အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) သူမကို အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ပေးခြင်း

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် လူတိုင်းသည် ရေချိုးသန့်စင်ကာ အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြလေ၏။ အခန်းထဲတွင်

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ပိုးကောင်လေးများ၏ အော်သံများကိုသာ

ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရလေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် မှန်တင်ခုံရှေ့၌ ထိုင်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြည်ချနေရင်း ပုခက်ထဲ၌

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော ကျောက်ခဲလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ထိုကလေးငယ်လေးမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်၍

ဖြေလျော့သွားတတ်ကာ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ဖက်ချင်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်လေးမှာ အလွန်

ချစ်စရာကောင်းပြီး ရင်ကို အေးမြစေလေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် စာရေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အင်္ကျီချိတ်မှ သူ၏

ဂုန်နီအိတ်ကို ယူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် အိတ်ကို အကာအကွယ်ပြု၍ ထိုနေ့က သူ

အသစ်ရရှိထားသော အိမ်ဂရန်ကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူသည် လှည့်ကာ

ဇနီးဖြစ်သူအား ကမ်းပေးလိုက်လေသည်... "မိန်းမ... ရော့... ဤမှာ..."

"ဘာလဲဟင်..." ထျန်ရှောင်ယာသည် မသိစိတ်ဖြင့် လက်လှမ်းယူလိုက်လေ၏။

အိမ်ဂရန်ကို ကိုင်ထားရင်း ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ်

တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ၎င်းအပေါ်ရှိ စာသားများကို ဖတ်ရှုရန် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ အသံမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်... "အာယဲ့... ရှင်က...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိမ်ဝယ်လိုက်တာလဲ... အဲ့ဒါလည်း ပီကင်းက အိမ်ကို

ဝယ်လိုက်တာတဲ့လား..."

ဇနီးဖြစ်သူ၏ အံ့အားသင့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က

ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်... "မိန်းမ... လက်ရှိအချိန်မှာ ပီကင်းက အိမ်ခြံမြေ

ဈေးနှုန်းတွေက နိမ့်ကျနေသေးတယ်... ကိုယ်တို့က ဤအခွင့်အရေးကို ယူပြီး

ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တို့အတွက် တည်ငြိမ်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်လာရုံသာမက တကယ့်

ပိုင်ဆိုင်မှုအစစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်လာမှာလေ..."

"ကျောက်ခဲလေး ကြီးလာတဲ့အခါ ဤအိမ်ကို သူ့အတွက် ထားခဲ့ပေးလို့ ရတာပေါ့... အဲ့ဒါဆို သူ

အိမ်ထောင်ကျတဲ့အခါ ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိတာပေါ့..."

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားပြီး သူမ၏

မျက်လုံးများထဲ၌ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့လေ၏။ သူမမှာ အလွန်အမင်း

ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဤမျှလောက် အဝေးကြီးအထိ ဘက်စုံလွှမ်းခြုံကာ တွေးတောပေးလိမ့်မည်ဟု

သူမ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူအား သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏

ခေါင်းပေါ်တွင် မေးစေ့ကို တင်ထားလိုက်လေ၏။ သူသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော သူမ၏

ပခုံးများကို ခံစားလိုက်ရပြီး ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်... "ကောင်မလေး...

ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ..."

"ကိုယ် မင်းရဲ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ ကိုယ်တို့ မိသားစုက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာမှာပါ...

ဤအိမ်က အစပဲ ရှိသေးတယ်... နောင်ကျရင် မင်းနဲ့ ကျောက်ခဲလေးကို ဤထက်ပိုပြီး

သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ နေနိုင်အောင် လုပ်ပေးချင်သေးတယ်..."

သူ၏ နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းသော သူ၏

နှလုံးခုန်သံကို နားထောင်ရင်း ထျန်ရှောင်ယာသည် နောက်ဆုံး၌ သူမ၏ မျက်ရည်များကို

မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းတို့မှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ

ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားမှ စီးကျလာခြင်း

ဖြစ်ပေသည်။

သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားရင်း ရှိုက်ငိုကာ ပြောလိုက်လေသည်...

"အာယဲ့... ရှင်ရှိနေတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခေါင်းငုံ့ကာ နဖူးချင်းအပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်တောင်ဖျားမှ

မျက်ရည်များကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ နှာခေါင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာကာ အသက်ရှူသံများ

ရောယှက်သွားကြပြီး ကောင်းကင်ထက်ရှိ လမင်းကြီးပင်လျှင် ရှက်ရွံ့သဖြင့်

တိမ်တိုက်များနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထိုညတွင် အခြားစကားများ မလိုအပ်တော့ဘဲ အချင်းချင်း ပွေ့ဖက်ထားခြင်း၏

နွေးထွေးမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

နောက်ရက်များတွင် ဒုတိယအစ်ကိုသည် နံရံများ ဆေးသုတ်ရန်နှင့် ကောင်တာ တည်ဆောက်ရန်

လူရှာခြင်းဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့လေ၏။

ဒုတိယမရီးသည်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ မုန့်ပြုလုပ်နည်း အသစ်များကို

အာရုံစိုက် သုတေသနလုပ်နေပြီး မိသားစုဝင်အားလုံးကို အလှည့်ကျ အရသာမြည်းစမ်းခိုင်းကာ

အချိုနှင့် အငန် အရသာ အမျိုးမျိုးကို စမ်းသပ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုကာလအတွင်း အိမ်နီးချင်းများအားလုံး အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားကြပြီး ကိုယ်အလေးချိန်

ပေါင်အနည်းငယ်စီ တက်လာခဲ့ကြပေသည်။

မိသားစုဝင်များမှာ တာဝန်ခွဲဝေမှု ရှင်းလင်းစွာဖြင့် ဆိုင်ဖွင့်ရန်အတွက် တက်ကြွစွာ

ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြလေသည်။

————————————

"ဒီး... ဒီး..."

ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလုပ်များနေကြသော လူများမှာ စက်ဘီးဘဲလ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်

အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။

ထိုအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် စက်ဘီးကို တွန်း၍ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို

မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ နောက်ဘီးခုံပေါ်တွင် ဖောင်းကားနေသော မြွေရေခွံအိတ်

နှစ်အိတ်ကို ချည်နှောင်ထားပြီး စတီယာရင်ပေါ်တွင်လည်း လေးလံနေသော ပိုက်ကွန်အိတ်

နှစ်အိတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။

"ယောက်ဖ... ပြန်လာပြီလား... ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာခဲ့လား..." သူ ခြံဝင်းထဲသို့

ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယအစ်ကိုက အလျင်အမြန် ဆီးကြိုလိုက်ပြီး

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စက်ဘီးနောက်ရှိ အိတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့လေသည်။

"ဒါပေါ့... အားလုံး ဤမှာ ရောက်နေပြီလေ..." ကျိုးချန်ယဲ့က နောက်ဘီးခုံပေါ်ရှိ

မြွေရေခွံအိတ်ကို ပုတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

သူသည် ယမန်နေ့ညက စနစ်နေရာလွတ်ထဲတွင် ဤအရာများအားလုံးကို တိတ်တဆိတ်

ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ မဝင်မီ စက်ဘီးပေါ်သို့

ပြောင်းရွှေ့တင်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ခြောက်သွေ့ထားတဲ့ ကွေဟွာပန်း သုံးကျင်၊ ပဲတီစိမ်း နှစ်ဆယ်ကျင်၊ ဂျုံမှုန့်

သုံးဆယ်ကျင်၊ သကြားဖြူ ငါးကျင်၊ သကြားညို ငါးကျင်နဲ့ ဝက်ဆီဆယ်ကျင် ပါတယ်... ဒါတွေက

ပျော်ရွှင်မှု မုန့်ဆိုင်မှာ သုံးဖို့ အချိန်အတန်ကြာလောက်အထိ လုံလောက်ပါတယ်..."

"အိမ်အတွက် စားဖို့ဆိုရင် ဆန်ဆယ်ကျင်၊ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ဆယ်ကျင်နဲ့ ဝက်သား

ငါးကျင်လည်း ဝယ်လာတယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက စတီယာရင်ပေါ်ရှိ ပိုက်ကွန်အိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်...

"ဤမှာ သစ်သီးတွေနဲ့ သစ်သီးခြောက်တွေလည်း ပါသေးတယ်... သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အဲ့ဒါတွေက

တောင်ပိုင်းကနေ အသစ်ရောက်လာတာလို့ ပြောတာနဲ့ အားလုံး မြည်းကြည့်လို့ရအောင်

နည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့တယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ ယမန်နေ့ညက စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ စားစရာများ ယူနေစဉ် ဘေးတွင်ပုံထားသော

သစ်သီးခြောက်ပုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ သတိထားမိသွားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ သူသည်

မြောက်ပိုင်းတွင် အတွေ့ရများပြီး ကုန်တိုက်ကြီးများ၌ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သော

သစ်သီးများကိုသာ ထုတ်ယူရန် အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အကျပ်အတည်းထဲသို့

ရောက်ရှိနေခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

လတ်ဆတ်ပြီး ရှားပါးသော သစ်သီးများကို ပေါ်တင်ကြီး ထုတ်မပြသင့်သော်လည်း

သစ်သီးခြောက်များကိုတော့ ထုတ်ပြလို့ ရသည်လေ။ ထို့ကြောင့် စပျစ်သီးခြောက်၊

သရက်သီးခြောက်၊ မက်မွန်သီးခြောက် စသည်တို့ကို အနည်းငယ်စီ ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများ ပြတ်လပ်သွား၍ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးမိသဖြင့် သစ်သီးကဏ္ဍသို့

သွားကာ ယခင်က အိမ်သို့ ယူလာဖူးသော ပန်းသီး ငါးကျင်၊ သစ်တော်သီး ငါးကျင်၊ ချယ်ရီသီး

သုံးကျင်နှင့် စပျစ်သီး နှစ်ကျင်ခန့်ကို ရွေးချယ်ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။

သူ စကားပြော၍ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယအစ်ကိုသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ

စက်ဘီးပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ကူညီချပေးလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာနှင့်

ဒုတိယမရီးတို့ကလည်း အိတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို နေရာချထားရန် ကူညီပေးလိုက်ကြလေသည်။

"အို... ဘုရားရေ... ဒါ... ဒါက ရေဒီယိုကြီး မဟုတ်လား..." ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော

အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယမရီးက အနက်ရောင် သေတ္တာတစ်လုံးကို

ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ

ကုန်တိုက်ကြီးများ၏ ကောင်တာတွင် ခင်းကျင်းပြသထားလေ့ရှိသော ရေဒီယို

အမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

လူတိုင်းက ကျိုးချန်ယဲ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင်

သိချင်စိတ်များနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏。

"ဒါက ပန်ဒါတံဆိပ် ရေဒီယိုပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ ရွာမှာ

နေတုန်းကဆိုရင် အားလပ်ချိန်တွေမှာ အန်တီတွေနဲ့ စကားပြောလို့ ရသေးတယ်လေ..."

"အခု ပီကင်းကို ရောက်နေတော့ အမေက ကလေးထိန်းတာနဲ့ အိမ်မှုကိစ္စ လုပ်တာနဲ့ပဲ

အချိန်ကုန်နေရတယ်... အဲ့ဒါကြောင့် အမေ့အတွက် ရေဒီယိုတစ်လုံး ဝယ်လာတာပါ... အမေ

သီချင်းလေးဘာလေး နားထောင်ပြီး အနားယူလို့ ရတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် အထုပ်ထဲမှ ထပ်မံ၍ မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ကာ ထျန်မိခင်၏

အသက်အရွယ်နှင့် သင့်တော်သော ကော်ဒူရွိုင်း အထည်စအချို့နှင့် ဂုဏ်သရေရှိသော

သားရေဖိနပ် အပြားတစ်ရံကို ထုတ်ယူ၍ ထျန်မိခင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်... "အမေ...

ဤကော်ဒူရွိုင်းစတွေက အသစ်ရောက်တဲ့ အထည်တွေလို့ သူငယ်ချင်းက ပြောတယ်...

အင်္ကျီချုပ်ဝတ်ရင် အနွေးဆုံးပဲတဲ့... ဤရာသီနဲ့ အတော်ပဲလေ... အားတဲ့အခါကျရင်

ရှောင်ယာ့ကို အမေ့အတွက် အင်္ကျီအသစ် တစ်စုံနှစ်စုံလောက်

ချုပ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်နော်..."

"ဤသားရေဖိနပ်လေးတွေကလည်း အမေ့အတွက်ပဲ... အပြားလေးတွေဆိုတော့ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး

လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ခြေထောက်လည်း မနာဘူးလေ..."

"အမေ... အင်္ကျီချုပ်ဖို့ကို သမီးကိုသာ လွှဲထားလိုက်..." ထျန်ရှောင်ယာက ထျန်မိခင်၏

လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "သမီးက လှပသေသပ်ပြီး အမေနဲ့

ကွက်တိဖြစ်အောင် သေချာပေါက် ချုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"ဒါဆိုရင် အမေက ဤသားရေဖိနပ်လေးတွေနဲ့ ဗစ်ထရီ တပ်ဖွဲ့ကို ပြန်သွားရင် အမိုက်စား

ခေတ်မီအဖွားကြီး ဖြစ်နေတော့မှာပဲ..."

ထျန်မိခင်၏ လက်ချောင်းလေးများသည် နူးညံ့သော အထည်စကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက်

တောက်ပကာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်နေသော သားရေဖိနပ်လေးများကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏

မျက်လုံးများထဲ၌ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်

ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောထွေးကာ ကြေကွဲသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီး ဘဝ၏

အချိန်အတော်များများကို ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ရလေသည်။ ယခုအခါ

မြေးများပင် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့သော သေသပ်လှပသည့် သားရေဖိနပ်လေးမျိုးကို

ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခင်က သူမ သမီးဖြစ်သူကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသည်ကို အခြားသူများ မြင်တွေ့သောအခါ

"နင့်သမီးက ငွေကုန်ကြေးကျများတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးပဲ" ဟု သူမ၏ နားထဲတွင်

အမြဲလိုလို အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုလေ့ရှိကြလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက ထိုစကားများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သောကြောင့်သာ ယခုလို

သားရေဖိနပ်လေးတွေ စီးခွင့်ရတဲ့ ကံကောင်းမှုကို ခံစားနေရခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သူမသည် တစ်သက်လုံး သမီးဖြစ်သူ၏ ကျေးဇူးကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းမှုများကို

ခံစားခဲ့ရလေ၏။

သမက်ဖြစ်သူက ဝယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘာဖြစ်သနည်း။ သူမ၏ တန်ဖိုးရှိလှသော သမီးလေးသာ

မရှိလျှင် ဤမျှလောက် ဂရုတစိုက်ရှိသော သမက်မျိုး ဘယ်ကနေ ရနိုင်မည်နည်း။

ထိုနေ့မှစ၍ ထျန်မိခင်သည် "သမီးကို အလိုလိုက်ခြင်း" ဟူသော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့

အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

အရသာရှိသော အစားအစာများ ရရှိတိုင်း သူမသည် အဝေးကြီးရှိ ပီကင်းတွင် နေထိုင်သော

သမီးဖြစ်သူကို အမြဲ သတိရကာ ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ပီကင်းသို့ ပါဆယ်ထုပ်များ

ပို့လေ့ရှိလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ သမီးဖြစ်သူအား မကောင်းပြောဝံ့ပါက သူမက ပထမဆုံး

ကန့်ကွက်မည့်သူပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ သိမ်မွေ့သော လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ထျန်မိသားစုမှ မိန်းကလေးများ၏

အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး မိသားစုအတွင်းရှိ ယောကျာ်းလေးများကလည်း

၎င်းတို့၏ ညီမလေးများကို အလိုလိုက်ကာ အစ်မများကို လေးစားလာကြပြီး အားလုံးက မည်သည့်

ညည်းညူမှုမျှမရှိဘဲ ဝမ်းသာအားရ လုပ်ဆောင်လာကြလေသည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့မှာ သူမ

ထပ်ငိုမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ သားလေးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပစ္စည်းများကို

အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ဤပစ္စည်းများကို ကုန်တိုက်ကြီး၏ တတိယထပ်ရှိ ကလေးအဝတ်အထည် ကဏ္ဍမှ ကျောက်ခဲလေးအတွက်

အထူးတလည် ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ခဲလေးမှာ မြင်းနှစ်တွင် မွေးဖွားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မြင်းရုပ်လေးများ

ထိုးထားသည့် ရိုးရိုးအရောင် ချည်သားအင်္ကျီ နှစ်စုံကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး တစ်စုံမှာ

အပြာနုရောင်ဖြစ်ကာ အခြားတစ်စုံမှာ တောက်ပသော အနီရောင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် အဝါနှင့် အဖြူရောင် ရောစပ်ထားသော မြင်းရုပ်လေးပါသည့် ကလေးဝတ်စုံတစ်စုံ၊

နူးညံ့သော ကလေးချည်ခြေအိတ် နှစ်ရံနှင့် ဖိနပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ

ကိုင်ကြည့်လိုက်လျှင် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးမည့်ပုံ ပေါက်နေခဲ့လေ၏。

ထို့နောက် အရုပ်ကဏ္ဍမှ ရွေးချယ်ယူဆောင်လာသော အနီရောင် ပလတ်စတစ်

လေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လေတိုက်ခေါင်းလောင်းကို ယူလိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ ခလုတ်ကို

အကြိမ်အနည်းငယ် လှည့်ကာ လွှတ်လိုက်လေ၏။ လေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေးမှာ

စတင်လည်ပတ်သွားပြီး ကြည်လင်သော တချွင်ချွင် အသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဇနီးသည်မှာ သူ၏ အသည်းနှလုံး ဖြစ်သောကြောင့် လက်ဆောင်များမှာ မရှိမဖြစ်

လိုအပ်ပေသည်။

သူမကို ဘာလက်ဆောင် ပေးရမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် ကျိုးချန်ယဲ့၏ မျက်နှာမှာ

နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။ သူမကို အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ပေးရန် ညနက်ပိုင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းကာ

တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။