အခန်း ၇၃

အခန်း (၇၃) ပျော်ရွှင်မှု မုန့်ဆိုင်

ဒုတိယအစ်ကို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အိမ်ရှင်နှင့် ငှားရမ်းခကို ကျွမ်းကျင်စွာ ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီးနောက်

အိမ်ငှားစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးရန်အတွက် သူတို့တစ်စုကို ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးသို့

ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

အိမ်ရှင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ

ပြုံးလျက် အကြံပြုလိုက်လေသည်... "ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့က

ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ တစ်သီးပုဂ္ဂလ စီးပွားရေးလိုင်စင်ကိုပါ

တစ်ခါတည်း လုပ်သွားရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... ဒါမှ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာနေစရာ

မလိုတော့မှာလေ..."

"ကောင်းပါပြီ ယောက်ဖရယ်... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..." ဒုတိယအစ်ကို

ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းကို ကုတ်လျက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ဖြင့်

ပြောလိုက်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယမရီးတို့အား အထဲသို့

ခေါ်ဆောင်သွားကာ ရုံးခန်းတစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့်ဟန်ဖြင့်

ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဒေါက်ဒေါက်...

"ဝင်ခဲ့ပါ..." တံခါးခေါက်သံကို ကြားသောအခါ ဆွန်းလီပင်းက ခေါင်းမော့မလာဘဲ

ပြောလိုက်လေ၏။

"အန်တီဆွန်း... ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ..." ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် တံခါးကို

တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး လူမဝင်မီ အသံက အရင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆွန်းလီပင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍

ဝင်လာသော ကျိုးချန်ယဲ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု

ချက်ချင်းပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်... "ကျိုးချန်ယဲ့... ရှားရှားပါးပါး

ဧည့်သည်ပါလား... ယနေ့ ဘယ်လိုလေတိုက်လို့ ငါ့ဆီကို ရောက်လာရတာလဲ..."

သူမက စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ ကျိုးချန်ယဲ့၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော

ထျန်ချင်းလင်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ သူမသည် ခဏတာ

တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်... "ချင်းလင်း... ရှောက်ထင်... ယနေ့

ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အကုန်လုံး အတူတူ ရောက်လာကြတာလဲ... တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့်

ခေါ်လိုက်လေသည်... "အန်တီ... အို... မဟုတ်ပါဘူး... ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆွန်း..."

"ဟားဟားဟား... ဘာ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဆွန်းလဲ... ကြားရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ...

အန်တီလို့ပဲ ခေါ်ပါ..." ဆွန်းလီပင်းက သူမ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်...

"ထိုင်ကြ... ထိုင်ကြ... မတ်တတ်ကြီး ရပ်မနေကြနဲ့လေ..."

ထိုသို့ပြောရင်း ဆွန်းလီပင်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ရေနွေးဘူးကို ယူ၍

၎င်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် ရေတစ်ခွက်စီ ငှဲ့ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီဆွန်း..." ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...

"အန်တီဆွန်း... ယနေ့လည်း အန်တီ့ကို ဒုက္ခပေးရပြန်ပြီ... ကျွန်တော့်ရဲ့

ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ သူတို့မိသားစုက မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာလေ... အဲ့ဒါကြောင့်

တစ်သီးပုဂ္ဂလ စီးပွားရေးလိုင်စင် လုပ်ဖို့အတွက် အန်တီ့ကို အကူအညီတောင်းမလို့ပါ..."

"ဒါက တကယ်ကို သတင်းကောင်းပဲ..." ဆွန်းလီပင်း၏ မျက်လုံးများမှာ

အရောင်တောက်သွားခဲ့လေသည်... "နိုင်ငံတော်က လက်ရှိမှာ

ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ စတင်ဖို့ကို အားတက်သရော တိုက်တွန်းနေတာလေ...

ချင်းလင်း... မင်းတို့နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို စံနမူနာကောင်း ပြလိုက်တာပဲ..."

"ဟီးဟီး... အားလုံးက ယောက်ဖကျေးဇူးကြောင့်ပါ..." ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းကို ကုတ်လျက်

ရိုးသားဖြူစင်သော အမူအရာဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... လိုင်စင်လျှောက်ရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က မခက်ခဲပါဘူး... လီလီ့ကို မင်းတို့ကို

ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်..." ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဆွန်းလီပင်းသည် ချွေးမဖြစ်သူကို

အထဲသို့ ခေါ်လိုက်ပြီး ထျန်ချင်းလင်းနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့အား ဘေးအခန်းသို့

ခေါ်ဆောင်သွားစေခဲ့လေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် ဆွန်းလီပင်းနှင့် ကျိုးချန်ယဲ့တို့ နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင်

ဆွန်းလီပင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

"အန်တီဆွန်း... တစ်ခုခု စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ရှိနေလို့လား..." ကျိုးချန်ယဲ့က

တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဟူး... အဲ့ဒီ အိုက်တန့်ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေးကြောင့်ပေါ့..."

ဆွန်းလီပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသထွက်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှု နှစ်ခုစလုံးကို

ပြသနေခဲ့လေသည်... "ကျိုးချန်ယဲ့... အန်တီ့ကို မရယ်ပါနဲ့ကွယ်... အိုက်တန့်နဲ့

သူ့မိန်းမ လက်ထပ်တာလည်း အချိန်အတော်ကြာနေပြီ... အခုထိ ကိုယ်ဝန်ရှိမယ့်

အရိပ်အယောင်လေးတောင် မတွေ့ရသေးဘူးလေ..."

မင်းရဲ့ ဦးလေးဝမ်နဲ့ ငါက မြေးလေး ရောက်လာမယ့်အချိန်ကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့

စောင့်နေရလွန်းလို့ စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီ။

ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးက ဘာပြောတယ်ထင်လဲ... သူက ပညာရေးကို

ဦးစားပေးသင့်တယ်ဆိုပြီးတော့ အတင်းပြောနေတာလေ...

ဟွန်း... သူ့အမေဖြစ်တဲ့ ငါက သူ့ရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ ပညာရေးအခြေခံကို မသိဘူးလို့များ

မှတ်နေသလား...

ထိုသို့ပြောရင်း ဆွန်းလီပင်းသည် ကျိုးချန်ယဲ့အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော

မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်... "ကျိုးချန်ယဲ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်က

အမြဲလိုလို အတူတူ ရှိနေကြတာဆိုတော့ အခွင့်အရေးရရင် သူ့ကို ဖျောင်းဖျပေးဖို့

အကူအညီတောင်းလို့ ရမလား... သူက ဝမ်မိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေ... ဤလိုမျိုး

ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က ထပ်မံ၍ အများကြီး မပြောတော့ချေ...

"အန်တီဆွန်း... စိတ်မပူပါနဲ့... အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်တော်

အိုက်တန့်နဲ့ သေချာ စကားပြောကြည့်ပါ့မယ်... အန်တီလည်း အလောတကြီး မဖြစ်ပါနဲ့...

အချိန်တန်ရင် အလိုလို မြေးချီရမှာပါ..."

"မင်းကတော့ ဤလိုပဲ ပြောတာပေါ့... ဒါပေမယ့် အန်တီ့ရင်ထဲမှာတော့လေ..." ဆွန်းလီပင်းက

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေဆဲပင်

ဖြစ်လေသည်... "ထားပါတော့လေ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်း အန်တီ နည်းနည်းလောက်

ထပ်စောင့်ကြည့်ပါဦးမယ်..."

ဒါပေမယ့် မုန့်ဆိုင်ဖွင့်တဲ့အခါကျရင် အန်တီ့ကို သေချာပေါက် အသိပေးရမယ်နော်...

အန်တီ့ရဲ့ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ခေါ်လာပြီး အားပေးမှာမို့လို့...

"ကောင်းတာပေါ့ဗျာ... အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော်တို့ကို သေချာလေး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့

အန်တီဆွန်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်လေ၏။ ဤသို့သော လောကီရေးရာ မိသားစု ပြဿနာများကို

ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတို့ လိုအပ်သောအရာမှာ နားထောင်ပေးမည့်သူ တစ်ဦးသာ

ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပေသည်။

"မင်းလေးကတော့ သိပ်တတ်နိုင်တာပဲ..." ဆွန်းလီပင်းက ကျိုးချန်ယဲ့အား လက်ညှိုးထိုးကာ

ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ထျန်လီလီသည် ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယမရီးတို့နှင့်အတူ

ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင်

ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

"ဒါဆိုရင် အန်တီဆွန်း... လီလီ... ကျွန်တော်တို့ အန်တီတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်ချိန်ကို

ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး... နောက်တစ်နေ့ကျမှ အန်တီတို့ဆီ

ထမင်းလာစားပါ့မယ်..." ကျိုးချန်ယဲ့က နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရင်း

ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အန်တီလည်း ကျောက်ခဲလေးကို မတွေ့ရတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီဆိုတော့

အရမ်းလွမ်းနေတာ..." ဆွန်းလီပင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယမရီးတို့နှင့်အတူ

ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

"ယောက်ဖ... ဤမှာ ကြည့်ပါဦး..." ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

ဒုတိယအစ်ကိုက အသစ်စက်စက် ထုတ်ပေးထားသော လိုင်စင်ကို ကျိုးချန်ယဲ့ထံသို့

ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

သူက ဒုတိယအစ်ကိုထံမှ လိုင်စင်ကို ယူလိုက်ပြီး စက္ကူပေါ်တွင် သူ၏

လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ လိုင်စင်ပေါ်ရှိ အမည်မှာ

ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်... "ပျော်ရွှင်မှု မုန့်ဆိုင်" ဟူ၍ပင်။

ဤသည်မှာ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် မိသားစုတစ်စု၏ ကိုယ်ပိုင်

လက်ရာများဖြင့် ပျော်ရွှင်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးတည်ဆောက်နေခြင်း၏ ပြယုဂ်တစ်ခုလည်း

ဖြစ်သည့်အပြင် မုန့်လာရောက်ဝယ်ယူသော ဖောက်သည်များအား ထိုပျော်ရွှင်မှုများကို

မျှဝေခံစားစေနိုင်မည်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

————————————

ဆိုင်ခန်း ငှားရမ်းခြင်းနှင့် လိုင်စင်ရယူခြင်းတို့ ပြီးစီးသွားသောအခါ

ကျိုးချန်ယဲ့မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သော်လည်း သူသည် မကြာမီမှာပင်

အခြားတစ်စုံတစ်ရာကို စတင်စီစဉ်နေခဲ့လေသည်... ၎င်းမှာ အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ယူရန်ပင် ဖြစ်၏။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒုတိယမရီး... ကျွန်တော် လုပ်စရာလေး နည်းနည်း ကျန်သေးလို့

အစ်ကိုတို့အရင် ပြန်နှင့်ကြပါနော်..." သူက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက်

ဆက်ပြောလိုက်လေသည်... "ကျွန်တော် နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူးလို့

ရှောင်ယာကို ပြောပေးပါ... လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသွားရင် ကျောင်းကိုပဲ

တန်းပြန်တော့မယ်..."

"ဟင်... ယောက်ဖ လုပ်စရာ တစ်ခုခု ကျန်သေးလို့လား..." ဒုတိယအစ်ကိုက နားမလည်နိုင်သော

အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယမရီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူမ၏

စိတ်ထဲ၌ တွေးလိုက်လေသည်... 'တကယ့်ကို ထုံအတဲ့ သစ်တုံးကြီးပဲ...'

ထို့နောက် သူမက ကျိုးချန်ယဲ့အား မော့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...

"လူငယ်သဘာဝ သွားစရာလာစရာ ရှိမှာပေါ့... လုပ်စရာရှိတာသာ သွားလုပ်ပါ... အစ်မတို့ အခု

ပြန်နှင့်တော့မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒုတိယမရီး..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍

ပြောလိုက်လေသည်... "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး သွားကြပါနော်... ဘေးကင်းပါစေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ အလျင်အမြန်

ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဒုတိယမရီးသည် လှည့်ကာ

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို အားကုန်လိမ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"အား..."

ဒုတိယအစ်ကိုမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး နာကျင်နေသော သူ၏

လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ဇနီးဖြစ်သူအား သနားစရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့်

ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြောရဲဘဲ

မေးလိုက်လေသည်... "မိန်းမ... ဘာလို့ ကိုယ့်ကို လိမ်ဆွဲပြန်တာလဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယမရီးသည် သူ့အား ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့်

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိမ်ပြန်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဟေး... ဟေး... မိန်းမ... ကိုယ့်ကို စောင့်ပါဦး..." ဤသည်ကို မြင်သောအခါ

ဒုတိယအစ်ကိုသည် နာကျင်နေသော လက်မောင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ အနောက်မှ

အလျင်အမြန် ပြေးလိုက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့၏ ယခုခရီးစဉ်မှာ မုန့်ဆိုင်ဘေးရှိ သီးခြားတည်ရှိနေသော

အိမ်လေးတစ်လုံးအတွက် ဖြစ်လေသည်။

ထိုခြံဝင်းမှာ မကြီးမားလှသော်လည်း အဓိက အိမ်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ဘေးဘက် အခန်းများဖြင့်

သပ်ရပ်စွာ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားလေ၏။ နေရာမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး

ဈေးနှုန်းမှာလည်း သူ၏ ဘတ်ဂျက်နှင့် ကိုက်ညီနေခဲ့ပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ အစပိုင်းတွင် သူသည် ဒုတိယအစ်ကို၏ ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ယူရန်

စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် မိသားစုမှာ ပီကင်းတွင် ၎င်းတို့၏

စီးပွားရေးကို တိုးချဲ့လုပ်ကိုင်ကြမည် ဖြစ်သောကြောင့် သူက ထိုဆိုင်ခန်းကို

ဝယ်ယူရန်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း တွေးမိသွားခဲ့လေသည်။

ပီကင်းရှိ အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းများမှာ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ နိမ့်ကျနေဆဲဖြစ်ကြောင်း

သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပြီး ပုဂ္ဂလိက အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ်များမှာ

ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် အရာတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ယခု သူနေထိုင်လျက်ရှိသော ခြံဝင်းလေးနည်းတူ သူသည် အိမ်ရှင်နှင့် အကြွေးစာချုပ်

ချုပ်ဆိုခဲ့ပြီး အကြွေးဆပ်ရမည့်အချိန် ရောက်သောအခါ အိမ်ကို အကြွေးဆပ်သည့်အနေဖြင့်

အသုံးပြုကာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကြွေးကျေအလွတ် စာချုပ်တစ်ခုကို

လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးမှ အိမ်အရောင်းအဝယ် စာချုပ်တစ်ခုကို ရယူခဲ့ပြီး

အိမ်ခြံမြေ စီမံခန့်ခွဲမှု ဌာနသို့ "အရောင်းအဝယ်" ဟူသော အမည်ဖြင့် ကြေညာကာ အိမ်ကို

သူ၏ နာမည်ပေါက်အဖြစ် မပြောင်းလဲမီ အခွန်အခများကို ပေးဆောင်ခဲ့လေ၏။

လာမည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ပီကင်း၏ အိမ်ခြံမြေများသည် တန်ဖိုးအကြီးမားဆုံးသော

ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမည်ကို သူ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပေသည်။

ယခု သဘောကျစရာကောင်းသော အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းကို ဝယ်ယူခြင်း

မပြုပါက သူ၏ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းများမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။