အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂) ဒုတိယအစ်ကို ဆိုင်တစ်ဆိုင် ငှားရမ်းခြင်း

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ပစ္စည်းများကို ဒုတိယမရီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက်

ပြောလိုက်လေသည်... "ဒုတိယမရီး... ဤကွေဟွာမုန့်နဲ့ မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ်တွေကိုပါ

တစ်ခါတည်း လုပ်လိုက်ပါ... မုန့်အမျိုးအစား ပိုများရင် ဖောက်သည်တွေအတွက် ရွေးချယ်စရာ

ပိုများလာပြီး အရောင်းအဝယ်လည်း သဘာဝကျကျ ပိုကောင်းလာမှာပဲ..."

————————————

ဈေးဆိုင် မဖွင့်မီ ညက ဒုတိယမရီးမှာ တစ်ရေးမျှပင် မအိပ်ခဲ့ရဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲ၌

တစ်ညလုံး မုန့်များ ပြုလုပ်နေခဲ့လေ၏။

ကြီးမားသော ဝါးခြင်းတောင်း သုံးတောင်းထဲတွင် ပဲတီစိမ်းမုန့်များ၊

ကွေဟွာမုန့်များနှင့် မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ်များ အပြည့်အမောက် ပါဝင်နေပြီး ၎င်းတို့

တစ်ခုစီတိုင်းမှာ သေသပ်လှပစွာ ပြုလုပ်ထားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့များ

သင်းပျံ့နေခဲ့လေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုသည် သစ်သားပြားအချို့ကို ရှာဖွေကာ ခိုင်ခံ့သော ဈေးရောင်းလှည်းလေး

တစ်စီးဖြစ်လာရန် သံရိုက်ပြီးနောက် အရောင်တင်ဆီ အကြည်တစ်ထပ် သုတ်လိမ်းလိုက်လေ၏။

၎င်းသည် အပြည့်အဝ ခြောက်သွေ့သွားသောအခါ သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုပေါ်တွင်

"ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်" ဟု ဂရုတစိုက် ရေးသားလိုက်ပြီး ကြိုးနီလေးဖြင့်

ချည်နှောင်ကာ လှည်း၏ အထင်ရှားဆုံး နေရာ၌ ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်၌ ဒုတိယအစ်ကိုသည် ဈေးရောင်းလှည်းကို

တွန်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဒုတိယမရီးက လိုက်ပါသွားခဲ့လေ၏။ ကျိုးချန်ယဲ့ကလည်း

ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ကူညီပေးနိုင်ရန် တစ်ရက်တာ ခွင့်ယူခဲ့လေသည်။

သူတို့တစ်စု ကျောင်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အလုပ်ဆင်းချိန်နှင့် ကျောင်းတက်ချိန်

မရောက်သေးပေ။ သူတို့သည် ဈေးဆိုင်ကို အလျင်အမြန် ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော

အဖြူရောင် အဝတ်တစ်ခုကို ခင်းကာ မုန့်များကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာဖြင့် သပ်ရပ်စွာ

စီထားလိုက်ကြလေ၏။

အစပိုင်းတွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့်သာ လှမ်းကြည့်သွားကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤခေတ်ကာလတွင် လမ်းပေါ်၌ ဈေးဆိုင်ဖွင့်ရဲသော တစ်သီးပုဂ္ဂလ

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များ သိပ်မရှိလှသောကြောင့် လူတိုင်းတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့

ရှိနေကြပြီး အဝေးမှသာ စောင့်ကြည့်ရဲကြပေသည်။

မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် တက္ကသိုလ် ပရော်ဖက်ဆာတစ်ဦး

ဖြတ်သွားချိန်အထိပင်။ သူသည် အဝေးမှနေ၍ မုန့်များ၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့ကြောင့်

ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှလည်း ဆာလောင်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဈေးဆိုင်ရှေ့၌ ရပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ဘေးရှိ လူအား တက်ကြွစွာ

ပြောဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်... "ဤပဲတီစိမ်းမုန့်က အံ့ဩစရာပဲ...

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က မုန့်ထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိနေသေးတယ်..."

ဆရာမသည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ချက်ချင်းပင်

အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့လေ၏။

"ရဲဘော်... ဤပဲတီစိမ်းမုန့်က ဘယ်လောက်လဲ... ကျွန်မကို ခွဲတစ်ကျင်လောက် ပေးပါ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က အလျင်အမြန်ပင် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်... "မင်္ဂလာပါ

ရဲဘော်... ပဲတီစိမ်းမုန့် တစ်ကျင်ကို ငါးဆင့်ပါ... ခွဲတစ်ကျင်ဆိုရင်

နှစ်ဆင့်ခွဲကျပြီး ရိက္ခာလက်မှတ် သုံးအောင်စ ပေးရပါမယ်..."

သူမက စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ဆီစက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးကာ အလေးချိန်ပို၍

ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ဆရာမသည် မုန့်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်စားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ

ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားခဲ့လေသည်။ သူမက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ကာ

ပြောလိုက်လေသည်... "အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ကုန်တိုက်ကြီးက ဝယ်တဲ့မုန့်ထက်တောင်

ပိုပြီး စစ်မှန်သေးတယ်... ကျွန်မကို ကွေဟွာမုန့် ခွဲတစ်ကျင်နဲ့ မက်မွန်သီး

မုန့်ကြွပ် ခွဲတစ်ကျင် ထပ်ပေးပါဦး..."

ပထမဆုံး စမ်းသပ်ဝယ်ယူသူ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက်တွင် စောင့်ကြည့်နေသူများမှာလည်း

ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြလေ၏။

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် အရသာရှိတာလား... ကျွန်တော့်ကိုလည်း စမ်းစားကြည့်ဖို့

တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး..."

"ကျွန်တော့်ကို ပဲတီစိမ်းမုန့် တစ်ကျင်လောက် ချိန်ပေးပါ... ကျွန်တော့်ကလေးတွေက

စားချင်နေကြလို့ပါ..."

"မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ် ခွဲတစ်ကျင်လောက် ပေးပါ... နည်းနည်းလေး ပိုပြီး ကျွတ်နေအောင်

လုပ်ပေးပါနော်..."

နံနက်ပိုင်း အတန်းများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းဂိတ်ဝ၌

လူစုလူဝေး ဖြစ်နေသည်ကို အဝေးမှ မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ဟု

ထင်ကာ ၎င်းတို့၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်များကို လွယ်လျက် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ကြလေ၏။

"ဟေ့... ဘာလို့ တွန်းနေကြတာလဲ... လူတွေက ဘာလို့ ဤလောက် များနေတာလဲ..."

"ငါလည်း မသိဘူး... ဈေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်နဲ့ တူတယ်... အနံ့ကတော့ တော်တော်လေး

မွှေးနေတာပဲ..."

လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းမှာ မုန့်ဆိုင်လေး

တစ်ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့မှာ နှာခေါင်းထဲသို့

တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

"ဝါး... ပဲတီစိမ်းမုန့်တွေပါလား... မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ်တွေလည်း ရှိတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို ပဲတီစိမ်းမုန့် ခွဲတစ်ကျင် ပေးပါ..."

"ကျွန်တော့်ကို တစ်ကျင်ပေးပါ... ကျွန်တော့်အမေ သေချာပေါက် သဘောကျမှာ..."

လူတိုင်းသည် ခွဲတစ်ကျင် သို့မဟုတ် တစ်ကျင်စီ လုယက်ဝယ်ယူနေကြပြီး

စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုနေကြလေ၏။ မကြာမီမှာပင် ဈေးဆိုင်ရှေ့၌

လူတန်းရှည်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာကာ တက်ကြွပြီး စည်ကားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု

ဖန်တီးလာခဲ့ပေသည်။

"မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ်က တကယ်ကို မွှေးကြိုင်ပြီး ကျွတ်ရွနေတာပဲ...

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က မုန့်တွေထက်တောင် ပိုကောင်းပြီး ဈေးလည်း

ပိုသက်သာသေးတယ်..."

"ကွေဟွာမုန့်က ချိုပေမယ့် အီမနေဘူး... အရမ်းအရသာရှိတာပဲ... ကျွန်တော်က

မိဘတွေအိမ်ကို ပြန်မလို့ စဉ်းစားထားတာ... အမေ မြည်းကြည့်ဖို့အတွက်ပါ နှစ်ကျင်လောက်

ဝယ်သွားဦးမှပဲ..."

ချီးကျူးသံများမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နှစ်နာရီပင် မကြာမီမှာပင်

ကြီးမားသော ဝါးခြင်းတောင်း သုံးတောင်းစာ မုန့်များမှာ တစ်ခုမျှ မကျန်တော့ဘဲ

အကုန်အစင် ရောင်းချလိုက်ရလေတော့သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်နှင့်

ရိက္ခာလက်မှတ်များကို ကြည့်ရင်း ထျန်ချင်းလင်း၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် တစ်သက်လုံး၌ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးကို တစ်ခါမျှ

မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဖူးပေ။ သူသည် ငွေပမာဏ အတိအကျကို မရေတွက်ရသေးသော် জ্ঞဤငွေပမာဏမှာ

လယ်ကွင်းထဲ၌ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ရသော သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏

ဝင်ငွေနှင့် နီးပါး တူညီနေကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့လေသည်။

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ဒုတိယမရီးသည်

မြူးတူးသွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အပြုံးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း

မရှိခဲ့ပေ။ သူမက ဒုတိယအစ်ကိုအား အဆက်မပြတ် ပြောနေခဲ့လေသည်... "ယောက်ျားရေ...

ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်သွားပြီ... တကယ်ကို လုပ်နိုင်သွားပြီနော်... ပီကင်းမှာ

လုပ်မယ့် ဤစီးပွားရေးက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပဲ..."

ဒုတိယအစ်ကိုမှာလည်း ဝမ်းသာလုံးဆို့နေကာ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်...

"ဟုတ်တယ်... ကိုယ်တို့ ရွာမပြန်တော့ဘူး... ပီကင်းမှာပဲ အခြေချကြမယ်...

ယောက်ဖရဲ့ ဟင်းချက်နည်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကိုယ်တို့ ဘဝမှာ ဤလို

ကျေးဇူးရှင်မျိုးနဲ့ တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲလေ... ဤလောက်ထိ အားနာနေစရာ

မလိုပါဘူး..." ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မုန့်ရောင်း၍ ရရှိလာသော

ငွေများနှင့် ရိက္ခာလက်မှတ်များ အားလုံးကို ဧည့်ခန်းရှိ အဋ္ဌဂံပုံ စားပွဲပေါ်သို့

မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ပုံချလိုက်ကြလေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် တစ်ရွက်မျှ လွတ်ကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်

ငွေစက္ကူများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ ကျွမ်းကျင်စွာ ခွဲခြားနေခဲ့ပြီး ဒုတိယမရီးမှာမူ

အသက်ရှူအောင့်ကာ သူ့အား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ထျန်မိခင်နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် ဧည့်ခန်းထဲမှ အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားကြပြီး

၎င်းတို့ လုပ်နေသောအရာများကို အလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်ကြကာ ငွေနှင့်

လက်မှတ်ပုံကြီးပေါ်သို့ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အနည်းငယ်

တင်းမာသွားခဲ့ကြလေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို တစ်ကြိမ် ရေတွက်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူတို့တစ်စုသည် အချင်းချင်း

အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အမှားပါမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံ၍

ရေတွက်လိုက်ကြလေသည်။

တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်... သူ အပြည့်အဝ သေချာသွားချိန်အထိ ရေတွက်ပြီးနောက်

ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာခဲ့ပြီး သူ၏ အသံများမှာ ထိန်းမရအောင်

တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်... "ဆယ့်ရှစ်ယွမ်နဲ့ ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ဆင့်... ပြီးတော့

ရိက္ခာလက်မှတ် ကျင်အနည်းငယ်လည်း ပါသေးတယ်..."

ဒုတိယမရီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် မျက်လုံးများကို

ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ပါးစပ်မှာမူ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဟနေခဲ့ပြီး

"ဆယ့်ရှစ်ယွမ်နဲ့ ရှစ်ဆယ့်ခြောက်ဆင့်..." ဟု အဆက်မပြတ် တီးတိုးရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

ဤပမာဏမှာ ထိုခေတ်ကာလတွင် နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ မိသားစု၏ လပေါင်းများစွာ

စရိတ်စကများကို ကာမိစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

သူတို့ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့မှာ ၎င်းတို့အတွက် အမှန်တကယ်ပင်

ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေသည်။

ယနေ့ မုန့်များ အားလုံး ရောင်းထွက်သွားခြင်းသည် ဒုတိယမရီး၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို

အတည်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရုံသာမက မိသားစုအတွက် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခု စတင်ရန်

ပိုမိုကြီးမားသော တွန်းအားကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ သင့်တော်သော ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို ငှားရမ်းကာ

ရွေ့လျား ဈေးရောင်းလှည်းမှ သင့်လျော်ပြီး အတည်တကျရှိသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်အဖြစ်

ပြောင်းလဲရန်ဖြစ်ပြီး ထိုမှသာ စီးပွားရေးကို ရေရှည် လုပ်ကိုင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ယောက်ဖ..." ဒုတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး

ငွေများကို ကောက်ယူကာ ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်... "အရင်က

ကိုယ်တို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း သုံးဆယ် ခုနစ်ဆယ် ခွဲမယ်... ပြီးတော့ ဤတစ်ခါ

ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအတွက် ငွေလည်း ပါတယ်လေ..."

"ဒုတိယအစ်ကို... မလောပါနဲ့..." ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ လက်ကို

ဖိချလိုက်ပြီး စကားဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်... "ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ်

ဆိုင်ခန်းငှားဖို့ လိုသေးတယ်... ပြီးတော့ ငွေလိုမယ့် နေရာတွေ အများကြီး

ရှိသေးတယ်လေ..."

"နောက်ဆိုရင် တစ်လတစ်ခါ စာရင်းချုပ်ကြမယ်... အဲ့ဒီကျမှ စာရင်းတွေကို အတူတူ

ရှင်းကြတာပေါ့... ပါဝင်ပစ္စည်းတွေအတွက်ကတော့ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်ပဲ

တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်..."

ဒုတိယအစ်ကိုသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ အပြည့်ဖြင့်

ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်လေသည်... "ကောင်းပြီလေ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ

လုပ်ကြတာပေါ့..."

ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ စကားများကြောင့် သူသည် ပိုမို ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့ပြီး အနာဂတ်အတွက်

မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ အားလပ်ချိန်များကို အသုံးပြု၍ အနီးအနားရှိ လမ်းမများနှင့်

လမ်းသွယ်များသို့ သွားရောက် လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် လူနေရပ်ကွက်နှင့် ကျောင်းတို့ဆုံရာ

လမ်းဆုံ၌ တည်ရှိသော မျက်နှာစာပွင့်သည့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။

ဤဆိုင်ခန်းလေးမှာ စတုရန်းမီတာ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း လူသွားလူလာ

အဆက်မပြတ်ရှိသော နေရာကောင်းတစ်ခုတွင် တည်ရှိကာ ဆိုင်မျက်နှာစာမှာလည်း

သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ယခင်က ၎င်းမှာ ပိတ်ထားသော ကုန်စုံဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖြစ်လေသည်။ အိမ်ရှင်မှာ

ငှားရမ်းရန် အလျင်လိုနေသဖြင့် ငှားရမ်းခမှာ သင့်တင့်မျှတပေသည်။

ဆိုင်မျက်နှာစာအတွက်သာဆိုလျှင် တစ်လလျှင် နှစ်ယွမ်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ အနောက်ဘက်ရှိ

ခြံဝင်းငယ်လေးကိုပါ ငှားရမ်းမည်ဆိုပါက စုစုပေါင်း ငှားရမ်းခမှာ တစ်လလျှင်

ဆယ့်သုံးယွမ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤနေရာကို ဆိုင်ခန်းဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့်

ပိုတူပေသည်။

မြောက်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော အုတ်နှင့် အုပ်ကြွပ်မိုး အိမ်လေးကို အိမ်ရှင်က

အလယ်တွင် နံရံတစ်ခု တည်ဆောက်၍ ခြံဝင်းနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားခဲ့လေ၏။

အိမ်ရှေ့ခြံဝင်း နံရံတွင် တံခါးတစ်ချပ် ဖောက်ထားရာ ဆိုင်မျက်နှာစာအဖြစ် အသုံးပြုရန်

အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

အနောက်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် အဓိက အခန်းနှစ်ခန်း ရှိလေသည်။ အရှေ့ဘက်တွင်

ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး သိမ်းဆည်းရန် နံရံကိုမှီ၍ ဆောက်လုပ်ထားသော သက်ကယ်မိုး

တဲလေးတစ်လုံးရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင်မူ ရွှံ့အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော

ရိုးရှင်းသည့် မီးဖိုချောင်လေးတစ်ခု ရှိပေသည်။

ယနေ့တွင် သူက ခွင့်တစ်ရက်ယူကာ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယမရီးတို့အား

ဆိုင်ခန်းလာကြည့်ရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင်

ချက်ချင်း သဘောကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယအစ်ကိုသည် ချောမွေ့နေသော နံရံကို ပွတ်သပ်ရင်း အကြိမ်ကြိမ်

ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "ဒါပဲလေ... နေရာလည်းကောင်းတယ်... လင်းလင်းကျင်းကျင်းနဲ့

လေဝင်လေထွက်လည်း ကောင်းတော့ မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အတော်ပဲ... အနောက်ဘက်မှာလည်း

ခြံဝင်းလေး ပါသေးတော့ လူနေလို့လည်း ရတာပေါ့... ကွက်တိပဲ..."