အခန်း ၇၇

အခန်း (၇၇) မာနထောင်လွှားနေသော ထျန်မိခင်

"အန်တီ့ကို မမေ့ပါဘူး... မမေ့ပါဘူး... အခွင့်အရေးရရင် နောက်မှ အန်တီနဲ့ သေချာ

စကားပြောကြတာပေါ့..." အန်တီကျူအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့တစ်စုသည် ဘူတာရုံဆီသို့

ဦးတည်သွားကြလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရထားသည် ဥဩဆွဲသံနှင့်အတူ ဘူတာရုံအတွင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့သည် ထျန်မိခင်နှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့အား

ရထားပေါ်သို့တက်ရန် လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြလေသည်။ ထျန်မိခင်က သူမ၏ လက်ကို

ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ရှောင်ယာ... ကျိုးချန်ယဲ့... ပြန်ကြတော့လေ...

ပီကင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြဦးနော်..."

"အမေ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်သွားပါနော်..." ထျန်ရှောင်ယာသည် ထျန်မိခင်၏ လက်ကို

တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ထျန်မိခင်က သူမ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်... "အမေ သိပါတယ်...

မင်းတို့အားလုံး ပီကင်းမှာ သေချာ နေကြပါ... အိမ်အတွက် အမြဲတမ်း

စိတ်ပူမနေနဲ့နော်..."

ထို့နောက် ကျိုးချန်ယဲ့က ယောက်ဖဖြစ်သူအား မှာကြားလိုက်လေသည်... "အစ်ကို... လမ်းမှာ

အမေ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါနော်... ရထားပေါ်မှာ လူကျပ်မယ်ဆိုတော့

ပစ္စည်းတွေကိုလည်း သေချာ စောင့်ကြည့်ပါဦး..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်... "ယောက်ဖ... စိတ်မပူပါနဲ့...

အစ်ကို အမေ့ကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်မှာပါ..."

"ရွှီး..."

ရထားဥဩသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရထားဝန်ထမ်းတစ်ဦးက လိုက်ပို့သူများကို

ရထားပေါ်မှ ဆင်းရန် လာရောက် တိုက်တွန်းခဲ့လေ၏။ ထျန်ရှောင်ယာသည် မျက်လုံးများ

နီရဲလျက် မိခင်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချန်ယဲ့နောက်မှ လိုက်ကာ

ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ဦးသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်၌ ရပ်ကာ ရထားထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မလှုပ်မယှက် ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။

ရထားကြီး အမြင်အာရုံမှ အပြည့်အဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ

လှည့်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

လမ်းတွင် ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ့ကို ပီကင်းမှာ

ကျွန်မနဲ့အတူ ထာဝရ နေစေချင်လိုက်တာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်... "ကိုယ်တို့ရဲ့ ကလေးလေးတွေ

နည်းနည်း ကြီးလာရင် ကိုယ်တို့ ရွာကို ပြန်လည်ကြတာပေါ့..."

"ဒါ့အပြင် ဒုတိယအစ်ကိုကလည်း ဆန်းဝါကို မကြာခင် ခေါ်လာတော့မှာဆိုတော့ အိမ်မှာ

ပြန်ပြီး စည်ကားလာတော့မှာပါ..."

————————————

ထျန်မိခင် ပြန်သွားပြီးနောက် ပီကင်းရှိ ဘဝလေးမှာ သာမန် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များအတိုင်း

ပြန်လည်လည်ပတ်သွားခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရထားကြီး နေ့ရောညပါ ခုတ်မောင်းပြီးနောက် ဒုတိယနေ့

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ထျန်မိခင်နှင့် ဒုတိယအစ်ကိုတို့သည် ခရိုင်ဘူတာရုံသို့

နောက်ဆုံး၌ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဘူတာရုံ အထွက်ပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်စိလျင်သော

ထျန်ချင်းလင်းသည် လမ်းဘေး၌ ရပ်နေသော တတိယအစ်ကိုကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက်

ချက်ချင်းပင် လက်လှမ်းပြကာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်... "တတိယအစ်ကို... ဤမှာ... ဤမှာ..."

တတိယအစ်ကို ထျန်သည် အသံကြားသောအခါ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး လျှောက်လာသော

လူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်ကာ ထိုနေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည်

၎င်းတို့ကိုပင် မမှတ်မိရဲလောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ အဘွားအိုမှာ ဘာဂန်ဒီရောင် ဇာထိုးပဝါ၊ ရေတပ်ပြာရောင်

ကော်ဒူရွိုင်းအင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး

တောက်ပနေသော သားရေဖိနပ် အပြားကို စီးထားလေ၏။

သူမ၏ ကျောပြင်မှာ ဖြောင့်မတ်နေပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီထူထူကြီးကို

ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိသော ဖိုင့်ဖိုင့်ကြီးဖြစ်နေသည့် အသွင်အပြင်မျိုး မရှိတော့ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုအချိန်၌ တတိယသားဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို

ထျန်မိခင် မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် သေချာပေါက် ဤသို့ပြောမိမည်

ဖြစ်လေသည်... "ဒါကို ဘာလို့ထင်လဲ... ဒါက ကျိုးချန်ယဲ့က ငါ့အတွက် အထူးတလည်

ဝယ်ပေးထားတဲ့ အပူထိန်း အတွင်းခံလေ... အဲ့ဒါက ပေါ့ပါးပြီး နွေးထွေးတဲ့အပြင်

ဝါဂွမ်းအင်္ကျီထူထူကြီးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းမှာလည်း အသစ်စက်စက် အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံကို

လက်စကပ်တင်ကာ ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ သူသည် အလွန်တက်ကြွသည့်ပုံပေါက်နေပြီး သူ၏

ကင်းဗတ်ဖိနပ်မှာလည်း ရွှံ့စေးတစ်စက်မျှမရှိဘဲ အလွန် သန့်ရှင်းနေခဲ့ပေသည်။

"အမေ... ဒုတိယအစ်ကို..." တတိယအစ်ကို ထျန်သည် သတိဝင်လာပြီး ၎င်းတို့ကို ကြိုဆိုရန်

အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့လေသည်... "အမေတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ... ခရီးပန်းလာလို့

အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား..."

ထျန်မိခင်က ပြုံးလျက် သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်လေသည်... "လုံးဝ

မပင်ပန်းပါဘူးကွယ်... ရထားစီးရတာ တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက အနားသို့ တိုးလာကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လျက် မေးလိုက်လေသည်...

"တတိယအစ်ကို... ဤလောက် အဝေးကြီးဖြစ်တဲ့ ခရိုင်မြို့အထိ ဘာလို့

လာကြိုရတာလဲ... ဒုက္ခများပါတယ်... အမေနဲ့ ကျွန်တော် ကွန်မြူးန်နယ်မြေအထိ လာရှာလို့

ရနေတာပဲကို..."

တတိယအစ်ကို ထျန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဒုတိယအစ်ကို၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ယူကာ

ထျန်မိခင်ကို ဘေးဘက်သို့ တွဲကူခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်... "ကျွန်တော်တို့ရဲ့

ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင် မန်နေဂျာက ယနေ့ ခရိုင်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့

လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့တာလေ... အပြန်ကျရင် ထွန်စက်နဲ့

ပြန်လို့ရတာပေါ့... အဲ့ဒါဆို ကားစီးတာထက် ပိုမြန်ပြီး ဈေးလည်း ပိုသက်သာတယ်လေ..."

သူတို့သုံးဦးသည် ချိန်းဆိုထားသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ ထွန်စက်ပေါ်သို့

တက်၍ ကွန်မြူးန်နယ်မြေသို့ လှုပ်ခါစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြလေ၏။ ၎င်းတို့သည် နွားလှည်း

အမြဲရပ်လေ့ရှိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်းတို့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံး

ထျန်ချင်းမု စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး..." ထျန်ချင်းလင်းနှင့် တတိယအစ်ကို ထျန်တို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း

အော်ခေါ်လိုက်ကြလေ၏။

"အမေ... ဒုတိယညီ... တတိယညီ..."

သူတို့တစ်စုကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမု၏ မျက်နှာပေါ်တွင်

ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ၎င်းတို့အနီးသို့

ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေသည်။

"သားကြီး... စောင့်နေတာ ကြာပြီလား..." ထျန်မိခင်က မေးလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး... မကြာပါဘူး... အခု လုပ်အားရမှတ် ရဖို့အတွက် လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်စရာ

မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ အဖေက အမေတို့ကို ကြိုဖို့ ကွန်မြူးန်နယ်မြေအထိ နွားလှည်း

မောင်းသွားခိုင်းလို့ပါ..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူက လက်လှမ်း၍ အထုပ်ကို ယူကာ နွားလှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ထျန်မိခင်ကို လှည်းပေါ်၌ တည့်မတ်စွာ ထိုင်နိုင်ရန် ဂရုတစိုက်

တွဲကူပေးလိုက်လေသည်... "အမေ... အိမ်မြန်မြန် ပြန်ကြတာပေါ့... အဖေနဲ့

ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အားလုံးက အိမ်မှာ အမေ့ကို စောင့်နေကြတယ်..."

"ယနေ့ အမေတို့ ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိလို့ အိမ်ရောက်ရင် စားဖို့ဆိုပြီး ကြက်တစ်ကောင်

အထူးတလည် ချက်ထားတယ်လေ..."

ဒုတိယနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့သည် နွားလှည်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်လိုက်ကြပြီးနောက်

အစ်ကိုအကြီးဆုံးက သူ၏ ကြာပွတ်ကို ရိုက်လိုက်ရာ နွားလှည်းမှာ ဗစ်ထရီ တပ်ဖွဲ့ရှိရာ

အရပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

ရွာထိပ်ရှိ အကာစီယာ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်တွင် အဘွားအိုတစ်စုမှာ အတူတကွ စကားစမြည်

ပြောဆိုနေကြလေ၏။

မျက်စိလျင်သော ဝမ်ပန်းတီသည် အဝေးမှ လာနေသော နွားလှည်းတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်

သူမ၏ ဘေးရှိ အန်တီလီကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်လေသည်... "ဟေ့... အန်တီလီ...

ဟိုနွားလှည်းကို ကြည့်ပါဦး... ငါတို့ရွာကို လာနေတဲ့ပုံပဲ... အဲ့ဒီပေါ်မှာ ဘယ်သူတွေ

ပါလာတာလဲ..."

အန်တီလီက မျက်လုံးကို မှေးကာ အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်... "ဘာလို့

ဟုန်မေနဲ့ နည်းနည်း တူနေတာလဲ... ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ မတူဘူး... သူ့အဝတ်အစားတွေကို

ကြည့်ပါဦး... အရမ်းကို သပ်ရပ်နေတာပဲ... ပြီးတော့ ဟိုသားရေဖိနပ်က မြို့ပြကလူတွေပဲ

စီးနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါပေါ့..." သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အာ့နျူ၏ မိခင်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး

နွားလှည်း၏ ရှေ့ဘက်ကို မျက်လုံးမှေး၍ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ရုတ်တရက် သူမက အသံကို မြှင့်ကာ

ပြောလိုက်လေသည်... "ဟင်... အရှေ့မှာ လှည်းမောင်းနေတာက ထျန်မိသားစုရဲ့ သားအကြီးဆုံး

မဟုတ်ဘူးလား..."

"တကယ်ကြီးပဲ..." ဝမ်ပန်းတီက သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်... "အဲ့ဒီလှည်းပေါ်က

လူတွေက အဘွားအိုထျန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ဒုတိယသားပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့က ပီကင်းက

သမီးဖြစ်သူဆီ သွားတယ်လို့ ကြားတယ်... အခုမှ ပြန်လာတာလား မသိဘူး..."

နွားလှည်းမှာ ရွာထိပ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထျန်မိခင်က သူမ၏

သူငယ်ချင်းအိုကြီးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့လေ၏။

သူမက ပြုံးလျက် ၎င်းတို့ကို အော်ခေါ်လိုက်လေသည်... "သူငယ်ချင်းအိုကြီးတို့...

မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... အားလုံးပဲ ဤနေရာမှာ စကားပြောနေကြတာလား..."

လူတိုင်းက သေချာသွားသောအခါ ၎င်းတို့သည် လှည်းကို ချက်ချင်း ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး

တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းကြတော့လေ၏။

"ချင်းမုအမေ... ပီကင်းကနေ ပြန်လာပြီလား..." ဝမ်ပန်းတီက အနီးကပ်ဆုံးသို့ တိုးလာပြီး

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နွားလှည်းပေါ်ရှိ အထုပ်များပေါ်သို့သာ ကျရောက်နေခဲ့ကာ

၎င်းအထဲတွင် ဘာတွေပါသည်ကို သိရှိရန် အဝတ်ကို ဆွဲဖြဲချင်နေသည့်ပုံပင်

ပေါက်နေခဲ့လေသည်။

"အို... ဟုန်မေရယ်... နင့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတာပဲ... ပီကင်းကနေ ဝယ်လာတာလား...

ပိုက်ဆံ တော်တော်များများ ပေးရမှာပဲနော်..." အန်တီလီက ထျန်မိခင်၏ အဝတ်အစားများကို

ပွတ်သပ်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အားကျမှုများ အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ပီကင်းက အကြီးကြီးပဲ မဟုတ်လား... ငါတို့ ခရိုင်မြို့ထက် အများကြီး

ပိုကြီးတယ်မလား..." အာ့နျူ၏ မိခင်က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ရှောင်ယာက

ဘာလေးမွေးတာလဲ... ယောက်ျားလေးလား၊ မိန်းကလေးလား... ရုပ်လေးရော ချောလား..."

"အန်တီထျန်... အန်တီ့ရဲ့ လည်စည်းပဝါလေးက အရမ်းလှတာပဲ... ပိုက်ဆံ

တော်တော်ပေးရမှာပဲနော်..." မကြာသေးမီကမှ အိမ်ထောင်ကျထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက

ထျန်မိခင်၏ လည်ပင်းရှိ လည်စည်းပဝါကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် နွားလှည်းဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ပန်းတီသည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို

သတိရသွားခဲ့လေ၏။ သူမက နွားလှည်းပေါ်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒုတိယသား၏

ဇနီးဖြစ်သူကို မတွေ့ရသဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်... "ဟေး... ချင်းမုအမေ...

နင့်ရဲ့ ဒုတိယချွေးမကော... ဘာလို့ နင်တို့နဲ့အတူ ပြန်မပါလာတာလဲ..."

ထျန်မိခင်က ပြုံးလျက် တစ်ဦးချင်းစီကို ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏

မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်သရေရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြထားခဲ့လေသည်... "ဟုတ်တယ်...

ပြန်ရောက်ပြီ... ပြန်ရောက်ပြီ..."

"နင်တို့က ရှောင်ယာ့အကြောင်း မေးနေကြတာလား... ရှောင်ယာက သားလေးတစ်ယောက်

မွေးတယ်လေ... တော်တော်လေး ဖွံ့ထွားပြီး အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းတာ..."

"အဲ့ဒီမှာ ကလေးတွေလည်း အဆင်ပြေကြပါတယ်... သူတို့အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး..."

ဒုတိယချွေးမအကြောင်း မေးမြန်းမှုကိုမူ သူမက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...

"ငါ့ရဲ့ ဒုတိယချွေးမကတော့ ပီကင်းမှာ ရှောင်ယာ့ကို ကလေးထိန်းပေးဖို့

ကျန်ခဲ့တယ်လေ..."

သူမက ထပ်မံ၍ အများကြီး မပြောတော့ဘဲ ရိုးရှင်းသော အဖြေအနည်းငယ်ကိုသာ ပေးလိုက်ပြီး

အားကျနေသော အဘွားအို တစ်စုနှင့် အမျိုးသမီးငယ်များ၏ အကြည့်များကြားတွင် သူမ၏

အဝတ်အစားများကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်... "အခုတော့ ငါ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘူးနော်...

မိသားစုတွေက ငါ့ကို စောင့်နေကြလို့... နောက်မှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုအကြီးဆုံး ထျန်ချင်းမုသည် သူ၏ ကြာပွတ်ကို အလျင်အမြန်

ရိုက်လိုက်ရာ နွားလှည်းမှာ ရွာထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ အနောက်တွင် လူတစ်စုမှာ ဆက်လက်၍ ဆွေးနွေးနေကြဆဲပင်။

"ချင်းမုအမေကို ကြည့်ပါဦး... ပီကင်းကို ခဏသွားလိုက်တာနဲ့ လုံးဝကို

ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... ကျောတွေလည်း မတ်နေပြီး စကားပြောတာကလည်း မြို့ပြလေသံတွေတောင်

ပါနေသေးတယ်..." အာ့နျူ၏ မိခင်က စုပ်သပ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ထျန်မိသားစုရဲ့ ကောင်မလေးက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲနော်... ပီကင်းက

တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရတာလေ... ဂုဏ်သရေရှိတဲ့

မြို့ပြမိသားစုပေါ့..."

အန်တီလီက စုပ်သပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်... "သူ့ရဲ့ မိခင်အိုကြီးတောင်မှ ဇိမ်ကျတဲ့

ဘဝကို ခံစားနေရပြီလေ... ငါတို့နဲ့တော့ တခြားစီပဲ... ငါတို့က တစ်သက်လုံး

ဤရွာလေးကိုပဲ စောင့်နေရပြီး ခရိုင်မြို့ အပြင်ဘက်ကိုတောင် နှစ်ခါသုံးခါလောက်ပဲ

ရောက်ဖူးတာ..."

"ဟေ့... နင်တို့ ကြားလိုက်လား... ချင်းမုအမေက ဒုတိယချွေးမ ပီကင်းမှာ ကျန်ခဲ့တယ်လို့

ပြောသွားတယ်လေ..." ဝမ်ပန်းတီက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့်ဟန်ဖြင့် တိုးညှင်းစွာ

ပြောလိုက်လေသည်။