အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) ထျန်မိခင် အိမ်ပြန်ခြင်း

လူတိုင်းသည် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ လျူကျန့်ကော်သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူအား

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

ဟျောင်ရှင်းရှင်းသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားကာ သူမ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ်

ကြုတ်ထားပြီး ပါးပြင်ထက်၌ သိမ်မွေ့သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေသည်။

ဆွန်းလီပင်း၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့်

အော်ပြောလိုက်လေသည်... "ဖြစ်များဖြစ်နိုင်မလား... အို...

ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ..."

ဤစကားများကြောင့် ဆိုင်ခန်းအတွင်း၌ ဆူညံသွားခဲ့လေ၏။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ

တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသော ဖောက်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် မုန့်များကို စတင်ရွေးချယ်လာကြရာ

၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို တိမ်လွှာမုန့် နှစ်ကျင်လောက် ချိန်ပေးပါ... ကျွန်တော့် ချွေးမကို

ပေးဖို့... ပျော်ရွှင်မှုတွေကို မျှဝေခံစားရအောင်လို့လေ..."

"ကျွန်မကို မက်မွန်သီး မုန့်ကြွပ် တစ်ကျင်ပေးပါ... ကျွန်မသမီးလေးက စားချင်နေတာ

ကြာလှပြီ..."

"ကျွန်တော့်ကို ပဲတီစိမ်းမုန့် ခွဲတစ်ကျင် ပေးပါ... ကျွန်တော့်မိန်းမက ဒါကို

အကြိုက်ဆုံးပဲ..."

————————————

နံနက်ခင်း တစ်ခုအတွင်းမှာပင် ဆိုင်၌ ပြင်ဆင်ထားသော မုန့်များ အားလုံး အကုန်အစင်

ရောင်းထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် ငွေသေတ္တာထဲရှိ ငွေများနှင့် လက်မှတ်များကို

မွှေနှောက်ကြည့်ရှုနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေကာ သူမ၏

ရင်ထဲတွင်လည်း မုန့်စားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူမက ထျန်ရှောင်ယာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...

"ရှောင်ယာ... နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်... နင်တို့သာ

မရှိရင် အစ်မနဲ့ နင့်ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတို့ ဤအခြေအနေမျိုးကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်သလို

ဤပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်ဆိုတာလည်း ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်... "ဒုတိယမရီး... ကျွန်မတို့က

မိသားစုတွေပဲလေ... ဤလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒါက ကျွန်မတို့အားလုံး အတူတကွ

ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ကြတဲ့ ရလဒ်တွေပါ..."

"အခုကစပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းမုန့်ဆိုင်က သေချာပေါက် ပိုကြီးမားလာပြီး

ပိုအောင်မြင်လာမှာပါ..."

သူ၏ရှေ့ရှိ တက်ကြွပျော်ရွှင်နေသော မိသားစုကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့သည် အနည်းငယ်

ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နွေးထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

————————————

တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဒုတိယမရီးသည် လုပ်ငန်းအသစ် စတင်ဖွင့်လှစ်ခြင်း၏ ကနဦး

ရှုပ်ထွေးမှုများကို နောက်ဆုံး၌ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး မုန့်ဆိုင်၏

အရောင်းအဝယ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့

ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်မိခင်သည် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့ပြီး သူမ၏

မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရန် စတင်စီစဉ်တော့လေ၏။

မိသားစုဝင်များ ညစာစားပြီးခါစတွင် ထျန်ရှောင်ယာသည် အိပ်မောကျနေသော ကျောက်ခဲလေးအား

အဋ္ဌဂံပုံ စားပွဲဘေးရှိ ပုခက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်သိပ်လိုက်ပြီး စောင်ခြုံပေးကာ

ပုခက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှဲပေးပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များမှာ ပွင့်လျက်ပင် ရှိနေသေးပြီး ရှင်းလင်းရခြင်း

မရှိသေးပေ။ မိသားစုဝင်များမှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလျင်စလို မပြုလုပ်ကြဘဲ အခန်းထဲရှိ

မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် အေးအေးလူလူ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေ၏။

ထျန်မိခင်သည် ပုခက်ထဲ၌ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော ကျောက်ခဲလေးကို ကြည့်ကာ

ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "ရှောင်ယာ... ဤတစ်ခေါက် အမေ ပီကင်းကို လာခဲ့တာက သမီး

မီးတွင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်း အထူးတလည် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက်လေ..."

သူမက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယသားနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့အား လှမ်းကြည့်ကာ

ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်... "မထင်မှတ်ဘဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်က မူဝါဒကောင်းတွေနဲ့

ကြုံပြီး ပီကင်းမှာ ဆိုင်ဖွင့်နိုင်ခဲ့ကြတယ်..."

"အခု ဆိုင်ကလည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ အရောင်းအဝယ်က

နေ့တိုင်းလိုလို တော်တော်လေး ကောင်းနေတယ်... ရှောင်ယာ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း အတော်လေး

နာလန်ထူလာပြီ... ကလေးလေးကလည်း လိမ္မာတယ်... မင်းတို့အားလုံး အဆင်ပြေနေကြပြီဆိုတော့

အမေ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးရပြီပေါ့..."

"အမေ... ဤမှာ အမေ ကူညီပေးလို့သာ ကျွန်မတို့ ဤလောက် အဆင်ပြေပြေနဲ့

ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပါ..." ထျန်ရှောင်ယာသည် ထျန်မိခင်၏ လက်မောင်းကို

ချစ်ခင်စွာဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် ချိုသာနူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ထျန်မိခင်က သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ

အိမ်နဲ့ဝေးနေတာလည်း အချိန်အတော်ကြာပြီလေ... ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူးကလည်း

နီးလာပြီဆိုတော့ အိမ်မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေအတွက် အမေ စိတ်ပူနေလို့ပါ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ထျန်မိခင်၏ လက်မောင်းကို လှုပ်ရမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ

မခွဲခွာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်... "အမေ... သမီးက အမေနဲ့

မခွဲချင်ဘူး..."

ထျန်မိခင်က သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ပြီး

ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "သမီးက မခွဲနိုင်ဘူးဆိုပေမယ့်

သမီးရဲ့ အဖေက အိမ်မှာ ကျန်နေသေးတယ်လေ..."

"အမေ... ကျွန်တော် အမေနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်..."

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဒုတိယအစ်ကိုသည် မိခင်ဖြစ်သူအား မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...

"ဤတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်ရင် ဆန်းဝါကိုပါ ဤကို ခေါ်လာဖို့ ရှောက်ထင်နဲ့

တိုင်ပင်ထားတယ်လေ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားက ပီကင်းမှာပဲ နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလေ...

ဆန်းဝါကလည်း ခြောက်နှစ် ပြည့်တော့မှာဆိုတော့ ပီကင်းမှာ ကျောင်းတက်ဖို့

အခွင့်ကောင်းပဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်လို့

ရတာပေါ့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထျန်မိခင်က တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သဘောတူညီကြောင်း

လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ကောင်းပြီလေ... ကလေးက မိဘတွေနဲ့ အမြဲတမ်း

ခွဲနေရတာ မကောင်းပါဘူး... သူ့ကို ဤကို ခေါ်လာတာက ပိုကောင်းပါတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ထျန်မိခင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်ပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့်

ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ... ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး

သွားကြပါနော်..."

"အိမ်ရောက်ရင် အဖေ့ကို အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်ဖို့နဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပိုဂရုစိုက်ဖို့

သမီးက မှာလိုက်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး..."

————————————

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်မှတ်များ ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်လေ၏။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အိပ်စင် ရထားလက်မှတ်များမှာ ဝယ်လိုအား အလွန်များပြားနေသဖြင့်

သူသည် သူ၏ နည်းပြဆရာထံမှ အကူအညီကို အထူးတလည် တောင်းခံခဲ့ပြီး လျောင်နင်ပြည်နယ်သို့

အိပ်စင်လက်မှတ် နှစ်စောင်ကို အခက်အခဲများကြားမှ ရယူနိုင်ခဲ့လေသည်။

ခရီးမထွက်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် သူသည် ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့

ပြန်လာမည့်အချိန်ကို အသိပေးရန်နှင့် ဘူတာရုံတွင် လာရောက်ကြိုဆိုရန် သတိပေးဖို့အတွက်

စာတိုက်သို့ အထူးတလည် သွားရောက်ကာ တတိယအစ်ကို ထျန်ထံသို့ ကြေးနန်းစာ တစ်စောင်

ပေးပို့ခဲ့လေသည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျိုးချန်ယဲ့သည် မည်သူမျှ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိကြောင်း

သေချာစေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဖောင်းကားနေသော

မြွေရေခွံအိတ် တစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။ ၎င်းအထဲတွင်

လျောင်နင်ပြည်နယ်ရှိ ဆွေမျိုးများအတွက် ကုန်တိုက်ကြီးထဲမှ သူ ဂရုတစိုက်

ရွေးချယ်ထားသော လက်ဆောင်များ ပါဝင်လေသည်။

သူသည် ထျန်ဖခင်အတွက် စစ်စိမ်းရောင် အနွေးထည်အင်္ကျီရှည် တစ်ထည်ကို

ပြင်ဆင်ထားခဲ့လေသည်။ လျောင်နင်ပြည်နယ်၏ ဆောင်းရာသီများမှာ အရိုးကွဲမတတ်

ချမ်းအေးလှရာ ဤအနွေးထည်ကြီးသာ ရှိပါက အဘိုးအို အပြင်ထွက်သည့်အခါ ပို၍ နွေးထွေးနေမည်

ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မိသားစုအတွင်းရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦးစီအတွက် လည်စည်းပဝါ တစ်ထည်စီ

ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး လက်ရှိအချိန်တွင် အခေတ်မီဆုံးသော အရောင်များနှင့် ပုံစံများကို

ရွေးချယ်ထားခဲ့လေ၏။

ထို့ပြင် မိသားစုအတွင်းရှိ အသက်ကြီးသော ကလေးငယ် တစ်ဦးစီအတွက် အစိမ်းရောင်

ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံးစီကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ရာ ၎င်းတို့ ကျောင်းသို့ လွယ်သွားရန်အတွက်

ကွက်တိပင် ဖြစ်လေသည်။

ထင်ထင်မှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ဂုန်နီအိတ် မလိုအပ်သောကြောင့် သူမအတွက် လှပသော ဖဲပြား

ဆံထုံးကလစ် နှစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့လေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပန်းရောင်ဖြစ်ပြီး

သိမ်မွေ့လှပကာ မိန်းကလေးငယ်များ နှစ်သက်လေ့ရှိသော ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် မုယောနို့မှုန့် နှစ်ဗူးနှင့် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံး နှစ်ထုပ်ကိုလည်း

အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရာ အားလုံးမှာ မိသားစုအတွင်းရှိ ကလေးငယ်များအတွက် ၎င်းတို့၏

အလိုဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့် ရှားပါးသော သရေစာများပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ အိတ်ကိုဆွဲ၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ကျောက်ခဲလေးအတွက်

အင်္ကျီငယ်လေး တစ်ထည်ကို ဖာထေးပေးနေပြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့

ဇနီးမောင်နှံမှာ ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ စကားပြောနေကြလေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...

"အမေ... ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော် အဖေနဲ့ တခြားသူတွေအတွက် ပစ္စည်းတချို့

ဝယ်လာတယ်... မနက်ဖြန် အဲ့ဒါတွေကို အတူတူ ယူသွားပေးကြပါနော်..."

ထျန်မိခင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖောင်းကားနေသော မြွေရေခွံအိတ်ကို ကြည့်ကာ အလျင်အမြန်

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်... "ကျိုးချန်ယဲ့... မင်းလေးကလေ...

ပိုက်ဆံတွေ အလဟဿ ထပ်ကုန်ပြန်ပြီပေါ့..."

"မိသားစုအချင်းချင်း ဒီလောက်ထိ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးကွယ်... ကလေးတစ်ယောက်

ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ စရိတ်စက ကြီးတယ်... ငါ့မြေးလေးကို သေချာ

ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့အတွက် ငွေစုထားတာက ပိုပြီး အသိဉာဏ်ရှိရာ ကျတာပေါ့..."

"ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော်တို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေချည်းပါပဲ..." ကျိုးချန်ယဲ့သည်

စားပွဲ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ရိုးသားဖြူစင်နေခဲ့လေသည်... "မရီးနဲ့

သူတို့မိသားစုက အိမ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေကြရတာလေ...

ဤပစ္စည်းတွေက သိပ်တန်ဖိုးကြီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ရှောင်ယာနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီကနေ

ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ အမှတ်တရလေး တစ်ခုပါပဲ..."

သူက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ထျန်မိခင်အား ကြည့်လိုက်လေသည်... "အမေ...

ဟိုတစ်နေ့က တတိယအစ်ကို ကျွန်တော့်ဆီ စာရေးပြီး မေးထားတဲ့ ကိစ္စနဲ့

ပတ်သက်ပြီးတော့လေ..."

ထျန်မိခင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်... "အမေ သိတယ်... မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကိုက ပီကင်းက

အခြေအနေတွေကို မေးချင်လို့ စာရေးလိုက်တာတဲ့... ပြီးတော့ ရွာမှာ မကြာခင်

မြေယာတာဝန်ခံစနစ် တစ်ခုခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ရှိတယ်လို့လည်း ပြောတယ်လေ..."

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲ့ဒါပါပဲ..." ကျိုးချန်ယဲ့က ဆက်ပြောလိုက်လေသည်... "ကျွန်တော်

တတိယအစ်ကို့ဆီ ပြန်စာထဲမှာ အသေးစိတ် ရှင်းပြထားပါတယ်... နိုင်ငံတော်ရဲ့ မူဝါဒက

ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ပြီး အခုဆိုရင် မြေယာကို ကန်ထရိုက်စနစ်နဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်

ပြုထားပြီလေ..."

"ကျွန်တော် အဖေနဲ့ အမေ့ကို ပြောပြချင်တာက ဖြစ်နိုင်သမျှ မြေယာတွေကို များများ

ငှားရမ်းပြီး သီးနှံတွေ ပိုစိုက်ကြဖို့ပါ... အနာဂတ်မှာ အရာအားလုံးက သေချာပေါက်

ပိုကောင်းလာတော့မှာပါ..."

ထျန်ချင်းလင်းက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "အမေ... ယောက်ဖ ပြောတာ

မှန်တယ်... ကျွန်တော်လည်း ပီကင်းမှာ လူတွေ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောနေကြတာကို

ကြားဖူးတယ်... နေရာတော်တော်များများမှာ လုပ်ငန်းတွေကို ကန်ထရိုက်ပေးဖို့

စတင်နေကြပြီလေ..."

"ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ရင် အဖေနဲ့ သေချာ တိုင်ပင်ရမယ်... ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက

ဤအခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် အရယူရမှာပဲ..."

ထျန်မိခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်... "ကောင်းပြီလေ...

တောကို ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့အခါ မင်းတို့တွေ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ

တိုင်ပင်ကြတာပေါ့..."

————————————

နောက်တစ်နေ့တွင်။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယမရီးသည် အိမ်၌ ကျောက်ခဲလေးကို

စောင့်ရှောက်ပေးကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတို့က

ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ထျန်ရှောင်ယာက ထျန်မိခင်ကို ကူညီတွဲပေးလျက်

မိသားစုတစ်စုလုံး ဘူတာရုံဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

အန်တီကျူသည် လမ်းသွယ်လေးထဲ၌ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ခါစတွင် အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များကို

ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်စုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူမသည် ၎င်းတို့အနီးသို့

အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ထျန်မိခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်လေသည်...

"အစ်မကြီး... မွေးရပ်မြေကို ပြန်တော့မလို့လား..."

ထျန်မိခင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်... "ဟုတ်တယ်... ငါ အဝေးကို ရောက်နေတာ

အချိန်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ အိမ်ကို အမြဲတမ်း သတိရနေလို့လေ..."

"ဒါဆိုလည်း ပြန်ပြီး လည်ပတ်သင့်တာပေါ့..." အန်တီကျူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်...

"အစ်မကြီး ပြန်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မတို့လို အိမ်နီးချင်း အိုကြီးတွေကို

မမေ့ပါနဲ့ဦးနော်..."