အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) ဘိုးဘေးသေရာမှ ပြန်ရှင်လာခြင်း

လျူအာကျူးနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ဗြောက်အိုးဖောက်သံများကို ကြားလိုက်ရပြီး အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွာထဲ၌ ဘိုးဘေးမှလွဲ၍ မည်သူမှ ဗြောက်အိုးများ သိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိပေ။

ပြဿနာမှာ ဗြောက်အိုးသံများသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်ဖြစ်၏။ အဘိုးအိုသည် သူတို့၏ တံခါးဝတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်လော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နျူဟုန်ဟွာမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိသော်လည်း အပြင်ဘက်မှ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကျန်သောသူများမှာလည်း ခေါင်းငုံ့၍ ညည်းတွားခြင်း သို့မဟုတ် အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခြင်းများပြုလုပ်ကာ အားလုံး အပြင်သို့ အတူတကွ ထွက်လာကြသည်။

လျူဖူရှန့်ကိုပင် လျူတာ့လျန်၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ကာ သယ်ဆောင်သွားကြသည်။

နျီဇီသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို လုံးဝ မသိရှာပေ။ လျူအာကျူး၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး... အဘွားတို့က ဘာတွေ ငိုနေကြတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိသောကြောင့် လွှဲချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးလည်း မသိဘူး..."

နျီဇီသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ကိုင်ကာ နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေမိလေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ရုတ်ချည်း နားလည်သွားသော မျက်နှာထားဖြင့် လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဘွားတို့ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲဆိုတာ သမီး သိပြီ... သမီးအမေဆီက သကြားလုံးရအောင် လိမ်တောင်းချင်လို့နေမှာ..."

"..."

လျူအာကျူးသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို တွန့်လိုက်မိပြီး ရယ်ချင်သော်လည်း မရဲသောကြောင့် တီးတိုးသာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... လျှောက်မတွေးပါနဲ့..."

ထိုအခါ နျီဇီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"သေချာပေါက် ဟုတ်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးလည်း အရင်တုန်းက အမေ့ဆီက သကြားလုံးရအောင် အဲဒီလိုပဲ လိမ်ငိုဖူးတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ အဘွားတို့က တော်တော်တုံးတာပဲ... သမီးလောက်တောင် အပီအပြင် မငိုတတ်ကြဘူး..."

အားလုံးက ငိုကြွေးနေကြသော်လည်း နျီဇီမှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အသံနှိမ့်၍ ပြောရမည်ကို မသိသောကြောင့် လူတိုင်းက သူမ၏စကားကို ကြားနေရလေသည်။ သူမ၏ ကလေးဆန်သော စကားများကြောင့် အားလုံးမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူ၏ မရီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးသည် နျီဇီကို ကမန်းကတန်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ကောင်မလေး... ပါးစပ်ပိတ်ထားတာ ကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် မင်းအမေက မင်းကို ရိုက်လိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျီဇီသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး လျူအာကျူး၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။

"ဒါဆို ဦးလေးက နျီဇီကို ကာကွယ်ပေးမယ်မလား..."

လျူအာကျူးသည် ကလေးကို အလိုလိုက်သော်လည်း နျီဇီကို မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်သော ကလေးဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်စေချင်ပေ။

"ဦးလေးက မင်းအမေကို မနိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် လျှောက်မပြောနဲ့တော့..."

နျီဇီက ထိုသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မည်နည်း။

"ရပါတယ်... သမီးအမေရဲ့ အားနည်းချက်ကို ပြောပြမယ်... အမေက တင်ပါးကို ကလိထိုးရင် အယားဆုံးပဲ... သမီးအဖေက အမေ့တင်ပါးကို ကိုင်လိုက်တိုင်း အမေက ရယ်တာပဲ... ဦးလေးသာ အမေ့ကို မနိုင်ရင် အမေ့တင်ပါးကို ကလိသာ ထိုးလိုက်..."

လျူအာကျူးက အမှန်တကယ်ပင် အလွန်မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် နျီဇီ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီလိုက်ပေ။

"အဟီး."

အနီးအနားတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ညည်းတွားနေသော တာ့ရွှယ်ထိုက အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။

လီဆွေ့ဆွေ့သည်လည်း ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး နီရဲသွားပြီး နျီဇီ၏ တင်ပါးကို လှမ်း၍ အားရပါးရ လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

ကောင်မလေးမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ချက်ချင်း အော်ငိုလိုက်ရာ စကားများရန်ပင် အချိန်မရတော့ပေ။

အနီးအနားရှိ မိသားစုတစ်စုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး လျူအာကျူးပင်လျှင် နျီဇီအတွက် ဝင်ရောက်တောင်းပန်ရန် မရဲတော့ပေ။

မိသားစုသည် ခြံဝင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြချိန်တွင် ရွာသားများသည်လည်း ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကာ ရောက်လာကြလေသည်။

အားလုံးက မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သေဆုံးနေပြီဖြစ်ရမည့် အဘိုးမှာ စက်ဘီးဘေးတွင် ရပ်ကာ ၎င်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နျီဇီတစ်ယောက်တည်းသာ အားပါးတရ ငိုကြွေးနေလေသည်။

လူတစ်ယောက်က တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ... သူက သေရာက ပြန်ရှင်လာတာပဲ..."

ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

လျူအာကျူးသာလျှင် မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဘိုး၏ အရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့တက်ကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရသွားကာ ကြေညာလိုက်၏။

"အားလုံးပဲ ထိတ်လန့်မနေကြပါနဲ့... ဘိုးဘေးက အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်..."

အဘိုးသည် အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်သော်လည်း လျူအာကျူး၏ ဖခင်မျိုးဆက်သာလျှင် သူ့ကို 'အဘိုး' ဟု ခေါ်ဆိုခွင့်ရှိလေသည်။ မျိုးဆက်သစ်များအတွက်မူ သူ့ကို 'ဘိုးဘေး' ဟုသာ ခေါ်ဆိုနိုင်ကြလေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုးသည်လည်း ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် လျူအာကျူး၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချင်သွားလေသည်။

"ခွေးကောင်... ငါသေသလား မသေသလားဆိုတာ မင်းက ကြေညာပေးစရာ လိုလို့လား..."

၎င်းကို မြင်သောအခါ လျူတာ့ကန်းက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်ကာ ဝင်ရောက်တားဆီးပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အဘိုးသည် တုတ်ကောက်ကို တစ်ဝက်ခန့် ရွယ်လိုက်ပြီးချိန်တွင် ဤကောင်လေးမှာ ရွာထဲ၌ အလားအလာအကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်သောကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်၍မရကြောင်း သတိရသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျူတာ့လျန်သည် အဘိုး မသေသေးကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ဤငတုံးကြီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီဘိုးဘေးကတော့ တကယ့်ကို ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတာပဲ... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ ပျော်စရာမှတ်လို့ သေချင်ယောင်ဆောင်နေရတယ်လို့..."

လျူအာကျူးကို ရိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသော အဘိုးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လျူတာ့လျန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"လျန်ဇီ... ဒီနေရာကို လာခဲ့စမ်း... မင်းအတွက် ကောင်းတာလေးတစ်ခု ရှိတယ်..."

လျူတာ့လျန်သည် ရွာ၏ ရာထူးအမြင့်ဆုံး ဘိုးဘေးက သူ့ကို လူရှေ့သူရှေ့တွင် တစ်ခုခုပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုနှင့် ကျေနပ်မှုတို့ကို ခံစားရကာ သူသည် ရှေ့သို့တက်သွားလေသည်။

"ဘိုးဘေး... ကျွန်တော့်ကို ဘာပေးမလို့လဲ..."

အဘိုးသည် ချက်ချင်း မျက်နှာထားပြောင်းသွားကာ လျူတာ့လျန်၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဘာပေးရမလဲ... မင်းကို ဖြတ်ရိုက်မလို့လေ..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အသက်ကြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် အဘိုး၏ ခွန်အားမှာ အနေတော်သာ ဖြစ်လေသည်။ ခေါင်းမူးသွားစေသော်လည်း ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်စေလောက်သည့်အထိ မပြင်းထန်ပေ။

လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်၍ ဒေါသဖြေပြီးနောက် အဘိုးသည် အံ့အားသင့်နေသော လျူတာ့လျန်ကို လျစ်လျူရှုကာ အားလုံးကို စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့အားလုံးကလည်း အကျိုးအကြောင်း မမေးဘဲနဲ့ ငိုနေကြတယ်... ငါသေသွားတာကို လိုလားနေကြတာလား..."

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် လျူရှို့လင်သည် အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"အဘိုးကလည်း လျှောက်တွေးနေပြန်ပြီ... ကျွန်တော်တို့က ဗြောက်အိုးသံ ကြားတော့ အထင်လွဲသွားရုံပါ... အဲဒီအရာက မတော်တဆ ပေါက်ကွဲသွားမယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘိုး၏ အာရုံသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြုံးရွှင်သွားသည်။

"ငါက အဲဒီဗြောက်အိုးတွေကို တမင်တကာ ဖောက်လိုက်တာ... ငါတို့ရွာမှာ ကြီးမားတဲ့ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ... ကျူးဇီမှာ စက်ဘီးတစ်စီးရှိနေပြီ..."

လျူရှို့လင်က အလွန်အံ့သြသွားပြီး နားကိုပင် ကလော်လိုက်သေးသည်။

"ဘာဗျ..."

"အဘိုး... ပြန်ပြောပါဦး..."

အဘိုးက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆူပူလိုက်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သော သတင်းကောင်းဖြစ်သောကြောင့် ထပ်မံ၍ ကြေညာလိုက်သည်။

"မင်းနားထဲမှာ မြည်းမွေးတွေ ဆို့နေလို့လား... ဖူရှန့်ရဲ့ ကျူးဇီက တော်တယ်ဟေ့... သူက ငါတို့ လျူကျေးရွာအတွက် ပထမဆုံး စက်ဘီးတစ်စီးကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ..."

ဒုတိယအကြိမ် ကြားလိုက်ရသောအခါ ရွာသားများသည် သူတို့အကြားအာရုံ မမှားကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားပြီး အားလုံးက စက်ဘီးကို မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

စောစောက ဟုဇီကို အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျူးဇီသည် ဤစက်ဘီးကို မည်သည့်နေရာမှ ငှားလာခဲ့သနည်းဟု သူတို့ ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူကိုယ်တိုင် ဝယ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မည်နည်း။

လျူရှို့လင်ပင်လျှင် အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်နေမိသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူပင်လျှင် စက်ဘီးတစ်စီး မရသေးဘဲ ဤကလေးငယ်က တစ်စီးရရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် စက်ဘီးကို ကိုင်တွယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လျူတာ့ကန်းက ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်လေသည်။

လျူရှို့လင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"တာ့ကန်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူတာ့ကန်းက ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ခင်ဗျား ကိုင်လိုက်ရင် ပျက်သွားမှာစိုးလို့ပါ..."

လျူရှို့လင်က ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ငါ့လက်တွေက သံမိုတွေ လွှတွေမို့လို့လား... အသာလေး ကိုင်တာနဲ့ပဲ ပျက်သွားနိုင်လို့လား... ပြီးတော့ ကျူးဇီတောင် ဘာမှမပြောသေးဘူး... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဆရာကြီး လာလုပ်နေတာလဲ..."

လျူတာ့ကန်းမှာ ရိုးသားအေးဆေးသူဖြစ်ပြီး စကားပြောမကျွမ်းကျင်သလို ငြင်းခုံရန်လည်း အလေ့အထမရှိသောကြောင့် လျူရှို့လင်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ပြောစေကာမူ လျူတာ့ကန်းသည် သူ့ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြတ်သန်းခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

လျူရှို့လင်သည်လည်း သူ မည်သို့သောသူဖြစ်ကြောင်း သိလေသည်။ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားသော်လည်း မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် လျူအာကျူးဘက်သို့ လှည့်ကာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... ငါတို့ရွာမှာ စက်ဘီးတစ်စီးရှိလာတာက ကြီးကျယ်တဲ့ သတင်းကောင်းပဲ... ငါ မင်းကို နှုတ်ကနေ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုတယ်... ဒါပေမဲ့ နောက်နောင် တစ်ယောက်ယောက်က မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စက်ဘီးငှားဖို့လိုလာရင် မင်း ငှားပေးရမယ်နော်..."

သူတို့မိသားစုတွင် ယခုအခါ ယာဉ်တစ်စီး ပိုင်ဆိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်အံ့သြနေခဲ့ကြသော လျူဖူရှန့်နှင့် အခြားသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာကြလေသည်။ လျူရှို့လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတို့မှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

စက်ဘီးမှာ အလွန်သစ်လွင်နေပြီး တောင်ပေါ်လမ်းများမှာလည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။ မည်သူမဆို စီးနင်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် ပျက်စီးသွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

ပြီးတော့ မည်သူမဆို ဤစက်ဘီးကို စီးတတ်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လျူရှို့လင်မှာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်၍လည်း မဖြစ်ပေ။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော လျူအာကျူးသည် သူ၏ မိဘများ တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်လေသည်။ စားသောက်မှုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက်ဖြစ်သောကြောင့် သူသည် မိဘများကို ဆန့်ကျင်လေ့ရှိလေသည်။ သို့သော် စက်ဘီးငှားရန် ဟုတ်၊ မဟုတ်မှာမူ သူ၏ မိဘများ သဘောကျ၊ မကျအပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။ ထို့ကြောင့် လျူအာကျူးသည် ထိုငြင်းဆိုမှုကို လွှဲချရန် ပါးစပ်ဟလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်။

ခွပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လျူရှို့လင်၏ ခေါင်းကို အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ခွေးကောင်က ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ..."