အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) နင် အရူးများ ဖြစ်နေပြီလား

သူမသည် သေးငယ်ပြီး နူးညံ့ကာ စေးပိုင်သော စွန်ပလွံသီး မုန့်လေးတစ်ချပ်ကို ရွေးချယ်၍

သန့်ရှင်းသော ဆီစက္ကူလေးပေါ်တွင် တင်ကာ ဆန်းဝါ၏ လက်ငယ်လေးထဲသို့

ကမ်းပေးလိုက်လေသည်... "ရော့... ဖြည်းဖြည်း စားနော်..."

ဆန်းဝါသည် ထျန်ရှောင်ယာ ကမ်းပေးသော စွန်ပလွံသီးမုန့်ကို လိမ္မာစွာ ကိုင်ထားပြီး

အနည်းငယ်စီ ကိုက်စားနေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများမှာ

လခြမ်းကွေးလေးများသဏ္ဍာန် ကွေးညွတ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများမှာလည်း

အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ခုန်ဆွခုန်ဆွ မလုပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

ဆန်းဝါ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ထျန်လီလီ၏ နှလုံးသားမှာ

အရည်ပျော်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက ပြုံးလျက် ကောင်လေး၏ နူးညံ့သော ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရန်

လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်... "ငါတို့ရဲ့ ဆန်းဝါလေးက အရမ်းကို

ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ... လိမ္မာပြီး ချိုသာလိုက်တာ... အရမ်းကို

ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်..."

ထိုသို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ချီးကျူးခံလိုက်ရသောအခါ ဆန်းဝါ၏ မျက်နှာလေးမှာ

ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာလည်း ပန်းနုရောင်

သန်းသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် လက်ထဲရှိ မုန့်ကို စားရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး ခြေလှမ်းကျဲလေးများဖြင့်

အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ဒုတိယမရီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာအပ်လိုက်လေတော့သည်။

သူမသည် ရံဖန်ရံခါမှသာ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးအနက်ရောင်လေးများဖြင့်

ခိုးကြည့်လေ့ရှိရာ လူတိုင်းအား နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောသွားစေခဲ့လေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် ဆန်းဝါအား အလျင်အမြန် ကူညီတွဲထူပေးလိုက်ပြီး

နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေသည်... "ဆန်းဝါ... လိမ္မာတယ်... ဖြည်းဖြည်းနော်... မေမေ့ဆီကို

အရမ်းကြီး အတင်းမတိုးနဲ့လေ... မေမေ နာသွားမှာပေါ့..."

ဆန်းဝါသည် မျက်မှောင်လေး ကြုတ်ကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့်

အော်ခေါ်လိုက်လေသည်... "မေမေ...?"

ဒုတိယမရီးသည် သူမ၏ သိပ်မသိသာသေးသော ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင်

နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်... "ဆန်းဝါမှာ ညီလေး

ညီမလေး ရှိတော့မယ်လေ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆန်းဝါ၏ မျက်လုံးဝိုင်းလေးများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ

ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး သူမက ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ထပ်မေးလိုက်လေသည်... "ညီမလေး..."

ဒုတိယမရီးက ပြုံးလျက် ဆန်းဝါ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ကို ပုတ်ကာ နှလုံးသားကို

အရည်ပျော်သွားစေနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်...

"ဆန်းဝါက ညီမလေး လိုချင်လို့လား..."

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ဟားဟား... ဒါဆိုရင်

ဆန်းဝါ့အတွက် ညီမလေးတစ်ယောက် ပေးလိုက်ကြတာပေါ့... အခုကစပြီး ဆန်းဝါက အစ်ကိုကြီး

ဖြစ်လာတော့မှာဆိုတော့ ညီမလေးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်နော်..."

ထိုအချိန်တွင် ထျန်ချင်းလင်းသည် အခန်းထဲရှိ လူများ၏ စကားဝိုင်းကို

နားထောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့လေရာ သူ၏

မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်တောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ဇနီးဖြစ်သူထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို

ဂရုတစိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "မိန်းမ

တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား... ဝမ်းသာစရာပဲကွာ..."

ဤဇာတ်လမ်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဒုတိယအစ်ကို သူ၏ မွေးရပ်မြေသို့

ပြန်သွားချိန်မှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဒုတိယမရီးအား အာဟာရဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်၍ သူ၏

စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဝက်သားနံရိုး ချဉ်စပ်ကြော်နှင့် ငါးပေါင်း တစ်ပွဲကို အထူးတလည်

ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

ဒုတိယမရီးသည် အနားသို့ တိုး၍ အနံ့ခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ

အလွန်အမင်း မအီမသာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ခြံဝင်းထောင့်သို့ ပြေးသွားပြီး

အချိန်အတော်ကြာအောင် အန်ချင်နေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်သွားခဲ့လေ၏။ သူမက လက်ချောင်းများဖြင့် တိတ်တဆိတ်

ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓမ္မတာမှာ တစ်လကျော် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး

ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သူမသည် ဆေးရုံသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ရာ သူမ

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာက ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်... "ဒုတိယမရီးက ဤရက်ပိုင်း

ကျွန်မလုပ်တဲ့ ကင်ချီကို စားချင်နေတာ သတိထားမိတယ်... ဒါကြောင့် ဒုတိယမရီးရဲ့

ရင်ထဲမှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ ထင်ပါတယ်နော်..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်မှာ ဤစကားကြောင့် မျက်နှာရဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏

ပြန့်ပြူးနေသေးသော ဝမ်းဗိုက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ နူးညံ့မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေသော

မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "မိန်းကလေးဆိုရင် ကောင်းမှာပဲနော်..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သမီးလေးဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့..." ဒုတိယအစ်ကိုသည်

မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားသည်အထိ ပြုံးရွှင်လျက် ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး... အို... ငါ့မှာ ညီမလေး ရှိပြီဟေ့..." ဆန်းဝါသည် ကြည်လင်ရွှင်လန်းသော

အသံလေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ အလွန်အမင်း

ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေ၏။

ကလေးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော စကားများကြောင့် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ

ရယ်မောသွားကြလေတော့သည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည် သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူမ၏

မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်

နွေးထွေးမှုများနှင့် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

————————————

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရောက်နေသော တတိယအစ်ကို ထျန်သည် ပီကင်း၏

ပြောင်းလဲမှုများအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည့် ဒုတိယအစ်ကို၏

စကားများကြောင့် အတွေးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေခဲ့လေ၏။ သူသည် ညတိုင်း

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ထိုညတွင် အခန်းထဲ၌ မီးရောင်များ မှိန်ပျနေပြီး တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိသည် ကုတင်စွန်း၌

ထိုင်ကာ ငြိမ့်ညောင်းသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိတ်စွာ ညည်းဆိုလျက် သူမ၏

ရင်ခွင်ထဲရှိ ထင်ထင်လေးကို အိပ်ပျော်စေရန် ညင်သာစွာ ပုတ်သိပ်ပေးနေခဲ့လေ၏။

ထင်ထင်လေး အပြည့်အဝ အိပ်မောကျသွားမှသာ သူမက တိတ်တဆိတ် ထ၍ စောင်ကို ဂရုတစိုက်

လွှမ်းခြုံပေးလိုက်လေသည်။

သူမက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ

မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မပြောနိုင်သည့်ပုံ

ပေါက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ကျောက်တုံးကြီးလို ထိုင်နေတယ်... ပြောစရာရှိရင်လည်း ပြောလေ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ခြေဆေးရန် ရေခပ်ရန်အတွက် ကြွေဇလုံကို

ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။

တတိယအစ်ကို ထျန်သည် ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်သည့်အလား အသက်ကို

ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်... "ကျင်းရိ...

ငါ ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေတာ လဝက်နီးပါးလောက် ရှိပြီ... ငါ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်

အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က စာရင်းကိုင် အလုပ်ကနေ ထွက်ပြီး အပြင်က လေပြေလေးကို

အခွင့်ကောင်းယူပြီး စီးပွားရေးလေး တစ်ခု စလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်..."

ဝမ်ကျင်းရိ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကြွေဇလုံမှာ

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ ကျသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ် နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန်

ကုန်းကောက်လိုက်ပြီး အလျင်စလိုနှင့် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်... "နင်

အရူးများ ဖြစ်နေပြီလား... နင်က ဤလောက် တည်ငြိမ်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ အလုပ်ကို

စွန့်လွှတ်ပြီး အဲ့ဒီ အန္တရာယ်များတဲ့ စီးပွားရေးလောကထဲကို ဝင်ချင်တာလား..."

"ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြဿနာရှာနေတာလဲ... အခု ပီကင်းမှာ ဈေးဆိုင်တွေနဲ့

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပြီး မူဝါဒတွေကလည်း

ဖြေလျော့ပေးနေပြီလေ..."

"ဒုတိယအစ်ကိုလည်း ပီကင်းမှာ မုန့်ဆိုင်ဖွင့်ထားပြီး သူ့ရဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေ

အရမ်းကောင်းနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား..." တတိယအစ်ကို ထျန်က မျှော်လင့်ချက်များ

အပြည့်ရှိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်လည် ချေပလိုက်လေ၏။

တတိယမရီး ဝမ်ကျင်းရိက အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံမှာ

ပြတ်သားနေခဲ့လေသည်... "သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှုက သူတို့ရဲ့ ကိစ္စလေ... ငါတို့နဲ့

မတူဘူး... ငါက မူလတန်းပြဆရာမ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငါ့အလုပ်က အရမ်း တည်ငြိမ်တယ်လေ..."

"နင်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် အရောင်းသမဝါယမဆိုင်က စာရင်းကိုင် တစ်ယောက်လေ...

လူဘယ်လောက်များများက အဲ့ဒီအလုပ်ကို ဝင်ချင်နေကြလဲ... နင်က လေဒဏ် မိုးဒဏ်ကနေ

ကင်းဝေးပြီး လစဉ် လစာနဲ့ ရိက္ခာတွေ ရနေတာကို... ဤလိုဘဝမျိုးကို အားကျနေတဲ့သူ

ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ နင် သိရဲ့လား..."

သူမက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ အလေးအနက်

ပြောလိုက်လေသည်... "စီးပွားရေးလုပ်တာ ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမယ့် ငါတို့ ရှုံးသွားရင်

ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ငါတို့မှာ ထောက်ပံ့ရမယ့် သက်ကြီးရွယ်အို မိဘတွေနဲ့ ကလေးငယ်လေးတွေ

ရှိသေးတယ်လေ... အဲ့ဒီအခါကျရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

"အော်မိုရီ... ငါပြောတာ နားထောင်ပါ... အရမ်း အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့...

ငြိမ်းချမ်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ဘဝက ဘာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးပါတယ်..."

ဇနီးဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် တတိယအစ်ကို ထျန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ

မဆိုနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ရင်ထဲရှိ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများမှာ

ရေအေးတစ်ခွက်ဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ငြိမ်းအေးသွားခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ယံကို ငေးကြည့်နေစဉ် သူ၏

စိတ်ထဲရှိ ထိုအတွေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ မြေဆီလွှာထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော

မျိုးစေ့တစ်စေ့ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် အမြစ်တွယ်နေခဲ့လေတော့သည်။

————————————

မြောက်လေမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး ပီကင်းရှိ သစ်ပင်များမှ

အရွက်များမှာ အကုန်အစင် ကြွေကျသွားခဲ့လေ၏။

ကန်ဒီ ဟောသွန်းသီးများ၏ ချိုမြိန်သော ရနံ့နှင့် ဖရဲစေ့လှော်များ၏ မွှေးကြိုင်သော

ရနံ့များမှာ လမ်းမများနှင့် လမ်းသွယ်များအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး

နှစ်သစ်ကူး၏ ပျော်ရွှင်ဖွယ် အငွေ့အသက်များမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို

အားကောင်းလာခဲ့လေသည်။ ပေကျင်းတက္ကသိုလ်သည်လည်း ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကို

တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုနှစ်တွင် လီဝေကျွင်းသည် သူ၏ မိခင်နှင့်အတူ နွေဦးပွဲတော်ကို ဖြတ်သန်းရန် သူ၏

မွေးရပ်မြေ ဟန်တန်သို့ ပြန်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းမှလွဲ၍ လျူကျန့်ကော်နှင့်

ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ရန် မစီစဉ်ထားကြချေ။ ထို့ပြင်

ဝမ်တာ့ကျွမ်းနှင့် သူ၏ မိသားစု သုံးဦးမှာလည်း ပီကင်းတွင် နွေဦးပွဲတော်ကို သီးသန့်

ဖြတ်သန်းကြမည် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုများ အတူတကွ တွေ့ဆုံ၍ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်

ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြလေသည်... ယခုနှစ်တွင် သီးခြားစီ ကျင်းပမည့်အစား အားလုံး

ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းတွင် စုရုံးကာ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ

အတူတကွ ကျင်းပကြမည် ဟူ၍ပင်။

ထျန်ချင်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ချက်ချင်းပင်

လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်... "အရမ်းကောင်းတာပေါ့... တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် မိသားစု တစ်စုတည်း

နေရတာထက် လူများများနဲ့ဆိုတော့ ပိုပြီး စည်ကားတာပေါ့..."

လျူကျန့်ကော်က သဘောတူညီစွာဖြင့် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်... "ငါ အပြည့်အဝ

ထောက်ခံတယ်... ငါ အရက်ကောင်းကောင်း တစ်ပုလင်း ယူလာခဲ့မယ်... ငါတို့ အတူတူ သေချာလေး

သောက်ကြတာပေါ့ကွာ..."

ဝမ်တာ့ကျွမ်းက ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... "ငါ့မိန်းမက ဆန်မုန့်ကြော်တာ

အရမ်းကျွမ်းကျင်တာ... အခွင့်အရေးရရင် မင်းတို့ကို သေချာပေါက်

မြည်းစမ်းခိုင်းရမယ်..."

မိသားစုများက ရက်သတ်မှတ်ချက်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သဘောတူညီပြီးနောက်

ကျိုးချန်ယဲ့နှင့် ထျန်ချင်းလင်းတို့သည် စောစီးစွာ စတင်ပြင်ဆင်ကြလေတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ စဉ်းတီတုံး တစ်ခုကို ထားရှိကာ ဂျုံမှုန့်ကြိတ်ခြင်း၊

ဆန်မုန့်လုပ်ခြင်း၊ ဝက်အူချောင်း သွတ်ခြင်းနှင့် အသားများ ဆားနယ်ခြင်းတို့ကို

ပြုလုပ်ကြလေ၏။ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များမှာ လမ်းတစ်ဝက်ခန့်အထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ

ဖြတ်သွားဖြတ်လာများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ရသည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းလေးမှာ

လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့လေ၏。

ထျန်ချင်းလင်းသည် အစောဆုံးထကာ ထင်းခွဲခြင်း၊ မီးမွှေးခြင်းနှင့် သံအိုးကြီးကို

အငွေ့များ ထွက်လာသည်အထိ အပူပေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေခဲ့လေသည်။

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းက သူမအား အိမ်ထဲ၌

အနားယူရန် အစောကြီးကတည်းက တင်းကြပ်စွာ အမိန့်ပေးထားခဲ့လေ၏။

သို့ရာတွင် သူမသည် အမြဲတမ်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသဖြင့် မီးဖိုချောင် တံခါးဝသို့

ရွှေ့သွားကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရွေးချယ်ပေးနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် လူတိုင်းအား

သတိပေးလေ့ရှိလေသည်... "မီးကို အရမ်း မပြင်းစေနဲ့နော်... ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ထားမှ

ဟင်းရည်က ပိုပြီး အရသာရှိမှာ..."

"ဒုတိယမရီး... စိတ်ချလက်ချ အနားယူနေပါ... ကျွန်မတို့ အကုန်လုံး

လုပ်ထားလိုက်ပါ့မယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် သူမအား ဧည့်ခန်းရှိ ခွေးခြေခုံလေးဆီသို့

ကူညီတွဲခေါ်သွားလိုက်လေသည်... "ယနေ့ လူတွေ အများကြီးဆိုတော့ ဒုတိယမရီး

ပင်ပန်းခံလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ရှင်းရှင်း ရောက်လာရင် မရီးတို့နှစ်ယောက် ကျွန်မ

ကလေးထိန်းတာကို ကူညီပေးလို့ ရတယ်လေ..."

"ကောင်းပါပြီကွယ်..." ဒုတိယမရီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ရုံမှတစ်ပါး

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။