချန်ယဲ့၏ ဟင်းချက်နည်းကို ရရှိလိုက်သောအခါ သူမ၏

ယုံကြည်မှုများ ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့လေသည်။

သူမက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်... "မတ်လေး... စိတ်မပူနဲ့...

အစ်မက သေသပ်ကောင်းမွန်တဲ့ မုန့်တွေ ဖြစ်လာအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပြမယ်နော်..."

————————————

ပဲတီစိမ်းမုန့် ပြုလုပ်ရန်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ရိုးရှင်းပြီး အများစုမှာ

အိမ်တိုင်းတွင် အလွယ်တကူ တွေ့ရှိနိုင်သည်များသာ ဖြစ်ရာ သီးခြားဝယ်ယူရန်

မလိုအပ်ခဲ့ပေ။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မီးဖိုချောင်လေးမှာ

လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမရီးသည် ခါးစညောင်းကို စည်းထားလျက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပဲတီစိမ်းများ

စိမ်ခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်းနှင့် အိုးများ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ဖြင့်

အလုပ်များနေခဲ့လေသည်။ သူမမှာ တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ပင် ရွှေ့ပြောင်းရန်

အချိန်မရှိလောက်အောင် အလုပ်များနေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်မှုတွင် သူမ အမှားလုပ်မိမည်ကို

စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးမှနေ၍ အဆက်မပြတ် လမ်းညွှန်မှုများ ပေးနေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း မီးထိုးပေးခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ ကမ်းပေးခြင်းတို့ကို

ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးနေရာ အလွန်ပင် အလုပ်များနေကြလေသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ဖြစ်သူမှာလည်း ကျိုးချန်ယဲ့ ပေးထားသော ပုံစံကြမ်းအတိုင်း ခြံဝင်းထဲတွင်

သစ်သားများကို ဆောက်ဖြင့်ထွင်းကာ ပုံစံခွက်ပြုလုပ်ရန် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး

သစ်သားစများမှာလည်း ကြမ်းပြင်အနှံ့ ကျဆင်းနေခဲ့ပေသည်။

"ယောက်ဖ... ဤပုံစံခွက်က အဆင်ပြေလောက်မယ် ထင်လား..."

သူသည် အသစ်ထွင်းထားသော ပုံစံခွက်ကို ကိုင်မြှောက်လျက် မီးဖိုချောင် တံခါးဝသို့

ချဉ်းကပ်လာကာ ကျိုးချန်ယဲ့အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့်

ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က အပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...

"ဒုတိယအစ်ကို... မုန့်တွေကို ဖိလိုက်တဲ့အခါ ပိုလှသွားအောင်

အဲ့ဒီပုံစံတွေ နည်းနည်းလောက် ပိုနက်အောင် ထွင်းလိုက်ပါ..."

ဒုတိယအစ်ကိုသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ပုံစံခွက်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် အသံကို

တမင်မြှင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ကောင်းပြီလေ... စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်တော့..."

"ဟားဟားဟား..." ထျန်ရှောင်ယာမှာ ဒုတိယအစ်ကို၏ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့်

အလွန်အမင်း သဘောကျသွားကာ ခါးကိုင်းသည်အထိ ရယ်မောလိုက်ရာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး၌ သူမ၏

ရယ်သံများ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမရီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ကြွားလုံးထုတ်နေသော အမူအရာကို မျက်စောင်း အကြိမ်ကြိမ်

ထိုးလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် ပြုံးစိစိ ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

————————————

ပထမဆုံးအကြိမ် ပဲတီစိမ်းမုန့် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယမရီးမှာ

အထူးသတိထားနေခဲ့ပြီး ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုချင်းစီကို ဟင်းချက်နည်း၏ အချိုးအစားအတိုင်း

တိတိကျကျ ချိန်တွယ်ခဲ့ကာ အနည်းငယ်မျှပင် မတိမ်းစောင်းရဲခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် နောက်ဆုံး၌ အချိန်အဆကို မမှန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ပထမအသုတ်

ပဲတီစိမ်းမုန့်များကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ မုန့်များမှာ ခြောက်သွေ့ကာ မာကျောနေပြီး

ရှိသင့်သော နူးညံ့အိစက်သည့် အရသာမျိုး မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"အို... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အစ်မက ဟင်းချက်နည်းအတိုင်း အတိအကျ လုပ်ခဲ့တာပါနော်..."

ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ပျက်စီးသွားသော ပဲတီစိမ်းမုန့်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်

စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်

သုံးသပ်ပြလိုက်လေသည်... "ဒုတိယမရီး... မီးအပူချိန်က အရမ်းပြင်းသွားပြီး

ပေါင်းတဲ့အချိန်က နှစ်မိနစ်လောက် ပိုကြာသွားတယ်... ပဲတီစိမ်းအနှစ်ကို နည်းနည်းလေး

ပိုပြီး စိုစွတ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ လိုမယ်... နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် မီးအပူချိန်

အလယ်အလတ်နဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ပေါင်းလိုက်ရင် ကွက်တိဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ထျန်မိခင်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ခွေးခြေခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကျောက်ခဲလေးကို

ချီထားခဲ့လေ၏။ မိသားစုဝင်များ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် အလုပ်များနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း

သူမ၏ အရွယ်ကျနေသော မျက်နှာထက်၌ ပျော်ရွှင်မှုများက အပြည့်အဝ တောက်ပနေခဲ့ပေသည်။

သူမက တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်... "တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှပါတယ်လေ... ငါတို့

မိသားစုရဲ့ ဘဝလေးက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး တိုးတက်လာနေပါပြီကော..."

ကျောက်ခဲလေးကလည်း လူတိုင်းကို အားပေးနေသည့်အလား လက်ခုပ်တီးကာ အသံလေးများ

ပြုလုပ်နေခဲ့လေ၏။

————————————

သုံးရက်ဆက်တိုက် စမ်းသပ်ပြီးနောက်တွင် ဒုတိယမရီး၏ ကျွမ်းကျင်မှုများမှာ တစ်စထက်တစ်စ

ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီး အစပိုင်းတွင် လက်ပေါက်ကပ်နေခဲ့ရာမှ နောက်ပိုင်း၌

လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်လာနိုင်ခဲ့လေသည်။

ရရှိလာသော ပဲတီစိမ်းမုန့်များမှာ အဝါနုရောင်ရှိပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်

ရှိပေသည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်နှင့် ပဲ၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့က

ပါးစပ်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မုန့်မှာ နူးညံ့ကာ အီစိမ့်မှု မရှိပေ။

အစားအသောက် အလွန်ရွေးတတ်သော ကျိုးချန်ယဲ့ပင်လျှင် အပြည့်အဝ ချီးကျူးလိုက်လေသည်...

"ဒုတိယမရီးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ... ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က

ရောင်းတဲ့မုန့်ထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိနေသေးတယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ

လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက လက်ပေါ်ရှိ ဂျုံမှုန့်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်

ပြောလိုက်လေသည်... "ဒါတွေအားလုံးက မတ်လေးရဲ့ ဟင်းချက်နည်းကြောင့်ပါ... မဟုတ်ရင်

အစ်မက ဤလောက်ကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ထျန်မိခင်သည် ပဲတီစိမ်းမုန့် တစ်ချပ်ကို ကိုင်ထားကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားသည်အထိ

အရသာခံ၍ စားနေခဲ့လေ၏။ "တကယ်လို့ ချိုးဟုန်သာ ဤနေရာမှာ ရှိနေရင် သေချာပေါက်

သဘောကျမှာပဲ... သူမက ဤလို ချိုမြိန်ပြီး လန်းဆန်းစေတဲ့ သရေစာမျိုးကို

အရမ်းကြိုက်တာလေ..."

သို့ရာတွင် ပြဿနာအချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ

စမ်းသပ်ပြုလုပ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဝါးခြင်းတောင်း တစ်တောင်းစာအပြည့်

ပဲတီစိမ်းမုန့်များ ရှိနေခဲ့လေ၏။ မိသားစုဝင်များမှာ နေ့စဉ် စားသောက်နေရသဖြင့်

အီလာခဲ့ကြသည်။ ထိုမုန့်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရန်မှာလည်း အလွန် နှမြောစရာ

ကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

ခြင်းတောင်းထဲတွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားသော ပဲတီစိမ်းမုန့်များကို ကြည့်ရင်း

ထျန်ရှောင်ယာက ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ရရှိသွားကာ အကြံပြုလိုက်လေသည်...

"ဒုတိယမရီး... အမေ... ဤပဲတီစိမ်းမုန့်တွေကို လမ်းထဲက

အိမ်နီးချင်းတွေကို မြည်းကြည့်ဖို့ ပေးလိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ပထမအချက်က လွှင့်ပစ်ရမယ့် အလေအလွင့်ကို သက်သာစေတယ်... ဒုတိယအချက်က လူတွေကို အရသာ

မြည်းစမ်းခိုင်းပြီး သူတို့ရဲ့ မှတ်ချက်တွေကို ရယူနိုင်သလို ကြိုတင်ပြီး

လူသိများလာအောင် လုပ်လို့ရတယ်လေ... ဤဒါက တကယ်တမ်း ဆိုင်စတင် ရောင်းချတဲ့အခါကျရင်

ကျွန်မတို့အတွက် အစကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေမှာပဲ..."

ဤအကြံပြုချက်ကို လူတိုင်းက ချက်ချင်းပင် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့တစ်စုသည် သန့်ရှင်းသော ဆီစက္ကူများကို ရှာဖွေကာ ပဲတီစိမ်းမုန့်

တစ်ခုချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးလိုက်ကြလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ထျန်မိခင်တို့သည် လမ်းခွဲကာ အစ်မဝမ်၊ အဘိုးလီ၊ အန်တီကျူနှင့်

သူတို့မိသားစုထံသို့ အမြဲလာရောက်လေ့ရှိသော အခြားသူများထံသို့ နမူနာများကို

သွားရောက် ပေးပို့ခဲ့ကြလေ၏။

သိမ်မွေ့နူးညံ့ပြီး ချိုမြိန်သော ပဲတီစိမ်းမုန့်များကို လက်ခံရရှိသည့်

အိမ်နီးချင်းများအားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ချီးကျူးသွားခဲ့ကြပေသည်။

ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် ပဲတီစိမ်းမုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သောအခါ သူမ၏

မျက်လုံးများပင် အရောင်တောက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ

အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "ညီမလေး ရှောင်ယာ... နင့်ရဲ့မုန့်တွေက

အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က ရောင်းတဲ့မုန့်တွေထက်

အဆတစ်ရာလောက် ပိုကောင်းတယ်ဟေ့... တကယ်လို့ နင်တို့သာ ဆိုင်ဖွင့်မယ်ဆိုရင် အစ်မက

ပထမဆုံး လာဝယ်မယ့်သူပဲနော်..."

"အရမ်းကောင်းတယ်... အန်တီ... ဤမုန့်က အရမ်းအရသာရှိတာပဲ..." ထျဲ့တန်လေးမှာ

ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် မုန့်အကြေအမွများ ပေကျံနေလျက် ပဲတီစိမ်းမုန့် တစ်ခုကို အရသာခံ၍

စားနေရင်း မပီကလာ ပီကလာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟားဟားဟား... အရသာရှိရင် ငါတို့ရဲ့ ထျဲ့တန်လေး နောက်ထပ် နှစ်ခုလောက်

ထပ်စားလိုက်ပါဦးကွယ်..." ထျဲ့တန်လေး၏ အမူအရာကြောင့် လူတိုင်းမှာ

ရယ်မောသွားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုသတင်းမှာ တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင်

ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းမှ ပြုလုပ်သော အရသာရှိသည့် ပဲတီစိမ်းမုန့်များအကြောင်းသည်

လမ်းသွယ်လေး၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။

အိမ်နီးချင်းများစွာသည် မည်သည့်အချိန်တွင် စတင်ရောင်းချမည်ကို အထူးတလည်

လာရောက်မေးမြန်းကြရာ ဒုတိယမရီးအတွက် ပိုမို ယုံကြည်မှု တိုးပွားလာစေပြီး သူမ၏

မျက်လုံးများထဲတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများပင်

ထပ်တိုးလာခဲ့ပေသည်။

ပဲတီစိမ်းမုန့်၏ အရသာမှာ အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ

ကောင်းမွန်သော မှတ်ချက်များကိုလည်း အများအပြား ရရှိခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို

ဆွေးနွေးနေကြလေ၏။ ထျန်ချင်းလင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဇနီးဖြစ်သူအား

ပြောလိုက်လေသည်... "မိန်းမ... ကိုယ်တို့က အခုချက်ချင်း ဆိုင်မငှားသေးဘဲ လမ်းပေါ်မှာ

ဈေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်အရင်ဖွင့်ပြီး စမ်းရောင်းကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ဒုတိယမရီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်... "ယောက်ျား... ရှင်က

ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ..."

"မိန်းမရေ... ကိုယ်တွေးထားတာက ဤလိုလေ... ကိုယ်တို့ အရင်ဆုံး ဈေးဆိုင်လေး

တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အရောင်းအဝယ် ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်... အဲ့ဒါအပြင်

အရင်းအနှီး နည်းနည်းလောက်လည်း စုမိသွားတာပေါ့..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ငှားရမ်းတယ်ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုလေ...

ပြီးတော့ ယောက်ဖတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အကုန်လုံးပေးခိုင်းဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး...

ကိုယ်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းရွက်သင့်တယ်လေ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "ရှင့်အကြံက

မဆိုးဘူးလို့ ထင်တယ်... ရှင့်စကားကိုပဲ နားထောင်ပြီး ဘေးကင်းစိတ်ချရအောင်

အရောင်းအဝယ် အခြေအနေကို စမ်းသပ်ဖို့ ဈေးဆိုင်လေး အရင်ဖွင့်ကြတာပေါ့..."

ဤကိစ္စကို သိရှိသွားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးခဲ့ပြီး

ပေကျင်းတက္ကသိုလ် အဝင်ဝအနီး၌ ၎င်းတို့၏ ဈေးဆိုင်အတွက် နေရာရွေးချယ်ရန် အထူးတလည်

ကူညီပေးခဲ့လေသည်။

ဤနေရာသည် လူသွားလူလာများပြားကာ ဝယ်ယူစားသုံးမှုနှုန်း မြင့်မားပြီး လတ်ဆတ်သော

အစားအစာများကို လက်ခံနိုင်စွမ်းလည်း မြင့်မားလေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ

အိမ်နှင့်နီးသောကြောင့် အသွားအပြန် ပြုလုပ်ရန် အဆင်ပြေလှပေသည်။

သူသည် စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ကွေဟွာမုန့်နှင့် မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ် ပြုလုပ်နည်းများကို

အထူးတလည် ထုတ်ယူခဲ့သည့်အပြင် လတ်ဆတ်သော ပါဝင်ပစ္စည်း အမြောက်အမြားကိုပါ

ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

ဤအရာများအားလုံးမှာ စနစ်နေရာလွတ်အတွင်း၌ စိုက်ပျိုးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏

အရသာနှင့် အသွင်အပြင်မှာ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်တွင် ရောင်းချသော

ပစ္စည်းများထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေတော့သည်။