အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) ပီကင်းသို့ ပြန်လာခြင်း

၎င်းမှာ မိသားစု ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဖြစ်လေ၏။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သပ်ရပ်သော ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မတ်မတ်မတ်မတ်

ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ရှိနေခဲ့လေသည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ရိုးရှင်းသော ပန်းပွင့်ရောင် အင်္ကျီကို သန့်ရှင်းသော စကတ်ဖြူ၊

တောက်ပသော သားရေဖိနပ် အနက်ရောင်တို့နှင့် တွဲဖက်ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏

မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေခဲ့လေ၏။

ထျန်မိခင်သည် အလယ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး ထျန်ချင်းလင်းက သူမ၏ ဘေး၌ ရပ်နေကာ

ဒုတိယမရီးက ထျန်ချင်းလင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့လေသည်။ ကျောက်ရှောက်ထင်၏ အသွင်အပြင်မှာ

အလွန်ပင် ပြောင်းလဲနေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ယောက်မနှစ်ဦးမှာ သူမကိုပင် မမှတ်မိလုမတတ်

ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

"ဒါ... ဒါက ဒုတိယမရီးလား..." ဝမ်ကျင်းရိသည် မျက်လုံးပြူးကာ တိုးညှင်းစွာ မမေးဘဲ

မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်...

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကျောက်ရှောက်ထင်သည် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါဝင်သော အပြာနုရောင်

ချောင်ဆမ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ အသားအရေကို ဖြူဖွေးတောက်ပနေစေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ရှည်လျားပြီး အနက်ရောင် ဆံပင်များကို ရိုးရှင်းသော သစ်သားဆံထုံးကလစ်ဖြင့်

နောက်တွင် ထုံးနှောင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများမှာ

နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ တည်ငြိမ်ပြီး ပညာတတ်ဆန်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့ပေသည်။

အိမ်မှုကိစ္စ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလေ့ရှိပြီး ထက်မြက်ကာ တက်ကြွလေ့ရှိသော

သူမ၏ ပုံမှန် အသွင်အပြင်နှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့လေ၏။

ချွေးမနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အလျင်အမြန် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏

မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော အားကျမှုများနှင့် အံ့ဩမှုများ

ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ချွေးမအကြီးဆုံး လျူရှာက တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်...

"ဒုတိယမရီးရဲ့ အဝတ်အစားက တကယ်ကို ခေတ်မီတာပဲ... မြို့ပြက

အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ယောက်နဲ့တောင် တူနေသေးတယ်..."

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိကလည်း တိုးညှင်းစွာ ထောက်ခံလိုက်လေသည်... "ပီကင်းက ဘဝလေးက

တကယ်ကို အာဟာရဖြစ်စေတာပဲ... ဒုတိယမရီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်းကို

သိသာလွန်းတယ်..."

ထျန်မိခင်သည် သူမ၏ ချွေးမနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ လက်များကို ပြုံးလျက်

ပုတ်လိုက်ပြီး ရွှင်လန်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "နောင်ကျရင် အားတဲ့အခါ

သမီးတို့လည်း ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုကို သွားပြီး ဓာတ်ပုံ သေသေချာချာ သွားရိုက်ကြလေ...

အမေက ပိုက်ဆံရှင်းပေးမယ်..."

သူမက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အသစ်ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော

ရှင်းလင်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်... "ပီကင်းကို သွားပြီးတဲ့နောက် အမေလည်း

နောက်ဆုံးတော့ အလင်းရောင်ကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီလေ... အမျိုးသမီးတွေအနေနဲ့

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင်ဆုံး ဂရုစိုက်ရမယ်... အဲ့ဒါမှသာ အရာအားလုံးကို တကယ်

နားလည်နိုင်မှာလေ..."

နွေးထွေးသော စကားလုံးများက ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားကို ထိရှသွားစေခဲ့ပြီး

ချွေးမအကြီးဆုံးနှင့် တတိယချွေးမတို့သည် နှာခေါင်းဝတွင် နွေးထွေးမှုကို

ခံစားလိုက်ရကာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ တတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို တိတ်တဆိတ်

ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

တတိယမရီးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ခိုး၍ မော့ကြည့်လိုက်ရာ

၎င်းမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ

ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ လေထုထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားချက်များ

ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

တတိယအစ်ကို ထျန်မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး

ဒုတိယအစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်... "ဒုတိယအစ်ကို... ပီကင်းက

အစ်ကို့ဆိုင်ရဲ့ အရောင်းအဝယ် အခြေအနေက ဘယ်လိုနေလဲ..."

"ယောက်ဖရဲ့ အကူအညီကြောင့် ဆိုင်လေးကို အဆင်ပြေပြေ ဖွင့်နိုင်ခဲ့တယ်လေ..."

ထျန်ချင်းလင်း၏ လေသံမှာ ကျေးဇူးတင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီးနောက် သူက

အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "အဖေ... အစ်ကိုကြီး... တတိယအစ်ကို... ပီကင်းက

ဘယ်လောက်တောင် ပြောင်းလဲနေပြီလဲဆိုတာ အားလုံး မမြင်ဖူးကြသေးလို့ပါ..."

လမ်းဘေး ဈေးသည်တွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ငယ်လေးတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေကြတယ်...

မူဝါဒတွေကလည်း ပိုပိုပြီး ဖြေလျော့လာသလို အဆင်ပြေလာတယ်လေ...

တတိယအစ်ကို ထျန်သည် နားထောင်ရင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏

အတွေးများထဲတွင် မည်သည့်အရာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် သိရှိလေ၏။

ထျန်မိခင်က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "အမေ ဤတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ နောက်ထပ် လုပ်စရာတစ်ခု

ရှိသေးတယ်... ချင်းလင်းက ဆန်းဝါကို ပီကင်းခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်လေ..."

ကလေးတွေက အခု ကျောင်းတက်ရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီလေ... သူတို့ မိဘတွေနဲ့ အတူရှိနေမှ

သေချာ စောင့်ရှောက်နိုင်မှာပေါ့... အချိန်အကြာကြီး ခွဲနေလို့မှ မဖြစ်တာ...

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းထဲရှိ ကလေးများမှာ ချက်ချင်းပင်

ဆူညံသွားကြလေတော့သည်။

"ဆန်းဝါက ပီကင်းကို သွားမှာလား... ပီကင်းမှာ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး

ရှိလား..." တာ့ဝါသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင်

အရောင်တောက်သွားခဲ့လေသည်...

ဆန်းဝါမှာ သူ၏ ဖခင်ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေပြီး လူတိုင်းကို နားလည်သလို နားမလည်သလို

ရောထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

အာ့ဝါသည် ဆန်းဝါ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်... "ညီလေး ဆန်းဝါ... မင်း ပီကင်းမှာ

ကျောင်းသွားတက်မှာလား..."

ဆန်းဝါက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "ကျွန်တော်က ဖေဖေ မေမေတို့နဲ့

အတူနေချင်လို့ပါ... ပီကင်းမှာ ဆော့စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ဖေဖေက ပြောတယ်လေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အာ့ဝါသည် ဆန်းဝါ၏ ပခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး တံတွေးကို အားပါးတရ

မျိုချလိုက်လေသည်... "ညီလေး ဆန်းဝါ... ပီကင်းရောက်ရင် ငါ့ဆီ သကြားလုံးတွေ

ပို့ပေးရမယ်နော်..."

ယန့်ဇီက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ညီလေး ဆန်းဝါ... စာဖတ်တတ်လာရင် အစ်မတို့ဆီ

စာရေးလို့ရအောင် စာကို ကြိုးစားသင်ရမယ်နော်..."

ဆန်းဝါက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် နို့သကြားလုံးတွေ

ပို့ပေးပြီး စာတွေလည်း ရေးလိုက်ပါ့မယ်... အစ်ကိုတို့ အစ်မတို့ကလည်း ကျွန်တော့်ဆီ

စာပြန်ရေးရမယ်နော်..."

ကလေးများ၏ မခွဲခွာလိုသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ချွေးမအကြီးဆုံး လျူရှာက

ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "ကလေးတွေက ခွဲမသွားချင်ကြလို့ပါလေ... ဆန်းဝါ ပီကင်းမှာ

ကျောင်းသွားတက်နိုင်တာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ... သူက အခုကစပြီး မြို့ပြကလေးလေး

ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ..."

တတိယမရီးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ဟုတ်တယ်... မွေးရပ်မြေမှာ နေတာထက် မိဘတွေနဲ့

အတူနေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်... အဲ့ဒါမှ ကျွန်မတို့လည်း ပိုပြီး စိတ်အေးရမှာလေ..."

ထျန်မိခင်သည် ကလေးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်... "နောင်ကျရင်

ကျောင်းပိတ်ရက်တွေ ရတဲ့အခါ မင်းတို့လည်း ပီကင်းကို အလည်သွားလို့ ရတာပေါ့...

အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းတို့ရဲ့ အန်တီနဲ့ ဦးလေးတို့က လိုက်ပို့ပေးကြလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ

အခန်းထဲရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လေထုမှာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ဖခင်သည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ထျန်ချင်းလင်းအား ကြည့်လိုက်လေသည်... "ဒုတိယသား...

ပီကင်းရောက်ရင် ကလေးကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး အနာဂတ်မှာ တောက်ပလာဖို့အတွက် သူ့ကို

စာကြိုးစားခိုင်းရမယ်နော်..."

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်... "အဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့...

ရှောက်ထင်နဲ့ ကျွန်တော်က ဆန်းဝါကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပြီး

စာကြိုးစားအောင် လုပ်ပါ့မယ်..."

ဒုတိယအစ်ကိုသည် အိမ်၌ တစ်ရက်တာ အနားယူခဲ့ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လက်မှတ်များ ဝယ်ယူကာ

ဆန်းဝါကို ခေါ်ဆောင်၍ ပီကင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အလွန်အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့သောကြောင့် သူ၏ အိမ်တံခါးဝသို့ လာရောက်

အောင်သွယ်ပေးမည့်သူကို လွဲချော်သွားခဲ့လေ၏။ ပီကင်းတွင် ကြီးမားသော

ပျော်ရွှင်မှုကြီးတစ်ခုက သူ့အား စောင့်ကြိုနေကြောင်းကိုမူ သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ပေ။

————————————

ပီကင်း။

ဒုတိယအစ်ကို ထျန်ချင်းလင်းသည် ဆန်းဝါကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းဆီသို့

တောက်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ရာ သစ်သားတံခါး နှစ်ချပ်မှာ တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး

တံခါးလက်ကိုင်တွင် သော့ခတ်ထားကာ အနီးနား၌ မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ထျန်ချင်းလင်းသည် သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူမှာ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်တွင် ကျောင်းတက်နေပြီး

ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်၌ မရှိတတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့လေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ ညီမဖြစ်သူနှင့် ကျောက်ခဲလေးတို့လည်း အိမ်၌ မရှိခြင်းကြောင့် သူ့အား

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းကာ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက အလေးအနက် မထားတော့ဘဲ သူ၏ ညီမဖြစ်သူမှာ ယခုအချိန်တွင်

ကျောက်ခဲလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ မုန့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်နေလောက်မည်ဟုသာ တွေးလိုက်လေ၏။

ထျန်ချင်းလင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ဆန်းဝါ၏ လုံးဝန်းသော ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ

ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံကို နူးညံ့သွားစေခဲ့လေသည်... "လာ... မေမေနဲ့ အန်တီ့ကို

သွားရှာဖို့ ဖေဖေက ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ဆန်းဝါသည် သူ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ လိမ္မာစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ လက်လေးမှာ

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ချောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လေ၏။ ကြီးမားသော

ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် သေးငယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည့် သူတို့နှစ်ဦးသည် လှည့်ကာ

လမ်းပေါ်ရှိ မုန့်ဆိုင်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သားအဖနှစ်ဦး တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အထဲမှ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော

စကားပြောသံများနှင့် ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ပုခက်ထဲရှိ ကလေးငယ်လေးနှင့်

ကစားနေပြီး သူ၏ ညီမဖြစ်သူမှာမူ ကောင်တာ၌ မုန့်ထုပ်ပိုးသည့် စက္ကူများကို

ရှင်းလင်းနေခဲ့လေသည်။

ထျန်လီလီနှင့် ဟျောင်ရှင်းရှင်းတို့သည် အချင်းချင်း နီးကပ်စွာ ထိုင်လျက်

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း၊ ကလေးမွေးဖွားခြင်းနှင့် ကလေးပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းတို့နှင့်

သက်ဆိုင်သော နေ့စဉ်ဘဝ ကိစ္စရပ်များအကြောင်းကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ

စကားပြောဆိုနေကြလေ၏။

ခြေသံများကို ကြားသောအခါ လူတစ်စုလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဒုတိယမရီးက သူ့ကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ

အရောင်တောက်သွားခဲ့ပြီး ပြုံးလျက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်လေသည်... "ယောက်ျား...

ပြန်ရောက်ပြီလား..."

ထျန်ရှောင်ယာက ကောင်တာအနောက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လေသည်... "ဒုတိယအစ်ကို... အခု

ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ... အိမ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေဦးမယ် ထင်နေတာ..."

ထျန်လီလီနှင့် ဟျောင်ရှင်းရှင်းတို့ကလည်း သူ့အား ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ကြပြီး

"ဒုတိယအစ်ကို" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ကာ ကြီးမားသော တက်ကြွမှုများကို ပြသနေကြလေ၏။

ဆန်းဝါသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သူ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ရှေ့သို့

ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလာကာ သူ၏ လုံးဝန်းသော မျက်နှာလေးကို မော့ပြီး ကြည်လင်သော

အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်လေသည်...

"မေမေ... အန်တီ... ဖေဖေနဲ့ သားက မေမေတို့ကို လာရှာတာလေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယမရီး၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားခဲ့ပြီး ဆန်းဝါကို အနီးသို့

ဆွဲယူရန် လက်လှမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်... "အို... မေမေ့ရဲ့ အသည်းလေး...

ဒီကိုလာပါဦး... မေမေ ကြည့်ပါရစေဦး..."

ဆန်းဝါက လိမ္မာစွာဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားပြီးနောက် လှည့်ကာ ထျန်ရှောင်ယာအား

မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်လေသည်...

"အန်တီ... သားကို မုန့်သေးသေးလေး တစ်ပိုင်းလောက် ကျွေးလို့ ရမလားဟင်...

သေးသေးလေးပဲနော်... ရလားဟင်..."

ကောင်လေး၏ စကားကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ရယ်မောသွားကြလေတော့သည်။

"ဟားဟား... ရတာပေါ့... အန်တီက အခုချက်ချင်း ယူပေးမယ်နော်..." ထျန်ရှောင်ယာက

ခေါင်းငုံ့ကာ ဆန်းဝါ၏ ပါးလေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော အသံလေးဖြင့်

ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။