အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) ချင်းလင်း၏ ဇနီး ထွက်ပြေးသွားခြင်း

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ပီကင်းမှာပဲ နေပြီး ပြန်မလာတော့ဘူးလား..." အာ့နျူ၏ မိခင်၏

မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ... မရီးရှောက်ထင်က ပီကင်းက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲဆိုတာ မြင်ပြီး ငါတို့

ရွာကို ပြန်မလာချင်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလား..." သူမ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်က တိုးညှင်းစွာ

ရေရွတ်လိုက်လေ၏။

"ဘာ... ချင်းလင်းရဲ့ မိန်းမ ထွက်ပြေးသွားတာလား... ကလေးကိုတောင် ပစ်ထားခဲ့တာလား..."

အာ့နျူ၏ မိခင်မှာ အလွန်အမင်း လန့်သွားခဲ့လေ၏။

"သနားစရာ ချင်းလင်းရယ်... တကယ်လို့ သူ့မိန်းမက တကယ်ကြီး ထွက်ပြေးသွားရင် သူ ဘယ်လို

ဆက်ရှင်သန်ရမလဲ..." အန်တီလီက ခေါင်းယမ်းကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

ထိုစဉ် ဝမ်ပန်းတီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ အာ့နျူ၏

မိခင်ကို ဆွဲကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်... "ငါ့အမေဘက်က တူမတစ်ယောက် ရှိတယ်...

သူမက တကယ့်ကို အလုပ်ကြိုးစားတဲ့သူပဲ... ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ဘဝက ခက်ခဲတယ်လေ...

အရင်ယောက်ျားက တောင်ပေါ်တက်ရင်း ပြုတ်ကျသေသွားတာ... ငါက ချင်းလင်းနဲ့

အောင်သွယ်ပေးရင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

"အဲ့ဒီ မုဆိုးမ... နင့်ရဲ့ တူမလား..." အာ့နျူ၏ မိခင်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

"နင်က ဘယ်လိုစကားမျိုး ပြောလိုက်တာလဲ..." ဝမ်ပန်းတီက မကျေမနပ်ဖြင့်

ပြောလိုက်လေသည်... "ခေါင်းဆောင်တွေကတောင် အမျိုးသမီးတွေဟာ ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို

မတင်ထားနိုင်တယ်လို့ ပြောထားတာပဲလေ... သူက မုဆိုးမ ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ..."

"အရင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက မတော်တဆမှုပဲလေ... သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်တာ... တကယ်လို့

ချင်းလင်းက သူမကို လက်ထပ်လိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ

တစ်ယောက် ရသွားမှာပေါ့..."

ထိုလူစုမှာ ဆူညံစွာ စကားပြောဆိုနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ ပြောဆိုမှုများမှာ တစ်စထက်တစ်စ

ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လာခဲ့လေ၏။ ၎င်းတို့သည် ထျန်မိသားစု၏ အခြေအနေ အမှန်မှာ

မည်သို့ရှိသည်ကိုပင် မေးမြန်းရန် မစဉ်းစားခဲ့ကြချေ။

ထျန်မိခင်နှင့် သူမ၏ အဖွဲ့ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်

မိသားစုဝင်များမှာ ၎င်းတို့အား ဝိုင်းရံသွားကြလေတော့သည်။

အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ဇနီးဖြစ်သူ လျူရှာသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ပြုံးလျက်

ထျန်မိခင်အား ကူညီတွဲပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ... သမီးတို့က အမေ

ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြတာ... ခရီးဝေးကနေ ပြန်လာရတာဆိုတော့ အရမ်းကို

ပင်ပန်းနေမှာပဲနော်..."

ကလေးများမှာလည်း ဝိုင်းရံလာကြပြီး "အဘွား... အဘွား..." ဟု အော်ခေါ်နေကြရာ

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ရုတ်တရက် စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားခဲ့လေ၏။

ရွာထိပ်ရှိ အဘွားအိုများက ဒုတိယသား၏ ဇနီးအကြောင်းကို အရပ်တကာသို့

သတင်းဖြန့်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။

လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဒုတိယသားအတွက်

အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရောက် အောင်သွယ်ပေးသူ အမှန်တကယ်ပင် ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခါမှသာ အပြင်ဘက်ရှိ ကောလာဟလများမှာ မည်မျှလောက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေခဲ့ကြောင်းကို

လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ထိုအရာက နောက်မှ ပြောပြရမည့် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်ပေသည်။

————————————

ထျန်မိခင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ သူမအား ဝိုင်းရံကာ စည်ကားနေခဲ့လေ၏။

ဧည့်ခန်းရှိ စားပွဲပတ်လည်တွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းက စကားဝိုင်းထဲသို့

ပါဝင်ရန် အလုအယက် ဖြစ်နေကြလေသည်။

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ထျန်မိခင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ အထက်အောက်

စုန်ဆန်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်လေသည်... "အမေ... အမေက

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပိုပြီး နုပျိုလာတာပဲ... ဤအဝတ်အစားက တကယ်ကို ခေတ်မီပြီး အမေနဲ့

အရမ်းကို လိုက်ဖက်တာပဲနော်..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ဇနီး လျူရှာကလည်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ဟုတ်တယ် အမေ...

ဒုတိယမတ်လေးလည်း မြို့ပြက အရာရှိတွေနဲ့ တူနေတာပဲ... တကယ်ကို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့

ပုံစံလေးပဲနော်..."

ထျန်မိခင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တတိယချွေးမ၏ လက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...

"အဲ့ဒီလောက်ကြီးလည်း မဟုတ်ပါဘူးကွယ်... ပီကင်းမှာ နေရတာ သက်တောင့်သက်သာ

ရှိလို့ပါ... ရှောင်ယာနဲ့ သူ့ယောက်ျားက လိမ္မာကြပါတယ်... သူတို့က အမေနဲ့ နင့်ရဲ့

ဒုတိယမတ်လေးအတွက် အဝတ်အစားသစ်လေးတွေ ဝယ်ပေးထားလို့ပါ..."

ထိုင်ကာ အမောဖြေပြီးနောက် ထျန်မိခင်သည် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ရှောင်ယာတို့

ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သော လက်ဆောင်များကို ထုတ်ယူရန် ဒုတိယသားအား ပြောလိုက်လေ၏။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ပြုံးလျက် သူသယ်လာသော အထုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ကာ

ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ... အားလုံး ဤမှာပါ..."

ထျန်မိခင်သည် အထုပ်ကို ဖွင့်ကာ စစ်စိမ်းရောင် အနွေးထည်အင်္ကျီရှည် တစ်ထည်ကို

ထုတ်ယူပြီး ထျန်ဖခင်ထံသို့ ကမ်းပေးလျက် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်... "အဖေကြီး... ဒါက

ကျိုးချန်ယဲ့က ရှင့်အတွက် ဝယ်ပေးလိုက်တဲ့ အနွေးထည်လေ... ဆောင်းတွင်းဆို

ချမ်းတယ်လေ... အပြင်ထွက်ရင် နွေးနေအောင် အဲ့ဒါကို ဝတ်သွားနော်..."

ထျန်ဖခင်သည် အင်္ကျီကို ယူ၍ အသားကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားသည်အထိ

ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "ငါတို့သမက်က တကယ့်ကို ဂရုတစိုက် ရှိတာပဲ...

ဤအနွေးထည်ကြီးက တော်တော်လေး ထူထဲတာပဲနော်..."

ထို့နောက် ထျန်မိခင်က တောက်ပသော အနီရောင် ဇာထိုးပဝါ နှစ်ထည်ကို ယူကာ သူမ၏

ချွေးမနှစ်ဦးထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်... "ဤပဝါတွေက သမီးအကြီးဆုံးနဲ့

သမီးအငယ်ဆုံးတို့အတွက်လေ... အခု ပီကင်းမှာ အခေတ်မီဆုံး ပုံစံပဲ... နွေးလည်းနွေးသလို

အရမ်းလည်း လှတယ်..."

အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ဇနီး လျူရှာသည် တောက်ပသော အနီရောင် ပဝါကို ကိုင်ထားကာ အကြိမ်ကြိမ်

ပွတ်သပ်ရင်း အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "ဤပဝါလေးက အရမ်းကို

နူးညံ့တာပဲ... ရှောင်ယာနဲ့ သူ့ယောက်ျားကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်လို့..."

တတိယမရီးသည် ၎င်းကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်

အော်ပြောလိုက်လေသည်... "ဤအရောင်လေးက အရမ်းလှတာပဲ... ငါ့ကို ပိုပြီး

ဖြူသွားသလိုတောင် ထင်ရတယ်..."

ထျန်မိခင်သည် မုယောနို့မှုန့် နှစ်ဗူးနှင့် ယုန်ဖြူနို့သကြားလုံးများကို ထုတ်ယူကာ

စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်... "ဒါတွေက ကလေးတွေအတွက်လေ... သူတို့အတွက်

အာဟာရဖြစ်အောင် နေ့တိုင်း တစ်ခွက်စီ ဖျော်တိုက်ကြမယ်နော်..."

ထို့နောက် သူမက နို့သကြားလုံး တစ်ဆုပ်ကို ယူကာ ကလေးငယ် တစ်ဦးစီကို နှစ်လုံးစီ

ဝေငှပေးလိုက်ပြီး တာ့ဝါနှင့် အခြားကလေးများကို ဂုန်နီအိတ်များ ဝေငှပေးလိုက်လေ၏။

ကလေးများသည် သကြားလုံးများကို ရရှိသောအခါ ချက်ချင်းပင် အခွံခွာ၍ ပါးစပ်ထဲသို့

ထည့်လိုက်ကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရွှင်လျက် ၎င်းတို့၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်သစ်များကို

လွယ်ကာ အိမ်ထဲ၌ ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြလေတော့သည်။

"ဝါး..."

သူမ၏ အစ်ကိုများနှင့် အစ်မများအားလုံးတွင် ကျောင်းလွယ်အိတ် ကိုယ်စီရှိကြသော်လည်း

သူမ၌ မရှိသည်ကို အသက် သုံးနှစ်အရွယ် ထင်ထင်လေး မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းဆူကာ

ငိုကြွေးတော့လေ၏။

လူတိုင်းက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ ထင်ထင်လေး၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ

စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

အကြောင်းရင်းကို သိရှိသွားသောအခါ တတိယမရီးသည် သမီးဖြစ်သူအား ချော့မော့ရန်

အကြောင်းပြချက် ရှာနေစဉ်မှာပင် ထျန်မိခင်က သူမ၏ အထုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို

အလျင်အမြန် ရှာဖွေထုတ်ယူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

သူမက ပြုံးလျက် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ဟေး... ထင်ထင်လေး... ဤဖဲပြား

ဆံထုံးကလစ်လေးက ဦးလေးက ထင်ထင်လေးအတွက် အထူးတလည် ရွေးပေးလိုက်တာလေ... ကြည့်ပါဦး...

ဘယ်လောက်တောင် လှလဲလို့..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထင်ထင်လေးသည် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့်

နှစ်ကြိမ်ခန့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ထျန်မိခင်၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝန်းသော

ပုလဲလုံးလေး နှစ်လုံးပါသည့် ဖဲပြား ဆံထုံးကလစ်လေး ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း

သတိပြုမိသွားကာ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံး ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

သူမသည် နီရဲနေသော နှာခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ထက်၌ မျက်ရည်များ

တွဲခိုနေကာ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း ထျန်မိခင်ထံသို့ သူမ၏

ခြေတံတိုလေးများဖြင့် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားကာ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်...

"အဘွား... ထင်ထင်လေးအတွက်... ဟုတ်လား..."

ထျန်မိခင်သည် ပြုံးလျက် ဆံထုံးကလစ်လေးကို သူမ၏ လက်ငယ်လေးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး

သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ဒါပေါ့... ငါတို့ရဲ့ ထင်ထင်လေးက

ဖဲပြားလေးတွေကို အကြိုက်ဆုံးဆိုတာ ဦးလေးက မှတ်မိနေလို့ အလှဆုံးလေးကို အထူးတလည်

ရွေးပေးလိုက်တာလေ..."

အေးမြသော ပုလဲလုံးလေးများက သူမ၏ လက်ဝါးလေးကို ပွတ်တိုက်မိနေပြီး ပိုးဖဲပြားလေးမှာ

နူးညံ့ကာ အိစက်နေခဲ့ရာ ထင်ထင်လေးသည် ဆံထုံးကလစ်လေးကို တင်းကြပ်စွာ

ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ ဆူထော်နေခဲ့သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ

နောက်ဆုံး၌ ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးတက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

တတိယမရီးသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ နဖူးပေါ်မှ

ဆံပင်စလေးကို သပ်တင်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်... "အခုတော့ ဂျီမကျတော့ဘူးပေါ့လေ...

နောက်ကျရင် ဦးလေးနဲ့ အန်တီ့ကို သေချာ ကျေးဇူးတင်ရမယ်နော်... သိလား..."

ထင်ထင်လေးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆံထုံးကလစ်လေးကို တင်းကြပ်စွာ

ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူမ၏ ခြေထောက်လေးများပင် အနည်းငယ် ခြေဖျားထောက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏

မျက်လုံးလေးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့လေ၏။

"ဟုန်မေ... ရှောင်ယာနဲ့ ကျိုးချန်ယဲ့တို့ ပီကင်းမှာ အဆင်ပြေကြရဲ့လား..." ထျန်ဖခင်က

ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ် အမေ... ကျောက်ခဲလေးကော ချစ်စရာကောင်းရဲ့လားဟင်..." တတိယမရီးက အလျင်အမြန်

ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

ဤမေးခွန်း နှစ်ခုကို ကြားသောအခါ ထျန်မိခင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော

အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမက အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်...

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အားလုံး အဆင်ပြေကြပါတယ်... ငါတို့ရဲ့ သမီးလေးက

ဘယ်သွားသွား လူတိုင်းက ချီးကျူးပြီး သဘောကျကြတာချည်းပဲ..."

သူမ စကားပြော၍ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား

လက်ကိုမြှောက်၍ သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်လေသည်... "ငါ့ဆီမှာ ဓာတ်ပုံတွေ ရှိတယ်...

ပီကင်းမှာ အထူးတလည် ရိုက်လာခဲ့တဲ့ ဓာတ်ပုံတွေလေ... လာကြ... ငါ ပြမယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် အပြာရောင် အထည်ထုပ်ထဲမှ သပ်ရပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားသော

ဓာတ်ပုံအချို့ကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ချွေးမအကြီးဆုံးနှင့် တတိယချွေးမတို့သည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးလာကြပြီး

၎င်းတို့၏ အကြည့်များ ဓာတ်ပုံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင်

ဖြစ်သွားကြလေတော့သည်။

ထျန်မိခင်သည် ကျောက်ခဲလေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ချီထားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အသစ်စက်စက်

လီနင်ဝတ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ မီးပူတိုက်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို ဂရုတစိုက်

ဖြီးသင်ထားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အပြုံးများဖြင့်

ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်လေးမှာ ဖောင်းကားပြီး ပြည့်ဖြိုးနေကာ ပြူးကျယ်နေသော

အနက်ရောင် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများ ရှိလေ၏။ သူ၏ နူးညံ့ပြီး ဖက်ချင်စရာကောင်းသော

အသွင်အပြင်လေးက မြင်ရသူ၏ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်သွားစေနိုင်ပေသည်။

"အမေ... ဤဓာတ်ပုံထဲမှာ အမေက ရုပ်ရှင်မင်းသမီးလိုပဲ အရမ်းကို တောက်ပနေတာပဲနော်..."

ချွေးမအကြီးဆုံးက သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်ဖြင့်

မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

တတိယမရီးကလည်း သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "ဟုတ်တယ်... အမေက

နှစ်အတော်များများ ပိုပြီး နုပျိုသွားသလိုပဲ... ကျောက်ခဲလေးကလည်း အာဟာရပြည့်ဝပြီး

ကျန်းမာရေးကောင်းတဲ့ပုံပဲ... သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝလေးမှာ

နေရတဲ့ပုံစံလေးပဲနော်..."

လူတိုင်းက ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ လှန်လှောကြည့်ရှုနေကြစဉ် ၎င်းတို့၏

လက်ချောင်းထိပ်များ နောက်တစ်ပုံသို့ အထိတွင် အခန်းတွင်းရှိ အသံများမှာ ရုတ်တရက်

တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားကြလေတော့သည်။