အခန်း ၇၅

အခန်း (၇၅) ဆိုင်ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ထျန်မိခင်သည် အနီးကပ် ကြည့်ရှုရန် ရှေ့သို့တိုးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ

အရောင်တောက်သွားခဲ့လေ၏... "ဝါး... ဤမြင်းရုပ်လေးက သေသပ်လှပစွာ ထိုးထားတာပဲနော်..."

"ဟုတ်ပါတယ်... အရောင်တွေကလည်း တောက်ပြောင်နေတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ကျောက်ခဲလေး

ဝတ်လိုက်ရင် နှစ်သစ်ကူး ပန်းချီကားထဲက အရုပ်လေးလို ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်..."

ဒုတိယမရီးက ရှေ့သို့တိုးလာကာ နူးညံ့သော ချည်သားအင်္ကျီလေးကို

ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း ပြုံးလျက် ချည်သားအင်္ကျီလေးကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်... "ဤအသားက

အရမ်းကို နူးညံ့တာပဲ... ကုန်တိုက်ကြီးမှာ ဝယ်ရတဲ့အထည်တွေထက် အများကြီး

ပိုကောင်းတယ်... ပြီးတော့ ဤလေတိုက်ခေါင်းလောင်းလေးကလည်း အသံလေး

ကြည်လင်နေတာပဲဆိုတော့ ကျောက်ခဲလေး သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူတို့တစ်စု၏ ချီးကျူးစကားများကို ကြားသောအခါ

ကျေနပ်အားရမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်... "အားလုံး သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်...

ကျောက်ခဲလေးအတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားတာပါ... ဆောင်းရာသီမှာ နွေးနွေးထွေးထွေး

ရှိနေရင် ဖျားနာဖို့လည်း ခဲယဉ်းသွားမယ်လေ... ပြီးတော့ သူ ကစားဖို့အတွက်လည်း ပိုပြီး

ပျော်စရာကောင်းသွားမှာပေါ့..."

————————————

နှစ်ပတ်ကြာမျှ အပြင်းအထန် ပြင်ဆင်ပြီးနောက်တွင်တော့ ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်သည်

နောက်ဆုံး၌ အခါကောင်းရက်မြတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ တခမ်းတနားဖြင့် တရားဝင်

ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဆိုင်ဖွင့်သည့်နေ့တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်ကင်းစင်နေပြီး လေညင်းလေးများလည်း သာယာစွာ

တိုက်ခတ်နေခဲ့ပေသည်။

မုန့်ဆိုင်ငယ်လေးကို ပြန်လည်မွမ်းမံထားသဖြင့် အသစ်စက်စက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ

အဝင်ဝအထက်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော "ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်" ဆိုင်းဘုတ်လေးမှာ

နေရောင်ခြည်အောက်တွင် အထူးပင် ထင်ရှားနေခဲ့လေ၏။

ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ဒုတိယမရီးတို့သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားသစ်များကို

ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော

စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အပြည့်အဝ နေရာယူထားခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည်လည်း ကူညီပေးနိုင်ရန်အတွက် စောစီးစွာ

ရောက်ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

ထျန်မိခင်မှာမူ ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားလျက် ဆိုင်ထဲ၌ ထိုင်ကာ အပြင်ဘက်ရှိ

စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အပြုံးများပင် မရပ်တန့်နိုင်အောင်

ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

အခါကောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဒုတိယအစ်ကိုသည် တံခါးဝသို့ အလျင်အမြန်

လျှောက်သွားကာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ဗျောက်အိုးများကို မီးညှိလိုက်လေသည်။

"ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဖောင်း... ဖောင်း..."

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဗျောက်အိုးသံများက ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။ အနီရောင် စက္ကူစလေးများမှာ လေထဲ၌

လွင့်ဝဲကျဆင်းလာကာ မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးကို ပျော်ရွှင်ဖွယ် အငွေ့အသက်များဖြင့်

ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ခုလုံး၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော အခြေအနေမှာလည်း

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူညံသက်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်လေသည်... "ဒုတိယအစ်ကို...

ဤဗျောက်အိုးသံတွေက တကယ်ကို ကျယ်လောင်တာပဲ... ငါတို့ဆိုင်လေးက သေချာပေါက်

အရောင်းအဝယ် ကောင်းမှာပဲနော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဘေးတွင် ရပ်နေကာ လေထဲ၌ လွင့်ပျံနေသော အနီရောင် စက္ကူစများကို

ကြည့်ရင်း သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "နိမိတ်ကောင်းပါပဲ... တကယ့်ကို

ကျက်သရေရှိလှတယ်..."

ထျန်မိခင်မှာ ကျောက်ခဲလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ချီထားပြီး

အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ နားရွက်လေးများကို အုပ်ထားပေးကာ မျက်လုံးများ

မှိတ်ကျသွားသည်အထိ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်...

ပြောစကားလေးတွေက ကောင်းလိုက်တာ... အခုကစပြီး ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ဘဝလေးက

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး တိုးတက်လာတော့မှာပဲ..."

ဆိုင်ခန်းအတွင်းရှိ ကောင်တာပေါ်တွင်မူ မုန့်အမျိုးမျိုးကို သပ်ရပ်စွာ

ခင်းကျင်းပြသထားလေ၏။ ၎င်းတို့မှာ ပဲတီစိမ်းမုန့်၊ ကွေဟွာမုန့်၊ မက်မွန်သီး

မုန့်ကြွပ်၊ ရှောက်ထန်၊ ပိန်းဥမုန့်၊ တိမ်လွှာမုန့် စသည်တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။

မုန့်အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးကျော်ခန့် ရှိပြီး အားလုံးမှာ ကျိုးချန်ယဲ့က သူ၏

စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလာသော ဂန္ထဝင် ဟင်းချက်နည်းများ ဖြစ်ကြကာ ဒုတိယမရီးက

အထူးဂရုစိုက်၍ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မုန့်များမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ ရနံ့မှာလည်း

အဝေးသို့တိုင်အောင် သင်းပျံ့နေခဲ့သဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဆွဲဆောင်ကာ

အသစ်အဆန်းအဖြစ် လာရောက်ကြည့်ရှုကြရန် စုရုံးလာစေခဲ့လေသည်။

"ယနေ့ ဆိုင်စဖွင့်တဲ့နေ့ပါရှင်... ယနေ့ မုန့်နှစ်ကျင် ဝယ်ယူသူတိုင်းကို မက်မွန်သီး

မုန့်ကြွပ် ခွဲတစ်ကျင် အခမဲ့ လက်ဆောင်ပေးသွားမှာပါ... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆိုင်လေးကနေ

ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် တံခါးဝ၌ ရပ်ကာ ဖောက်သည်များအား ပြုံးရွှင်စွာဖြင့်

နှုတ်ဆက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ အသံလေးမှာ ကြည်လင်ကာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေ၏။

ကျိုးမိသားစု၏ မုန့်များ အလွန်အရသာရှိကြောင်းကို လူအများက ကြားသိထားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ

ယနေ့တွင် နှစ်ကျင်ဝယ်ပါက ခွဲတစ်ကျင် အခမဲ့ရရှိမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့မှာ

ဆိုင်ထဲသို့ ပို၍ပင် အလုအယက် ဝင်ရောက်လာကြလေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ကျင် သို့မဟုတ် ခွဲတစ်ကျင်စီ ဝယ်ယူနေကြရာ ဆိုင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင်

စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားခဲ့ပေသည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ကောင်တာအနောက်ဘက်၌ မုန့်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ

ချိန်တွယ်၍ ထုပ်ပိုးပေးနေပြီး ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းကမူ လူများကို

စည်းကမ်းတကျရှိစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးခြင်းနှင့် မုန့်များ ထပ်မံဖြည့်တင်းခြင်းတို့ကို

တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်နေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာက ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်ရာတွင် ကူညီပေးနေခဲ့ကာ မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ

ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှား၍ အလုပ်များနေကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင်

ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ရှောင်ထျန်... ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွယ်..."

အဘိုးလီက သူ၏ အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြုံးလျက် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်...

"ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းတို့ကို အားပေးဖို့အတွက် အဘိုးရဲ့ သူငယ်ချင်းအိုကြီးတွေကို

အထူးတလည် ခေါ်လာခဲ့တာ... ယနေ့တော့ မင်းတို့ရဲ့ မုန့်တွေ အကုန်လုံးကို

မြည်းစမ်းကြည့်ကြရမှာပေါ့..."

ဒုတိယအစ်ကိုသည် အလျင်အမြန်ပင် သွားရောက် ကြိုဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်

ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်... "အို... ဤလို

လာရောက်အားပေးကြတဲ့အတွက် အဘိုးလီနဲ့ ဦးလေးတို့ အန်တီတို့ကို ကျေးဇူးအများကြီး

တင်ပါတယ်ခင်ဗျာ..."

"ဟားဟားဟား..." ဆွန်းလီပင်းသည်လည်း ဝမ်အိုက်တန့် ဇနီးမောင်နှံနှင့်အတူ အထူးတလည်

လာရောက်ခဲ့ကြပြီး ဆိုင်ထဲရှိ လူတိုင်းကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်...

"ရှောင်ယာ... ရှောက်ထင်... ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွယ်... အရောင်းအဝယ်တွေ

ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပါစေနော်..."

"အစ်မရှောင်ယာ... ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်..." ထျန်လီလီက ရှေ့သို့တိုးလာကာ ထျန်ရှောင်ယာ၏

လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်တီဆွန်း... အစ်မလီလီ... ယနေ့ ချက်ချင်းလုပ်ထားတဲ့ မုန့်အသစ်တွေ အများကြီး

ရှိပါတယ်... အားလုံးပဲ မြည်းစမ်းကြည့်ကြပြီးရင် အကြံပြုချက်လေးတွေ

ပေးကြပါဦးနော်..." ထျန်ရှောင်ယာကလည်း ထျန်လီလီ၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လျက်

အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် အလျင်အမြန် လှည့်ကာ သူ အသစ်တီထွင်ထားသော

မုန့်အချို့ကို ယူ၍ ဆီစက္ကူပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး လူတိုင်း မြည်းစမ်းကြည့်နိုင်ရန်

ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

မုန့်များကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဆွန်းလီပင်းက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး

ဒုတိယမရီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ရှောက်ထင်... ညည်းရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကို

ကောင်းလွန်းတာပဲ..."

သူမက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်... "ဒီတစ်ခေါက် အန်တီ

လာတာက လက်ဗလာနဲ့ လာတာမဟုတ်ဘူးနော်... တရုတ်နှစ်သစ်ကူး ရောက်တော့မှာဆိုတော့

ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးက ဒီနှစ်အတွက် နှစ်သစ်ကူး ခံစားခွင့် လက်ဆောင်တွေထဲမှာ မင်းတို့

မိသားစုရဲ့ မုန့်တွေကို ထည့်သွင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လေ..."

"အန်တီ... ဒါ တကယ်ပြောတာလား..." ရေတစ်ခွက် ယူလာပေးသော ဒုတိယအစ်ကိုမှာ ဤစကားကို

ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားခဲ့ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်

မေးလိုက်လေ၏။

"တကယ်ပါပဲကွယ်... ဒါပေမယ့် ရပ်ကွက်ကော်မတီရုံးမှာလည်း ရန်ပုံငွေ အခက်အခဲ

ရှိနေတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ... ဒါကြောင့် မုန့်တစ်မျိုးစီအတွက်

ငါးကျင်စီလောက်ပဲ ယူနိုင်မယ်နော်..." ဟု ဆွန်းလီပင်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... ပြဿနာ မရှိပါဘူး..." ဒုတိယအစ်ကိုက အလျင်အမြန်ပင်

သဘောတူလိုက်လေသည်... "အန်တီ လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ချက်ချင်းလုပ်ပေးပါ့မယ်...

ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အပြည့်အဝနဲ့ အလတ်ဆတ်ဆုံး ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်ဗျာ..."

"ဟားဟား... ကောင်းပြီလေ... အချိန် အတိအကျကို အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ အိုက်တန့်ကတစ်ဆင့်

ကျိုးချန်ယဲ့ဆီကို ကြိုတင်ပြီး သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..." ဆွန်းလီပင်းက

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အွတ်..."

ရုတ်တရက် အန်ချင်နေသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ လူတိုင်းက အသံလာရာသို့

ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ထိုအခါ ထျန်လီလီသည် တိမ်လွှာမုန့် တစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားလျက်

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ်

ဖြူရော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

"မိန်းမ... မိန်းမ... ဘာဖြစ်တာလဲ..." ဝမ်အိုက်တန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

စိုးရိမ်ပူပန်မှု အပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာဖြင့် သူမကို အလျင်အမြန်

ကူညီထူမပေးလိုက်လေ၏။

ဒုတိယမရီးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့်

ပြောလိုက်လေသည်... "လီလီ... ညီမလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား... အစ်မ... အစ်မ မုန့်လုပ်တဲ့

ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက လတ်ဆတ်ပါတယ်နော်..."

သူမ၏ဘေးတွင် မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ်ကို လှမ်းယူနေသော ဖောက်သည်တစ်ဦးမှာလည်း သူ၏

လက်များ ရုတ်တရက် လေထဲ၌ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုများ

အပြည့် နေရာယူသွားခဲ့လေ၏။

ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် တီးတိုး ရေရွတ်သံများ

ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက တကယ်ပဲ မသန့်ရှင်းတာများလား..."

"စားပြီးလို့ နေမကောင်းဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

.....................

ထျန်လီလီ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့၏ ခေါင်းထဲ၌ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု

ပေါ်လာခဲ့လေ၏... 'ဖြစ်များ ဖြစ်နိုင်မလား...'

ဤသို့ တွေးမိလိုက်သောအခါ သူသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ

ဘေးတွင်သာ ရပ်နေလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ထျန်လီလီသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်အိုက်တန့်၏ လက်ကို အလျင်အမြန်

ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်... "ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဤရက်ပိုင်း

ဝမ်းဗိုက်ထဲက သိပ်မကောင်းလို့ပါ..."

ထျန်မိခင်သည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားလျက် အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို

ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်... "လီလီ... အန်တီ့ကို ရိုးရိုးသားသား

ပြောစမ်းပါ... သမီး ဓမ္မတာ မလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

"သမီး..." ထျန်လီလီသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်လာခဲ့ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်လောက်အောင်

စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေသည်... "အန်တီ... သမီး... သမီးလေ..."

သူမ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထျန်မိခင်က သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီး အလိုအလျောက်

ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုမူနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်အိုက်တန့်မှာ

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် မေးလိုက်လေသည်... "အန်တီ... ဘာဖြစ်တာလဲ...

ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပြောပြပါဦး..."

"ဒီကောင်စုတ်လေး... တုံးလိုက်တာကွယ်..."

ဆွန်းလီပင်းသည် ပြုံးလျက် သားဖြစ်သူအား ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ထျန်လီလီ၏

လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသော အသံဖြင့်

မေးလိုက်လေသည်... "လီလီ... ဒါ တကယ်ပဲလား..."

ထျန်လီလီ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားခဲ့ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ

ပြောလိုက်လေသည်... "တစ်လကျော်လောက်တော့ ရှိနေပြီ... ဒါပေမယ့် သမီးလည်း သေချာတော့

မသိသေးပါဘူး..."

"သေချာပေါက် ဟုတ်မှာပါ... ဟားဟား... ကောင်းလိုက်တာ... အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

ဆွန်းလီပင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး

သူမ၏ အသံမှာပင် ပို၍ ကျယ်လောင်လာခဲ့လေ၏။

သူမ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ နောက်ထပ် အန်ချင်နေသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"အွတ်..."

"မိန်းမ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."